Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

پیاده‌راه: post #154 — TG.ME

پیاده‌راه@PeeyadeRah · 149 subscribers Open in TelegramOpen

[media without text]

t.me/PeeyadeRah/154

April 24, 2026

More from this channel

نادیا ماندلشتایم می‌گفت بسیار با خودم فکر می‌کردم که اصلا زنده ماندن زیر سایه تمامیت‌خواهی ممکن است و بعد مطمئن می‌شدم که نه، ممکن نیست. جایی که سرکوب، ارعاب، اعدام و وحشت به روتین حکمرانی تبدیل می‌شود، همه از پیش مُرده‌اند فقط زمان گرفتن جانشان فرا نرسیده است. طناب و گلوله به اندازه همه وجود دارد. آدم نباید آنقدر زنده بماند که دیگر نهایت هر کشتاری را ببیند، آدمی که این چیزها را از سر گذرانده است اگر زنده هم باشد چیزی در درونش مرده است که دیگر قرار نیست دوباره زنده شود. جهان را جور دیگری می‌بیند. اگر با اعدام در ملاعام به نتیجه دلخواه رسیده باشند احتمالا به زودی باز هم تکرار خواهد شد تا جایی که دیگر اهمیت اولیه‌اش را از دست بدهد. من شاید یک روز از عامل جنایت بگذرم اما هرگز از کسی که سفیدشویی کرد، مشروعیت بخشید و رنج ما را انکار کرد نمی‌گذرم هرگز، هرگز، هرگز. 97·Jul 29

