adurbād māraspandān

پی‌نوشت: این خانه‌ها چنان قدرتمند هستند که برای‌شان امثال ما مشتی دانشجو و پژوهشگر پاپتی هستیم که اگر اراده کنند در همه جا حکم زامبی خواهیم داشت. تا دهان باز می‌کنیم می‌گویند نقد اینگونه نیست و ادب را رعایت کنید. دست خودشان نیست، دوست دارند متر و معیار همه چیز را خودشان تعیین کنند!

اینکه خانه‌های سالمندان با سخنرانانی به میانگین سنی ۵٠ سال، محل اجتماع برای سالگرد مشروطه باشند، پیام‌های روشنی دارد. آنقدر روشن که تنها می‌توان گریست، غصه خورد و مُرد.

من عاشق جیپ آهو هستم. و تنها ماشینیه که دلم می‌خواد داشته باشم. اما هر بار که نزدیک شدم، اون دور شد. دور و دورتر. من موندم و سفرهایی که توی خیالاتم با این ماشین رفتم.

ویدئویی دیدم از سفر چند عراقی با ماشین‌های خاص (که البته نایاب نیستن) به ایران، که ایرانی‌ها به ماشینا نگاه می‌کنن و فیلم و عکس می‌گیرن. عراقی‌ها هم می‌خندن و گاه مسخره می‌کنن. چشمای جوون‌های ایرانی تو این ویدئو، پر از حسادت نبود، پر از حسرت بود. پر از ناسزا بود بر مرده و زندهٔ کسانی که ما رو به ا…

فقط همون یک دفعه بود.

یک بار یکی از دوستانم که او هم اتفاقا عاشق غذا و آشپزی‌ست، گمان می‌کرد به پایان راه رسیده است و دیگر امکان ادامه دادن نداشت. صحبت کردیم و در یک حرکت تاثیر گذار گفتم که هنوز غذاها و طعم‌های بسیاری در جهان هست که نچشیده‌ای. ابتدا خنده‌اش گرفت و بعد بغض‌اش ترکید و کمی انگیزه گرفت. داشتم فکر می‌کردم ا…

من هیچگاه مرد جنگی‌ای نبودم. هنوز هم نیستم. اما نمی‌دانم چرا همیشه جنگیده‌ام. به خودم که نگاه می‌کنم، به درونم، در می‌یابم که برای جنگیدن آفریده نشده‌ام. برای زخم خوردن و زخم زدن، برای تقلای زیستن ساخته نشده‌ام. من باید اکنون خانهٔ کوچکی در نزدیکی جنگل و برکه می‌داشتم. تنها با یک روباه خانگی، چند ا…

همیشه تاکید داشته‌ام که عمدهٔ فعالیت‌های مرکز ایران‌شناسی ما، باید آنلاین بماند. با اینکه شرایط بسیار خوبی برای برگزاری برنامه‌ها به صورت حضوری به ویژه در تهران فراهم بود اما دلم نمی‌آمد. فردوسی همیشه برایم یادآور این موضوع است که حتی آدمی ساده از یک روستای کوچک در هر کجای سرزمین‌مان، می‌تواند کار…

سال‌ها پیش، زمانی که ۱۶ سال بیشتر نداشتم. خانه و شهر را ترک کردم و به دره‌ای دور افتاده در خراسان رفتم. زمین‌های خاندان پدری بود. خانه و باغ کوچکی در میانهٔ دره. فقط من و بابا بودیم و چوپان‌هایی که گاه‌گاه عبور می‌کردند. هفته‌ای چند بار هم تا نزدیک‌ترین روستا می‌رفتیم تا خرید کنیم. در آن مدت، به ترک…

فرصت ماندنم نیست...

[media, no text]

سال ۱۳۷۱ در چنین روزی، پیکر کاردآجین شدهٔ فریدون فرخزاد در حالی که فاسد شده بود، پیدا شد. آن هم وقتی که قرار بود مدتی بعد، خطر را پذیرفته و برای دیدارِ مادر بیمارش به ایران بیاید. اما نه مادرش او را به آغوش کشید نه مام میهن‌اش. پلیدی و سیاهی‌ای که بر مملکت ما چنبره زده است، عزیزان بسیاری را از روی …

خدا مرده است. اما این ترانه و صدا زنده است تا وقتی که ما هستیم. حتی اگر برای واپسین‌بار بشنویم.

مهم نیست چه چیزهایی پشت سر می‌ذاریم یا چقدر زمان می‌گذره. بعضی تاریخ‌ها، روزها، مکان‌ها و آدم‌ها همیشه در ما جاری می‌مونن. هیچ وقت فراموش یا کهنه نمی‌شن. و گاهی چنین چیزهایی رو پشت درهای بستهٔ سینهٔ خودمون نگه می‌داریم. مثل یک راز تا واپسین نفس. به‌یاد ۱۲ مرداد سال‌های دور. از آن به دیر مغانم عزی…

[media, no text]

[media, no text]