یک چیزی مثل بالای نردبان رفتن و از آنجا افتادن
یک ماه پیش وقتی کتابهای رانترهٔ فرانسه آمدند، و جایزهٔ گنکور و دیگر جایزههای معتبر آن کشور فهرستهای اولیهٔ کاندیداهای خود را منتشر کردند، چند روزی بیشتر طول نکشید که یکی از رمانهای رانتره و نویسندهٔ آن واقعاً به پدیده تبدیل شدند! واقعاً پدیده شدند! این رمان را نویسندهٔ سیاهپوستی از مهاجران هائیتیایی کانادا نوشته است و اولین رمان اوست؛ اسم خودش تِلیسون اورِلیان و اسم رمانش «یا آن بود یا مردن» است. یا آن بود یا مردن علاوه بر فهرست اولیهٔ گنکور در فهرست چندین جایزهٔ دیگر هم آمده بود. حتی تا آنجا که من میدانم تا کنون در یکی دو تا از آنها برنده هم شده است. مثلاً در جایزهٔ کتابفروشی مشهور فِنَک برندهٔ اول شناخته شده. از رمانهایی است که من خودم هم وقتی دو فصل اولش را خواندم تصمیم گرفتم آن را حتماً تا آخر بخوانم. فقط منتظر فرصت بودم بقیهاش را بخوانم. واقعاً قوی به نظر میرسید. اما امروز خبر آمد که آکادمی گنکور، که جایزهاش بیش از یک قرن قدمت دارد و معتبرترین جایزهٔ ادبی فرانسه محسوب میشود، یا آن بود یا مردن را از فهرست کاندیداهایش خارج کرد! ظاهراً نشانههایی پیدا کرده است که این رمان به کمک هوش مصنوعی نوشته شده!
فکر میکنم امروز نقطهٔ عطف مهمی در تاریخ رمان باشد! از این پس دیگر واقعاً سخت خواهد بود تشخیص دهی کدام رمان را انسان به تنهایی نوشته است و کدام یک با شرکت او و هوش مصنوعی تولید شده!
دیگر اینکه خوب نیست کسانی که چندان چیزی بارشان نیست اینقدر از «راههای مصنوعی» دنبال شهرت بدوند! شهرتهای کاذب ماندگار نیستند، «بزرگان»! دیر یا زود بالأخره از بین میروند. گاهی حتی ممکن است صاحبشان را به روز تلیسون اورلیان بیندازند. خلاصه خیلی سعی نکنید بالا بنشینید و برای خودتان رزومههای قلابی و پرفروشیهای ساختگی و شهرتهای گوگوشی و از این چیزهای کاذب درست کنید. ممکن است یک روز شما هم به روز تلیسون اورلیان بیفتید.
قصد داشتم سلسلهیادداشتهایی دربارهٔ شهرتهای کاذب بنویسم. نمیدانم بنویسم یا نه. عباس پژمان
C’était_ça_ou_mourir
#جایزه_گنکور
#تلیسون_اورلیان
#یا_آن_یا_مردن
#عباس_پژمان