میهن‌پرستی چیست؟ میهن‌پرست کیست؟ شاید مهم‌ترین پرسش محوری ایرانیان امروز همین سؤال است. اکنون تمام جناح‌ها و تمام عقاید معتقدند که میهن‌پرستی حقیقی خودشانند و بزرگ‌ترین انگی که به دیگری می‌زنند این است: وطن‌فروش. باید در نوشتاری دیگر به این پرداخت که روندِ تغییرِ گفتمانِ ایرانیان از اسلام‌گرایی به میهن‌پرستی چگونه رخ داده و همین که امروز مرکز ثقل جدال‌های ما بر سر میهن‌پرست بودن است، نه مسلمان‌بودن خودش بزرگ‌ترین رشد جمعی دهه‌های اخیر است! ما امروز دعوا نمی‌کنیم که چه کسی باخداتر، مسلمان‌تر و معتقدتر و باتقواتر است (مثل اول انقلاب). در همین تغییر خودش نکته‌های بسیاری است. اما فکر می‌کنم پاسخی که این پسر در ویدیو می‌دهد ساده‌ترین متر و معیار برای سنجیدن هر ایدئولوژی است. میهن‌پرستی، آزادی‌خواهی، دمکرات‌بودن، پادشاهی‌خواهی، اسلام‌گرایی و هر نگرشی که به جهان برمی‌گزیند، هیچ‌کدام فی‌نفسه غایت نیستند. همه ابزارند‌. وطن، میهن، ایران، هر شکلی که این مفاهیم را تعریف کنید، هیچ‌کدام نمی‌توانند غایت و هدف نهایی باشند. پس غایت چیست؟ پاسخ خیلی ساده است: «زندگی». تعریف و مسیر و استفاده‌ی ما از ابزارها باید در جهتِ خودِ «زندگی» باشد. مانند پرسش ویدیو، اگر خفت‌گیر قمه‌اش را زیر گلوی شما بگذارد، آن موقعی که زندگیِ شما در معرض خطر است، دیگر گوشی و ساعت و لباس چه ارزشی دارد؟ این‌ها ابزارهایی‌اند که ساخته‌ایم تا بر کیفیت و بهروزی زندگی بیفزاییم. وقتی که این‌ها بلای جان شوند، چرا نباید به‌سادگی وابگذاریمشان؟ میهنِ ما، وطن‌دوستیِ ما، باید همسو با ارزش‌گذاشتن به زندگیِ ایرانی‌ها باشد. ایران بدون ایرانیانی که خوش‌بخت و آزاد و بارفاه زندگی کنند به چه درد می‌خورد؟ تفکرِ رمانتیک شهادت‌طلبانه به چه کار می‌آید وقتی زندگی ما و فرزندانمان را بهتر نکند؟ تفاوت میهن‌پرستیِ ما با حامیان حکومت که امروز تازه یاد وطن افتاده‌اند در همین است. ما به «زندگی» ارزش می‌دهیم و آن‌ها به «مرگ». غایت تفکر آن‌ها مرگ و شهادت است، به همین دلیل، وقتی که با مسئله‌ی میهن روبرو می‌شوند از آن خوانشی شهادت‌طلبانه و مقاومت‌گرانه حتی به قیمت نابودی تمام زندگی و کشته‌شدن تمام مردم می‌کنند. اما میهن‌پرستی که «زندگی» را ارج می‌نهد، ابزارهایش را رها می‌کند، چرا که نه نفت، نه کنترل آبراه‌ها و نه قدرت و هژمونی منطقه‌ای، نه استقلال و مقاومت مقابل ابرقدرت‌ها، هیچ‌کدام بر نابودشدن زندگی‌های مردم ایران برتری ندارند. ایران به ایرانیان زنده است و خواهد ماند. ‌ ‌ 🔗 آرین افشار / پیاده‌راه ‌ 181·Jul 18 بعد از هجده دی، زندگی برای بسیاری که می‌شناسم دو پاره شد. خاطرات و حقایق، رخدادها، صحبت‌ها، همه‌چیزمان در یکی از این دو تکه جا می‌گیرد. قبل از هجده دی فلان بود، بعد از هجده دی بهمان بود. آن دو شب تمام حقیقتِ زندگی ما را تکه‌پاره کرد. آنان که امیدوارند هجدهم دی‌ماه را دیده‌اند، آنان ناامید و خسته‌اند نیز. برای آنان، جنگ یا کرونا یا صداهای موشک‌ها، همه‌چیز یک شوخی مضحک به نظر می‌رسد. کسی که از آن دو شب جان به درآورده دیگر هرگز به گذشته مثل قبل نگاه نمی‌کند. دی‌ماه پتک سنگینی بود روی استخوان‌های ملت ایران که از جا پراندشان. برخی از خواب پریدند، برخی مو برداشتند و برخی برای همیشه فروشکستند. همیشه فکر می‌کردم دیگر مثل آبان رخ نخواهد داد. دیگر چنان خروش و سیلابی نخواهم دید، اما دیدم. امواج سهمگینی را دیدم که تمام این حشرات سیاه ناپاک در برابرشان هیچ و پوچ است. اما ننگ به آن‌ها که ضربه را دیدند و دم نزدند. سرشان را در رانت‌های کثیفشان فروکردند و خفه ماندند. ننگ به هر کسی که کنار مردم نایستاد. و من این حقیرترین و خفت‌بارترین زندگی‌ها را دیدم که بوی حقوق و امتیازی ساده مانند لاشخورها به هر سویی کشاندشان. دی‌ماه، به زندگی بسیاری از ما معنا بخشید و شوربختانه، به مرگ بسیاری نیز. اما برای آن‌ها که معنای زندگی‌هاشان را جایی جز شریف‌بودن، پاک‌دستی و حق‌خواهی جستند، آنان که در عمیق‌ترین دالان‌های عقده و حقارت فروماندند، برای آن‌ها دی‌ماه همیشه یک حفره‌ی بی‌معنا خواهد ماند. حقیقتی که از توان ادراکشان بیرون است و بیرون خواهد ماند. ‌ 208·Jul 9 Channel photo updatedJul 5 وقتی صحبت از انقلاب پنجاه‌وهفت می‌شود، معمولاً همه از آمریکا، انگلیس و فرانسه حرف می‌زنند؛ از این‌که چه کسی خمینی را آورد و چه کسی شاه را کنار گذاشت. اما کمتر کسی به این نکته توجه می‌کند که بسیاری از کشورهای منطقه هم به خون شاه تشنه بودند و برای سقوط او انگیزه‌های جدی داشتند. ایرانِ پهلوی فقط یک متحد غرب نبود؛ یکی از ستون‌های اصلی موازنه‌ی قدرت در خاورمیانه بود. از دهه‌ی سی که ساواک شکل گرفت، همکاری نزدیکی با موساد برقرار کرد. دلیلش هم روشن بود: ایران و اسرائیل دشمنان مشترک و