یک‌ مماس نوشت

و ما پر شده‌ایم از چیزهایی که دیگر قرار نیست هیچ وقتی مثل قبلشان بشوند، یادها و چیزها و خاطرات و آدم‌ها و حرف‌ها و کلماتی که دیگر برای ما نیستند و تنها پیش خودمان هنوز نگهشان داشته‌ایم و تنها نگرانیمان جای خالی بعدشان است که دیگر حوصله‌ی پردکردنشان را نداریم، و لابد نمی‌دانیم که با جای خالیشان چه کا…

خسته بود، از آن به کل بی‌دلیل‌هایش که اگر می‌خواستی در موردش کاری بکنی، کاری از دست خودت برایش بر‌نمی‌آمد و اگر می‌خواستی کسی در موردش برایت کاری بکند، کلمه‌یی نه برای توصیفش پیدا می‌کردی و نه برای خواستنش، از آن‌هایی که به تمامی تنها در موردش هیچ کاری نمی‌کردی، یک هیچ کاری نکردن با شروع و پایانی نا…

چیزهایی که زود می‌گذشتند را هم دوست می‌داشت، مثل عطر زنی غریبه و رد شده و جا مانده در پیاده‌رو را که به اندازه‌ی چند نفسش دوام می‌آورد، یا مثل خواندن آخرین صفحه‌ی کتابی که دوستش می‌داشتی و هرچقدر هم که دیر میخواندیش، باز هم زود تمام می‌شد و کتاب به انتهای خودش می‌رسید، یا مثل نوری که صبح‌ها به سختی …

گاهی هم آدم حوصله‌اش را گم می‌کند، مثل کلیدی که نمی‌دانی که کجا که جا گذاشته باشیش و کسی در خانه نباشد و مانده باشی پشت در و سوز ملعون پاییز کنارت نشسته باشد بر پله‌ی آخر و منتظر آمدن کسی باشی، کسی که حوصله‌ی جامانده‌ات را در جیبش داشته باشد و آدم با دیدنش لبخندهای زیاد گم شده‌اش را دوباره و دوباره …

غریبه شدن از آن چیزهاییست که نود و نه روز اتفاق افتادنش طول می‌کشد و تنها در یک روز و یک لحظه آدم قبولش می‌کند دیگر، انکاری که هر روزی که ردش می‌کنی، فردا کمی نزدیکتر از روز قبلش به آدم می‌ایستد و بی‌آنکه چیزی بگوید، تنها به آدم زل می‌زند و آدم هر بار کمی بیشتر از قبلش سنگینی نگاهش را بر روی خودش حس…

و اندوه چیزی شبیه به همین است که تمام زور آدم هم برای چیزی کافی نباشد، که انگار که تمام خواستن آدم در یک لحظه تبدیل شده باشد به چیز بی‌شکل سنگینی در ته دل آدم که خوب می‌دانی که دیگر باید در تمام ساعت‌های بعد از این، آن را با خودت همه جا ببری و سنگینیش در جاهایی که انتظارش را نداری، لبخند‌هایت را در …

@Momas1

جمعه‌ها تنهایی آدم چند بار بیشتر است، انگار که از سر بی‌حوصلگی چندتایی از تنهایی‌هایت را از ته گنجه‌ی خاطراتت بیرون ریخته باشی و حالا دیگر حتی حوصله‌یی برای جا دادن دوباره‌شان در جای قبلیشان را نداشته باشی و نشسته باشی در میانه‌ی چندین تنهایی فراموش شده‌ات و در حال به یاد آوردن دوباره و دوباره‌شان ب…

پس تکه‌های جدا افتاده‌اش را جمع کرد، کورمال کورمال در تاریکی اتاقی که چشمانش را که بسته بود هنوز هم روشن بود و حالا چیزی شبیه به تاریکیی یخ کرده تمامش را گرفته بود، پس با نور بی‌نور آبی از جان افتاده‌ی صفحه‌ی موبایلش که تنها زورش به روشن کردن صورتش هم نمی‌رسید، دنبال چیزی گشت که این رخوت جا مانده از…

@Momas1

و سکوت شکل دیگری از ما بود، شکلی از تنهاترین و خالص‌ترین حالت بودن خودمان برای خودمان، نقطه‌یی از کج خانه‌ی بودنمان که همیشه و دوباره به آن برمی‌گردیم و دوباره کلمه‌هایمان را در خودمان می‌ریزیم و می‌گذاریم که آرام و بی هیچ تقلایی تنها فرو برویم، در سوال‌هایی که هیچ وقت آن‌ها را نپرسیده‌ایم و لابد بر…

@Momas1

در بر بگیر مرا، مثل پتویی از پلنگ‌هایی که ماه را گم کرده‌اند، یا مثل چای تازه دمی که آدم خودش برای خودش دَم کرده باشد و طعم گرم قبل‌ترهایش را نداشته باشند، یا اصلا مثل همین نمی‌دانم چیزی که در غروب‌های پاییزی ریخته‌اند، که در دل آدم می‌ریزند و دل آدم را هُری با خودش پایین می‌ریزد و آدم ناگزیر می‌مان…

و ما چیزها را چند بار از دست می‌دهیم، گاهی حتی بدون آنکه قبل از آن هم هیچ وقت درست و کافی داشته بوده باشیمشان و پیوسته در حال از دست دادنشان هستیم، از لبخندهایمان، کلمه‌هایمان، آدم‌هایمان، از دلخوشی‌های کوچکمان که روزی برای ما بودند و حالا تنها شکل نامعلومی از خاطراتی از دست رونده برای ما باقی مانده…

@Momas1