Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/05/2026 · v0.2.0 · cd00242

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

Thesis | تزیس (@deonthesis) — Telegram — TG.ME

Thesis | تزیس

@deonthesis · 308 subscribers

Created in 2026

Between Logic and Generative Imagination

Show more

Open in Telegram

Information

Username@deonthesis

CreatedJune 1, 2026

Linkt.me/deonthesis

Paid messages

10

Posts Media Stats Similar Reviews

⌘K

Newest first

Newest first Oldest first

Share channel “Thesis | تزیس”

The short link opens the channel straight in the Telegram app — not in a browser tab.

tg.me/go/deonthesis

Is this your channel? Add @tgme as admin — and see how many people click your links. Get the stats →

Channel history

Channel created June 1, 2026per Telegram

We have been tracking it since September 6, 2026

In all that time the channel has changed neither its name, nor its @username, nor its avatar.

We show only what we have seen ourselves.

Reviews

0

Log in to leave a reviewLog in

No reviews yet

Be the first to share your experience with this account.

Posts Media Stats Similar Reviews

Where to next

Hamster Kombat Announcement21.3M subscribers

Blum: All Crypto – One App14.8M subscribers

Proxy MTProto12M subscribers

Major Community11.4M subscribers

Telegram Tips11M subscribers

Pavel Durov10.9M subscribers

tapswap community10.5M subscribers

Telegram News9.6M subscribers

Zeit

Thesis | تزیس pinned «پژوهشی در باب «مفهوم به‌رسمیت‌شناسی» در خوانش برندم از هگل هومن کریمی‌زاده بخش دوم: نقش نفیِ (نفیِ) حیات و میل: آغاز فرایند به‌رسمیت‌شناسی با عطف توجه به مسئله اقتدار و مسئولیت پاره‌ای از متن: نفی حیات، که در واقع کارکرد اعتبارسنجی و اعتباربخشی به ادعاها…»

پژوهشی در باب «مفهوم به‌رسمیت‌شناسی» در خوانش برندم از هگل

هومن کریمی‌زاده

بخش دوم: نقش نفیِ (نفیِ) حیات و میل: آغاز فرایند به‌رسمیت‌شناسی با عطف توجه به مسئله اقتدار و مسئولیت

پاره‌ای از متن:

نفی حیات، که در واقع کارکرد اعتبارسنجی و اعتباربخشی به ادعاها را، در نتیجهٔ ارتفاع‌یافتن از دلبخواهیت و به‌مصرف‌رساندن ابژه برای آگاهی، حاصل می‌کند، خواست مرگ نیست؛ بلکه خواست نفیِ مرگ از طریق به‌راه‌انداختن فرایند به‌رسمیت‌شناسی متقابل و انتقادی است. در این معنا، آنچه در تقابل نخستین خودآگاهی‌ها در معرض خطر قرار می‌گیرد، صرفاً حیات زیستی نیست، بلکه ادعای استقلال و اعتبار هر خودآگاهی است. خودآگاهی باید بتواند نشان دهد که آنچه می‌خواهد و انجام می‌دهد، صرفاً تابع ضرورت‌های زیستی و ارضای میل نیست، بلکه می‌تواند در فضای هنجاریِ پاسخ‌گویی و ارزیابی قرار گیرد. برندوم در خوانش خود از هگل، گذار از میل به به‌رسمیت‌شناسی را دقیقاً گذار از ساختار سه‌گانهٔ میل زیستی و ارضای آن به ساختاری اجتماعی می‌داند که در آن خودآگاهی تنها از طریق به‌رسمیت‌شناسی متقابل و انعکاسی تحقق می‌یابد و «خود» به‌مثابه محل پاسخ‌گویی و مسئولیت تکوین پیدا می‌کند (Brandom 2007, 127–150؛ Brandom 2019, 235–260).
از آنجا که سوژه نامی است بر فرایندی وظیفه‌شناسانه که در طی آن هر سوژه ملزم به استخراج پیامد کنش‌های خویش در یک فرایند استدلالی است، مصرف‌خواهیِ میل، حتی اگر موجب شناسایی دیگرانی شود که در ابژهٔ مصرف با سوژه مشترک‌اند، باید به مقامی ارتقا یابد که در آن سوژه با مواجهه‌شدن با سوژه‌ای دیگر، که هیچ‌گاه به شیوهٔ یک ابژه تن به مصرف‌شدن نمی‌دهد، با چالشی مواجه شود. این چالش موجب می‌شود سوژه دریابد که صرف میل‌ورزیدن به ابژه، دلیلی برای توجیه آن میل‌ورزی نیست و، در نتیجه، صرفِ فراتررفتن آگاهی از ابژه و التفات به آن، هنوز به معنای فراتررفتن آگاهی از خویش در خودآگاهی نیست. آنچه خودآگاهی را از التفات ابتدایی به ابژه متمایز می‌کند، این است که بتواند برای موضع و کنش خود پاسخ‌گو باشد و اعتبار آن را در برابر دیگری به اثبات برساند (Brandom 2007, 131–138).

