محافظهکاری درباره زیبایی است، ولی به همین دلیل، دربارۀ تاریخ و معنی آن هم هست. بعضی تصوری ایستا از تاریخ دارند: تاریخ را بقایا و آثار روزگاران گذشته میانگارند، که مانند کتابی نگه میداریمش، کتابی که در آن دربارهٔ چیزهایی میخوانیم که از میان رفتهاند. محک این کتاب درستی و صحت آن است، همینکه اشیا، مناظر و خانهها جزو تاریخ ما شمرده شوند، باید همانگونه که بودهاند محافظت شوند، با پیرامون و جزئیات اصیلشان، تا درسی باشند برای بازدیدکنندۀ بیتاب. این همان تصوری از تاریخ است که در مسیرهای گردشگری «میراثی» آمریکا و بناهای تاریخی آن مییابیم: خردهریزهای موزهای از آجر و چوب، با وسواس تمام نگاهداشتهشده، ایستاده بر بتون، در میان برجهای شیشهای سرد و بیگانه.
پدرم برعکس، تصوری پویا از تاریخ داشت: بر حسب این تصور، تاریخ وجهی از زمان حال است، چیزی زنده که در طرحها و برنامههای ما اثر میگذارد و خود نیز از تأثیرِ آنها دگرگون میشود. گذشته در نظر او کتابی نبود که باید خواند، کتابی بود که باید در آن نوشت. بر این باور بود که ما از گذشته میآموزیم، ولی آموختن ما فقط از رهگذر کشف است—کشف اینکه چگونه کنش و شیوهٔ زندگی خودمان را با صفحات آن سازگار کنیم. گذشته برای ما گرانبهاست، زیرا در خود مردمی را جای داده که اگر نبود کوشش و رنجشان ما خود وجود نمیداشتیم. این مردم سیمای طبیعی کشور ما را ساختند؛ و نیز نهادها و قوانینِش را پدید آوردند و برای نگاهداشتشان جنگیدند. بنا بر هر فهمی از پیوند تعهد اجتماعی، بر ماست که یادشان را زنده نگاه داریم. ما گذشته را فقط مطالعه نمیکنیم: آن را به ارث میبریم، و میراثبری نهفقط حق مالکیت که وظیفهٔ امانتداری را نیز با خود میآورد. آنچه برای آن جنگیدهاند و جان دادهاند نباید آسان بر باد رود؛ چه، از آن کسانی است که هنوز نزادهاند.
محافظهکاری را باید چنین دید: بخشی از پیوندی پویا میان نسلها. مردم از ویرانیِ آنچه برایشان عزیز است سوگوار میشوند، زیرا این ویرانی به الگوی امانتداری آسیب میزند، آنان را از کسانی که پیش از ایشان بودهاند میبرد، و تعهد نسبت به کسانی را که پس از ایشان میآیند تیره و مبهم میکند. زمینهای بایر برونشهری—مانند آنچه از دیترویت تا پنجاه مایل در هر جهت گسترده—جاهاییاند که نسلهای گذشته و آینده در آنها نادیده گرفته شدهاند، جاهایی که صدای رفتگان و هنوزنزادگان دیگر در آنها شنیده نمیشود. اینها جایگاه غوغای بیدوامی است، که نسلهای حاضر در آنها بیتعلق زندگی میکنند—بیتعلق، چرا که تعلق پیوندی است در تاریخ، پیوندی که نسل حاضر و نسل غایب را متحد میکند، و بسته به این است که جایی را خانه و موطن خود بشماریم.
راجر اسکروتن، راه و رسم محافظهکاری، فصل آخر.
@out_of_step