در این هنگامه، به سروِ خشکی میمانیم که از خنکای آبِ مهر بیبهره مانده؛ پیکرمان زِ رمق تهی، اما قامتِ استوارمان هنوز بر پیمانِ خویش پابرجاست. در سکوتِ خویش، زمزمهی سبز شدن را سر میدهیم و چشم به راهِ نسیمی هستیم که جانِ دوباره به رگهایمان بخشد. F.S
May 26, 2026 167