https://telegra.ph/%D9%BE%DA%98%D9%88%D9%87%D8%B4%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%A8-%D9%85%D9%81%D9%87%D9%88%D9%85-%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D9%85%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%AF%D9%85-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%DA%AF%D9%84-09-05

175Sep 5

Thesis | تزیس pinned «پژوهش‌هایی در باب مفهوم «به‌رسمیت‌شناسی» در خوانش برندم از هگل هومن‌ کریمی‌زاده بخش اول: نقش حیات و میل پاره‌ای از متن: انسان اغلب می‌پندارد شرط اعتبار و دلیل توجیه نسبت خویش با هدف و غایتی که مقرر می‌دارد، صرفاً «رسیدن» یا «نرسیدن» به آن است. اصولاً چنین…»

پژوهش‌هایی در باب مفهوم «به‌رسمیت‌شناسی» در خوانش برندم از هگل

هومن‌ کریمی‌زاده

بخش اول: نقش حیات و میل

پاره‌ای از متن:

انسان اغلب می‌پندارد شرط اعتبار و دلیل توجیه نسبت خویش با هدف و غایتی که مقرر می‌دارد، صرفاً «رسیدن» یا «نرسیدن» به آن است. اصولاً چنین می‌پنداریم که مقطعی زمانی وجود دارد که در آن می‌توان ادعا کرد افعال ما در نسبت با غایت، به شکل‌گیری ساختاری انجامیده‌اند که خودِ وجود آن دال بر کفایت و تحقّق غایت است. در نتیجه، انسان همواره در تلاطم میان «رسیدن» و «نرسیدن» به آن‌چه به صورتی تجویزی برای خود تعیین کرده، ادعایی در باب خود یا برداشتی از خویشتن دارد که مورد پذیرش خود اوست.
اما از آن‌جا که انسان حق ندارد این تلاطمِ مدام میان رسیدن و نرسیدن را در ایستگاهی پایانی — که می‌پندارد در آن کفایتِ قصد‌هایش حاصل آمده — محبوس کند، تلقّی اولیهٔ او از خود (یعنی همان تلقّی‌ای که می‌پندارد او را تعریف می‌کند) دلیلی بر «سوژه بودن» او نیست. در خوانش رابرت برندم از هگل در کتاب روح اعتماد (در مبحث «ساختار خودآگاهی»)، تلقّی اولیهٔ یک عاملِ آگاه نسبت به خویش، اگرچه می‌تواند مبین وجود قصدیتی اولیه باشد، اما هرگز دال بر تکوینِ «هنجاریتی» که به سوژه منتسب می‌کند نیست [Brandom, ST Ch. 9, §I; Hegel, PhG §166]. تا زمانی که این تلقّی نسبت به خود، صرفاً پنداری باشد که سوژه در خلاء و انزوا به واسطهٔ قصدیت اولیه برای خود می‌سازد، او از درستی یا نادرستیِ هنجاریِ این تلقّی آگاهی حاصل نمی‌کند.

https://telegra.ph/%D9%BE%DA%98%D9%88%D9%87%D8%B4%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%A8-%D9%85%D9%81%D9%87%D9%88%D9%85-%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D9%85%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%AF%D9%85-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%DA%AF%D9%84-09-04

قانون، آزادی و کناتوس نزد اسپینوزا

هومن کریمی‌زاده

پاره‌ای ازمتن:

