Time Coach

ابهام، از ما نمی‌خواهد آینده را بدانیم؛ از ما می‌خواهد یاد بگیریم بدون دانستن آینده هم زندگی کنیم. شاید بلوغ، همین باشد. #ایمان_ابریشمچی

اروین یالوم می‌گوید عمیق‌ترین رنج انسان، دیده نشدن است. فکر می‌کنم پدرهای ایرانی، بیش از هر نسل دیگری، این جمله را زندگی کرده‌اند. نسلی که یاد گرفت احساساتش را خرج نکند، ترس‌هایش را پنهان کند، اشک‌هایش را قورت بدهد و عشقش را فقط با کار کردن نشان بدهد. آن‌ها نان آوردند، خانه ساختند، امنیت ایجاد کردند…

نامه‌ای به وطن وطن عزیزم، سال‌ها طول کشید تا بفهمم آدم فقط از یک خانه دور نمی‌شود؛ گاهی از نسخه‌ای از خودش دور می‌شود که فقط در یک سرزمین می‌توانست وجود داشته باشد. تو فقط خیابان‌ها، کوه‌ها و دریاهایت نیستی. تو بوی اولین بارانی، صدای اولین زبانی که با آن گریه کردم، و خاطره آدم‌هایی هستی که دیگر نیس…

آنچه انسان را از درون تهی می‌کند، همیشه رنج نیست؛ گاهی عادت کردن به رنج است. برای همین، هر روز، چند دقیقه از نگاهت را از زخم‌ها بردار و به چیزی بده که هنوز زنده است. #ایمان_ابریشمچی

دفترچه اتی هیلسوم را که می‌خوانی، چیزی تو را متوقف می‌کند. نه هولوکاست. نه اردوگاه. نه مرگ. بلکه این که او، میان همه این‌ها، هنوز از گل‌ها می‌نوشت. از آسمان. از یک پنجره باز. از این که امروز، نور خورشید، چند دقیقه روی دیوار اتاقش مانده بود. در نگاه اول، ممکن است این نوشته‌ها ساده یا حتی بی‌ربط به نظ…

از کودکی، آینده برای ما جایی بود که آرزوهایمان در آن زندگی می‌کردند. می‌گفتیم «سال بعد»، «تابستان»، «وقتی سفر برویم»، «وقتی همدیگر را ببینیم». کمتر متوجه بودیم که این جمله‌های ساده، فقط برنامه‌ریزی نبودند؛ نشانه سلامت روان بودند. ویکتور فرانکل، پس از تجربه اردوگاه‌های کار اجباری، نوشت که انسان زمانی…

در کتاب طاعون، آلبر کامو جمله‌ای را آشکارا نمی‌گوید، اما تمام رمان بر آن بنا شده است: بلا، فقط آدم‌ها را نمی‌کشد؛ بلکه رابطه‌ی آن‌ها را با زندگی روزمره قطع می‌کند. وقتی انسان دیگر نتواند برای هفته‌ی بعد برنامه‌ریزی کند، وقتی نوشیدن یک فنجان چای دیگر صرفاً یک فنجان چای نباشد، و وقتی هر تماس تلفنی پیش…

نصفه‌شب است و خوابت نمی‌برد. در ذهن، داری با رئیس شرکت گفتگو می‌کنی که قرار است هفته‌ی بعد برگزار شود. لحن او را بازسازی می‌کنی، برای کنایه‌های احتمالی‌اش جواب‌های تند می‌تراشی و سناریوی ورشکستگی مالی‌ات را تا پنج سال آینده جلو می‌بری. فردا صبح، وقتی بیدار می‌شوی، تمام بدنت کوفته است؛ انگار دیشب کوه…

کتابچه دهم

در این روزها جمله ای را بارها از مراجعان شنیده ام: «نمی توانم آرام باشم.» بیشتر آنها تصور می کنند این یعنی ضعیف شده اند، در حالی که آنچه تجربه می کنند، واکنشی طبیعی از یک سیستم عصبی سالم در برابر شرایطی غیرطبیعی است. انسان برای زندگی در وضعیت هشدار دائمی طراحی نشده است. وقتی هر چند دقیقه خبرها را بر…

این روزها جمله ای را زیاد می شنوم: «من که حق ندارم ناراحت باشم. دیگران شرایط خیلی بدتری دارند.» کسی این جمله را می گوید که شب تا صبح خبرها را چک کرده است. کسی که خانواده اش کیلومترها دورترند. کسی که با هر صدای تلفن، برای چند ثانیه قلبش تندتر می زند. کسی که صبح جلسه کاری دارد و باید طوری مقابل دوربین…

کودکی هشت ساله در آشپزخانه لیوانی را می‌شکند. مادر در ثانیه اول فریاد می‌زند. در دقیقه بعد، او را در آغوش می‌کشد. کدام مادر، مادر واقعی است؟ «خود واقعی تو واکنش اولیه‌ات نیست؛ پاسخی است که بعد از واکنش از تو می‌آید.» واکنش اول، محصول سیستم بقای ماست؛ مکانیزم دفاعی ذهن که برای مواجهه با خطر در ثانیه‌…

بارها در جلسات کوچینگ، مراجعی در غروب یک روز پر از اضطراب اقتصادی می‌گوید: «تمام زندگی و جوانی‌ام در این کشور سوخت.» اما همان مراجع، صبح روز بعد با لحنی آرام می‌گوید: «مسیرم آن‌قدرها هم بد نیست؛ هنوز دارم تلاش می‌کنم.» در دنیای بیرونی هیچ‌چیز عوض نشده؛ آنچه تغییر کرده، صرفاً حال روحی و فیلتر روان مر…

عشق به خود. در بازار شلوغ توسعه‌فردی امروز، این عبارت را طوری معنا کرده‌اند که انگار گریز از واقعیت است. اما برای انسان ایرانی امروز، عشق به خود نه یک تفریح لوکس، که تنها سپر دفاعی در برابر یک فروپاشی تدریجی است. روان ما در سه جبهه زمان در حال خون‌ریزی است و عشق به خود، یعنی بستن این زخم‌ها با سه نف…

در تاریخ روانی انسان لحظه‌ای هست که اگر رخ نمی‌داد، هویت امروز ما شکل نمی‌گرفت؛ لحظه‌ای که در آن برای اولین بار توسط یک نگاه، به تمامیت دیده شدیم. این اتفاق معمولاً در کودکی و توسط کسی رخ می‌دهد که خود هرگز نمی‌دانست چه هدیه بزرگی به ما می‌دهد. در دوازده سالگی، برای تکالیف معمولی مدرسه انشایی نوشتم.…