قدرتمندی داشتند. رژیم بعث عراق، حکومت قذافی در لیبی و جریان‌های ناصریستی در جهان عرب، همگی در یک جبهه قرار داشتند و منافعشان با ایران و اسرائیل در تضاد بود. پان‌عرب‌ها معتقد بودند دشمن اولشان اسرائیل (یهودی‌ها) و دشمن دومشان ایران است. یکی از مهم‌ترین پروژه‌های مشترک ایران و اسرائیل، حمایت از کردهای عراق به رهبری خاندان بارزانی بود. هدف هم کاملاً مشخص بود؛ مشغول نگه داشتن بغداد به درگیری‌های داخلی فرسایشی تا نتواند تمام توانش را علیه ایران به کار بگیرد. این سیاست سال‌ها جواب داد. حتی می‌توان استدلال کرد که اگر این فشار دائمی روی عراق وجود نداشت، صدام بسیار زودتر از آن‌چه بعدها اتفاق افتاد به فکر حمله به ایران می‌افتاد. شاه در قرارداد الجزایر پذیرفت که حمایت از کردها را متوقف کند و در مقابل امتیازاتی از عراق بگیرد. اما همین تصمیم نشان می‌داد که کردها تا چه اندازه یک کارت راهبردی برای ایران بودند. بعد از انقلاب، آن کارت دیگر وجود نداشت. کردهای عراق توان سابق را نداشتند و صدام هم با خیالی آسوده‌تر برای حمله به ایران آماده شد. در لبنان نیز وضعیت مشابهی وجود داشت. حمایت ساواک از موسی صدر و شیعیان لبنان فقط یک اقدام مذهبی یا انسان‌دوستانه نبود؛ بخشی از یک بازی بزرگ‌تر منطقه‌ای بود. این سیاست هم نفوذ ایران را افزایش می‌داد و هم قدرت سازمان آزادی‌بخش فلسطین و دولت‌های عربی رادیکال را محدود می‌کرد. همان دولت‌هایی که عراق و لیبی از مهم‌ترین حامیانشان بودند. جالب است که بسیاری از نیروهای انقلابی بعدی، از جمله افرادی مانند مصطفی چمران، آموزش‌های نظامی خود را در اردوگاه‌های وابسته به لیبی دیده بودند. جالب‌تر از آن، سرنوشت خود موسی صدر است. تا زمانی که ایرانِ شاهنشاهی از او حمایت می‌کرد، جایگاه مهمی در معادلات لبنان داشت. اما پس از عقب‌نشینی ایران از این عرصه، توسط دستگاه امنیتی لیبی ربوده شد و هرگز بازنگشت. به همین دلیل است که وقتی به سال پنجاه‌وهفت نگاه می‌کنم، برایم سخت است همه‌چیز را صرفاً به چند تصمیم در واشینگتن یا لندن تقلیل بدهم. دشمنان شاه فقط در غرب نبودند؛ در سراسر منطقه شبکه‌ای از حکومت‌ها، گروه‌ها و سرویس‌های اطلاعاتی وجود داشتند که سقوط ایرانِ پهلوی را به نفع خود می‌دیدند. و پشت بسیاری از این جریان‌ها، سایه‌ی اتحاد شوروی و ک.گ.ب. دیده می‌شد. در این میان، تئوری معروف «کمربند سبز» هم مطرح می‌شود؛ این ایده که آمریکا می‌خواسته با تقویت جریان‌های اسلامی، سدی در برابر نفوذ شوروی ایجاد کند. شخصاً این نظریه را کاملاً قانع‌کننده نمی‌دانم، اما بعید هم نیست که بخشی از سیاست‌گذاران آمریکایی از کنار رفتن شاه چندان ناراضی نبوده باشند. همان آمریکایی‌هایی که بعدها در افغانستان از مجاهدین علیه شوروی حمایت کردند و ضربات سنگینی به مسکو وارد آوردند. مجاهدین بعدتر تبدیل به طالبان امروزی شدند. مشکل این بود که به نظر می‌رسد آن‌ها تصور درستی از نیرویی که در ایران در حال شکل‌گیری بود نداشتند. شاید فکر می‌کردند اسلام سیاسی، به‌خاطر تضاد بنیادینش با الحاد مارکسیستی، هرگز نمی‌تواند با نیروهای چپ و انقلابی پیوند بخورد. اما یکی از عجیب‌ترین اتفاقات قرن بیستم دقیقاً همین بود: ازدواجی نامبارک میان اسلام‌گرایی و مارکسیسم که در عمل بسیاری از محاسبات سیاسی آن دوران را برهم زد. رفتار دولت‌های کارتر و ریگان در سال‌های نخست پس از انقلاب هم همین سردرگمی را نشان می‌دهد. آمریکایی‌ها هنوز امیدوار بودند که بتوانند با جمهوری اسلامی کنار بیایند و روابط عادی برقرار کنند. به نظر می‌رسید تصور می‌کنند با گروهی از تندروهای سیاسی مواجهند که دیر یا زود وارد قواعد متعارف سیاست بین‌الملل خواهند شد. اما واقعیت چیز دیگری بود. در نهایت، یکی از نکاتی که هنوز هم برای من شگفت‌آور است، هشدارهایی است که شاه سال‌ها پیش از انقلاب مطرح می‌کرد. او بارها از خطر ائتلاف نیروهای مذهبی و چپ سخن گفت و آن را «ارتجاع سرخ و سیاه» نامید. امروز که به گذشته نگاه می‌کنیم، همه‌چیز بدیهی به نظر می‌رسد. ما پاسخ معما را می‌دانیم و نتیجه را دیده‌ایم. اما چگونه شاه که در قلب ماجرا قرار داشت، آینده را تا این اندازه روشن می‌دید، در حالی که بخش بزرگی از جهان هنوز متوجه آن نشده بود؟ 🔗 آرین افشار / پیاده‌راه ‌ 361·May 29

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/01/2026 · v0.2.0 · 33f6558

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

Similar channels

شاعر پیاده‌پای آفتاب222 subscribers

Ⓡ امیرحسین روناسی568 subscribers

adurbād māraspandān380 subscribers

آتنای خالی؛923 subscribers

فیلسوف مرده1.3K subscribers

کانال پریسا صالحی306 subscribers

بیرون زدن از صف مردگان437 subscribers

لیبراسیون/لیبرالیسم18K subscribers