باروخ اسپینوزا در دیباچه رساله الهیاتی-سیاسی جدلی بنیانی را علیه خاستگاه‌های الهیاتی-سیاسیِ بندگی سامان می‌دهد؛ خاستگاهی که در مفهومی بنامی تعالی ریشه دارد. از منظر هستی‌شناختی، تعالی‌انگاری به معنای انتزاع یک مفهوم یا تصور از درون شبکه علل طبیعی و ارجاع دادن آن به ساحتی بیرون یا فراتر از نظام درون‌ماندگار جوهر است. عمل تعالی چیزی‌ نیست جز تشکلیل کلیتی که در بستر آن کارکرد‌های کثیر یک نوع طبیعی به یک الگو ثابت تقلیل می‌یابد. عمل تعالی نوعی تقلیل‌گرایی متافیزیکی است. اسپینوزا تبیین می‌کند که دینداری عامیانه و کاذب نه پناه بردن به فضیلت اجتماعی، بلکه ناشی از نوسان میان امید و ترس در مواجهه با خطرات ناپیداست که ذهن را به سوی خرافه می‌راند. تعالی یافتن از ساحت علیت درون‌ماندگار، ذهن را به وضعیتی سوق می‌دهد که اسپینوزا آن را بندگی می‌خواند. بندگی وضعیتی هستی‌شناختی و معرفت‌شناختی است که در آن، عقل به شیوه‌ای خاص متعین می‌شود؛ تعینی انفعالی که در آن، ذهن توان فهم علت تامِ تعین خویش را از دست می‌دهد. در این وضعیت، انسان به علتی ناقص اعمال، افعال و عواطف خود بدل می‌شود، زیرا از شبکه ضرورت‌های طبیعی علیت که انسان را به بیرون از خویش به شیوه‌ای بنیادین مرتبط می‌کند آگاهی ندارد و نمی‌تواند کنش‌های خود را از درون نظم ضروری طبیعت استنتاج کند.
بندگی، از این حیث، صرفاً فقدان سلبی آزادی در رهایی و گسستن از کوناتوس نیست؛ بلکه نحوه‌ای از تعین یافتن ایجابی در یک نسبت است که در آن، کوشش طبیعی انسان برای حفظ وجود یا همان کوناتوس می‌تواند علیه خودِ توان عمل او بازگردد. از آنجا که عقلانی‌ترین کنش انسانی، تأسیس یک اجتماع آزاد یا «جمهوری آزاد» است که در آن بهترین چیز برای انسان یک انسان دیگر در مقام هم‌نوع او است، اجتماع سیاسی همان ساحتی است که عقل می‌تواند به آمال درون‌ماندگار خود در بستر یک نسبت‌یابی گسترده به شیوه‌ای هندسی دست یابد.

https://telegra.ph/%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D9%88-%DA%A9%D9%86%D8%A7%D8%AA%D9%88%D8%B3-%D9%86%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D9%86%D9%88%D8%B2%D8%A7-09-02

