مَنی کِه دَر شعر جا ماند.

و می‌دانست که من هم مثل خودش، سال‌هاست هم‌نشینِ تنهایی‌ام؛ می‌دانست که همه را از دست داده‌ام و از این دنیا، دلِ من تنها به او خوش است. من ادامه دادم، همان‌گونه که درختِ زخمی به ایستادن ادامه می‌دهد؛ اما هنوز هم گاهی در سکوتِ شب، دلم آهسته می‌گوید: کاش کنارم بودی… نه از سرِ ناتوانی، بلکه برای اینکه ب…

فاجعه آن جاست که رنج، عادی می‌شود و انسان‌ها یاد می‌گیرند با چیزی کنار بیایند که هرگز نباید پذیرفته می‌شد.

نه شوقِ یارِ کهن مانده است و نه آرزویِ نو. ز بس که بادِ خزان بر گلستانِ جانم وزید، چراغِ مهر فرو مرد و آتشِ شوق نشست. نه کینه‌ای به کسی در دلم به جا مانده است، نه شکوه‌ای ز گذشته؛ فقط گاه در پیِ آنم که بدانم چه کسی یا چه چیزی مرا به این همه سردی رساند. ولیک هر چه نگه می‌کنم، نه جرم از اوست تنها و نه…

ز عشق و قصهٔ دلدادگی گذر کردم، که روزگار بسی بی‌وفایی از بر کرد. نه شوق یارِ قدیمم، نه آرزوی جدید، دلم ز آتش این کاروان خاکستر کرد. چه سود اگر به ره عشق باز پا نهم، که عهد خلق، چو گل، عمر خود به شب سر کرد. هزار چهره بدیدم در این سرای فریب، وفا ندیدم و دل میل ترکِ دفتر کرد. مرا نه بیمِ تنهایی، نه شوق…

[media, no text]

به راستی زن بودن کار مشکلی است، مجبوری مثل یک کدبانو رفتار کنی، همانند یک مرد کار کنی، شبیه یک دختر جوان به نظر برسی و مثل یک زن سالمند فکر کنی. سیمین دانشور

در این هنگامه، به سروِ خشکی می‌مانیم که از خنکای آبِ مهر بی‌بهره مانده؛ پیکرمان زِ رمق تهی، اما قامتِ استوارمان هنوز بر پیمانِ خویش پابرجاست. در سکوتِ خویش، زمزمه‌ی سبز شدن را سر می‌دهیم و چشم به راهِ نسیمی هستیم که جانِ دوباره به رگ‌هایمان بخشد. F.S

نه دیگر سال از پنجره‌ی خانه‌ی ما بالا نمی‌آید، بهار پشت در می‌ماند و کسی حوصله‌ی سبز شدن ندارد. ما مدت‌هاست در اتاقی پر از تقویم‌های بی‌مصرف نشسته‌ایم و خاکستر آرزوهایمان را فوت می‌کنیم شاید جرقه‌ای از آن همه آتش قدیم برگردد، اما ایمان در میدان‌های خاموش بی‌صدا سوخت و فقط بوی تلخش در نفس‌های ما ماند…

[media, no text]

اينجا بودند؛ و رفتند. از آن ها جز عطرِ جاى خالى‌شان چيزى باقى نماند.. محمود درويش

اینجا ایران است، ملکِ غریب‌آشنایی که هر چند جان بر کف نهی و در رهش خونِ دل خوری، باز از کفَت جان چو ساغرِ شکسته فروچکد. درین دیار که مهرش به تیغ درآمیزد، عاشق اگر هزار بار سر بسپارد، تقدیر، جامِ عمرش به سنگِ حادثه کوبد. اینجا وطن، چونان نگاری‌ست شوخ و بی‌پروا؛ هر قدر در هوایش بسوزی و بسازی، سرانجام،…

برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور کنند یا نکنند ، فقط می‌ترسم که فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم .

پادکست ؛ مرهم

سه سال گذشت از آن دم که تو را قبلهٔ این خاطره‌ها ساختم هر سطر که نوشتم به هوایت، تو شدی باورِ من می‌دانستم ای جان که نه ماندنی‌ای در برِ این خانهٔ سرد لیک از چه رویی ننشستی ز دلِ مضطرِ من گفتم که تو آدم نشوی، سایه شوی بر سرِ این خسته‌دلان اما تو شدی روحِ نفس، شعلهٔ خاکسترِ من آن بوسه هنوز از تبِ لب‌…

ایام به تلخیِ شرابِ کهنه‌ای‌ست که در ساغر دلم مانده و هر جرعه‌اش جان می‌سوزاند، خویشتن را گم کرده‌ام در کوچه‌های بی‌چراغِ تردید، نه آینه مرا می‌شناسد و نه من آن سایهٔ خاموش را که در من نفس می‌کشد، ای کاش پیش از آن‌که اردیبهشت از راه رسد باد صبا دفتر این روزهای تیره را ببندد و دست تقدیر غبار غم از سی…