پیاده‌راه

در استخر بزرگ عمارت آقای گوهرچی، یک نهنگ دندانه‌دار شنا می‌کرد. آب استخر تصفیه شده بود و خدمتکارها خوراکش را داده بودند، تا برای دیدار با دختر صاحب عمارت آماده باشد...

نزدیک غروب بود و باید می‌نوشتم.
مثل هر روز، رأس ساعت، سر میز کار نشستم. مدادم را تیز تراشیدم. پاک‌کن را نیم‌سانتی جابجا کردم تا صاف شود. نگاهی به سیصد صفحه پیش‌نویسِ رمان انداختم که روی میز کار بود. باید زودتر تمامش می‌کردم. کاغذهای خالی زردرنگ را پیش رویم گذاشتم و دست در نوشتن بردم. هنوز نخستین کلمه را ننوشته بودم، که نوک مداد شکست. مداد را تراشیدم تا از اول بنویسم. دوباره نوکش شکست. نفس عمیقی کشیدم و کار را از اول شروع کردم. لحظه‌ای خیال کردم این بار هم نوک مداد می‌شکند، اما به جایش صدایی مبهم از پسِ دیوار آمد...

توفان شدید بود. باد آتشِ فانوس را خاموش کرده بود. زوزه‌هایش امان نمی‌داد و شن‌ها را روی صورتم می‌وزاند. می‌خواستم آتش را روشن کنم، که ناگهان در افق دریا، نوری دیدم. کشتی! زیر لب غرّیدم: «گندش بزنن. درست همین امشب؟» آتش‌دان چپه شده بود. شعله‌ای نداشتم که فانوس را روشن کنم...

افسرِ سلطانِ گل پیدا شد از طرفِ چمن
مقدمش، یا رب، مبارک باد بر سرو و سمن!

خوش به جایِ خویشتن بود این نشستِ خسروی
تا نشیند هر کسی اکنون به جایِ خویشتن...

خاتمِ «جم» را بشارت ده به حُسنِ خاتمت
کِاسمِ اعظم کرد از او کوتاه دستِ اهرمن

تا ابد معمور باد این خانه، کز خاکِ درش
هر نفس با بویِ رحمان می‌وزد بادِ یمن

شوکتِ پورِ «پشنگ» و تیغِ عالمگیر او
در همه شهنامه‌ها شد داستانِ انجمن

خنگِ چوگانیِ چرخت رام شد در زیرِ زین
شهسوارا، چون به میدان آمدی گویی بزن!

جویبارِ مُلک را آبِ روانْ شمشیرِ توست
تو درختِ عدل بنشان، بیخِ بدخواهان بکن!

خواجه حافظ شیرازی