Gur

Ashaa

Vohuman

Akuman

Zurvan

💽 Album: Zurvan
👤 Artist: Bamdad
📅 Date: 2024-03-16
🎧 Total tracks: 5

Thesis | تزیس pinned an audio file

تقریر محل نزاع بین فلسفه‌ی لیبیدویی(پساساختار‌گرایی) و فلسفه‌ی فانکشنالیستی

بخش اول

هومن کریمی‌زاده

@deonthesis

Thesis | تزیس pinned an audio file

از این منظر، سوژه پیش از ورود به فضای دادوستد دلایل، واجد عقلانیتی کامل و ازپیش‌ساخته نیست. آنچه در سطح ابتدایی به‌صورت میل، التفات و جهت‌گیری عملی نسبت به ابژه ظاهر می‌شود، تنها در مواجهه با دیگر عاملان و در فرایند به‌رسمیت‌شناسی می‌تواند به شکلی از هنجارمندی تبدیل شود که سوژه را ملزم به ارائهٔ دلیل کند. بنابراین، توانایی گفتنِ «چرا چنین است؟» و «چرا چنین باید باشد؟» نه نقطهٔ آغاز سوژگی، بلکه دستاورد فرایندی است که در آن عاملان می‌آموزند تلقی‌ها، اعمال و هنجارهای خود را در معرض نقد دیگران قرار دهند.
به این ترتیب، می‌توان پرسید آیا آنچه در روش دیالکتیکی هگل به‌صورت حرکت از میل به خودآگاهی و سپس به روح ظاهر می‌شود، نباید از منظری استعلایی بازخوانی شود؛ نه برای یافتن غایت متافیزیکی این حرکت، بلکه برای توضیح شروط امکان آن. در این بازخوانی، به‌رسمیت‌شناسی دیگر صرفاً مرحله‌ای در مسیر رفع تعارض میان سوژه و ابژه نیست، بلکه شرط امکان پیدایش همان فضایی است که در آن چیزی می‌تواند برای یک عامل به‌منزلهٔ دلیل، خطا، موفقیت، شکست یا واقعیتی عینی ظاهر شود.
در این معنا، عقلانیت نه مالکیت خصوصی یک سوژه و نه نتیجهٔ انحلال نهایی همهٔ تفاوت‌ها در دانش مطلق است. عقلانیت ساختاری اجتماعی و تاریخی است که در آن عاملان، از خلال مواجهه با یکدیگر، می‌آموزند چگونه تلقی‌های خود از ابژه‌ها را اصلاح کنند، چگونه اعمال خویش را توجیه کنند و چگونه میان آنچه صرفاً انجام می‌دهند و آنچه دلایلی برای انجام‌دادنش دارند تمایز بگذارند.
شاید بتوان گفت مسئله این نیست که باید هگل را کنار گذاشت، بلکه باید از این امکان پرسید که چگونه می‌توان عقلانیت را هگلی فهمید، بی‌آنکه الزاماً کل عقلانیت را تابع منطق فرجامینِ دانش مطلق کرد. در چنین خوانشی، دیالکتیک دیگر نام مسیر از پیش تضمین‌شدهٔ روح به سوی وحدت نهایی نیست، بلکه نام تاریخی است که در آن سوژه‌ها، از خلال شکست‌ها و کفایت‌ها، تلقی‌های خود را اصلاح می‌کنند و به‌واسطهٔ همین فرایند، هم خود و هم جهانی را که درباره‌اش سخن می‌گویند، به‌نحو هنجاری تعین می‌بخشند. ما درباره‌ی جهان سخن نمی‌گوییم تا به شیوه‌ای بازنمایانه آنرا به شناخت درآوریم، بلکه سخن مدخل‌گاه و کانونی است که جهان در کلیتش به شکلی مفهومی قابل شناخت و دستکاری می‌شود‌.

در نتیجه من در ادامهٔ پروژه‌هایی که شروع کردم از تمایز تزیس و فوزیس تا مسئلهٔ روش سعی میکنم نقشه‌ای از تنشِ میان روش استعلاییِ متعهدِ به گفتمان عمومی(هگل‌گرایی مینیمال) و روش دیالکتیکیِ پیشرونده به سوی دانش مطلق(هگل‌گرایی متافیزیکی) را ترسیم کنم.

