گاهی هم آدم حوصله‌اش را گم می‌کند، مثل کلیدی که نمی‌دانی که کجا که جا… — یک‌ مماس نوشت — TG.ME

گاهی هم آدم حوصله‌اش را گم می‌کند، مثل کلیدی که نمی‌دانی که کجا که جا گذاشته باشیش و کسی در خانه نباشد و مانده باشی پشت در و سوز ملعون پاییز کنارت نشسته باشد بر پله‌ی آخر و منتظر آمدن کسی باشی، کسی که حوصله‌ی جامانده‌ات را در جیبش داشته باشد و آدم با دیدنش لبخندهای زیاد گم شده‌اش را دوباره و دوباره پیدا کند و به آدم بربگرداند و آدم را دوباره به خانه‌اش و حوصله‌اش را در سر جایش و آدم را در میانه‌ی دستانش دوباره و دوباره قرار بدهد و آدم در میانه‌ی دستانش، دوباره و دوباره قرار بگیرد. @Momas1