پایان

@deonthesis

التفات، میل و به‌رسمیت‌شناسی انتقادی

هومن کریمی‌زاده

در مواجهه با سوژه، در مقام عاملی آغشته به بایدهای هنجاری و تنیده در شبکه‌ای علّی، ورود به فضای دادوستد دلایل مستلزم آن است که سوژه بتواند بیان کند چرا چیزی چنین است و چرا چنین باید باشد. سوژه صرفاً موجودی نیست که افعالی از او سر می‌زند، بلکه موجودی است که به‌واسطهٔ مجموعهٔ افعالی که انجام می‌دهد، و در نسبت با اجتماعی از دیگر سوژه‌ها، می‌تواند خود را به‌منزلهٔ یک سوژه عرضه کند. این اجتماع نیز عرصه‌ای است که در آن فعلیت همواره به‌طور انتقادی و تجدیدنظرطلبانه بازاندیشی می‌شود؛ در امتداد تاریخی که ردهایی آموزنده از شکست‌ها و کفایت‌ها را در خود حفظ می‌کند. بنابراین، سوژه‌بودن نه وضعیتی اولیه و خودبسنده، بلکه دستاوردی تاریخی و هنجاری است که در خلال امکان پاسخ‌گویی، نقد و تجدیدنظر شکل می‌گیرد.
اما در روش دیالکتیکی هگل، سوژه نخستین مواجههٔ خود را با ابژه از خلال تلقی خویش به‌مثابهٔ موجودی ارگانیک و در صورت میل‌ورزی برقرار می‌کند. چنان‌که برندم در روح اعتماد توضیح می‌دهد، میل‌ورزی به یک ابژه مستلزم نوعی تلقی از آن ابژه است؛ و همین تلقی، سوژه را به انجام کنشی برمی‌انگیزد. هنگامی که سوژه ابژه‌ای را به‌منزلهٔ مقصودی برای ارضای میل خویش قصد می‌کند، به انجام کنشی در جهت آن قصدیت سوق داده می‌شود.
این تلقی، ابژه را برحسب کارکردی که برای عامل دارد از دیگر ابژه‌ها متمایز می‌کند. ابژه دیگر صرفاً چیزی نیست که در برابر عامل قرار گرفته باشد، بلکه در افق یک میل، یک قصد و یک امکان کنش، به‌نحوی معین تعین می‌یابد. اگر تلقی‌ها و اعمال یک سوژه با تلقی‌ها و اعمال عاملانی دیگر که در برابر او قرار دارند هم‌راستا شوند، سوژه می‌تواند خود را نمونه‌ای از نوعی مشترک تلقی کند؛ نوعی که اعضای آن در شیوه‌ای مشترک از تلقی و جهت‌گیری نسبت به ابژه سهیم‌اند.
برای مثال، آنچه یک سوژهٔ انسانی غذا تلقی می‌کند، تنها در صورتی برای مجموعه‌ای از عاملان دیگر نیز غذا تلقی می‌شود که آنان بتوانند ابژه را به شیوه‌ای مشترک قصد کنند و آن را در یک افق قصدی مشترک کارکردمند سازند. بااین‌حال، آب به همان شیوه‌ای که برای انسان ابژه است، برای حیوان ابژه نیست. حیوان، به تعبیر برندم، برخوردار از شکلی ابتدایی از التفات است: نوعی کنش و تلقی ابتدایی نسبت به ابژه که به‌واسطهٔ آن هر ابژه از دیگر ابژه‌ها متمایز می‌شود. از این منظر، لانه برای حیوان صرفاً مکانی در کنار مکان‌های دیگر نیست، بلکه چیزی است که در نسبت با الگوی خاصی از کنش، نیاز و جهت‌گیری عملی تعین می‌یابد.
گام بعدی که در روش دیالکتیکی باید موجب ترفیع این صورت ابتدایی از التفات شود، به‌رسمیت‌شناسیِ امیال و تلقی‌ها در مواجههٔ سوژه با سوژه‌های دیگر است. به‌رسمیت‌شناسی کنشی است که در جریان آن عاملان خود را از ابژه‌های طبیعی متمایز می‌کنند و وارد ساحتی تاریخی می‌شوند. در این ساحت، شیوه‌های به‌رسمیت‌شناسی موضوع بازاندیشی قرار می‌گیرند، مورد نقد و تجدیدنظر واقع می‌شوند و از خلال همین فرایند، حافظه‌ای تاریخی شکل می‌گیرد. بنابراین، آنچه در آغاز صرفاً نوعی جهت‌گیری عملی و التفاتی نسبت به ابژه بود، در مواجهه با دیگر عاملان به ساختاری هنجاری، اجتماعی و تاریخی ارتقا می‌یابد.
اما مسئلهٔ اصلی در اینجا آن است که این گذار را چگونه باید فهمید. آیا به‌رسمیت‌شناسی باید صرفاً درون روش دیالکتیکی‌ای بررسی شود که حرکت آن، در نهایت، به سوی دانش مطلق جهت دارد؟ یا باید در چارچوبی استعلایی‌تر، شروط امکانِ خودِ این گذار را بررسی کرد: شروطی که بر اساس آنها میل می‌تواند از صورت ابتداییِ جهت‌گیری به سوی ابژه فراتر رود و به مواجهه‌ای عاملانه با دیگران بدل شود؛ همان چیزی که برندم، در خوانش خود از هگل، آن را صورتی از کنش اجتماعیِ اروتیک می‌نامد؟
این پرسش، مسئلهٔ ابژکتویته را به مرکز بحث بازمی‌گرداند. اگر در دانش مطلق، سوژه و ابژه در نوعی وحدت نهایی با یکدیگر قرار می‌گیرند، چه جایگاهی برای مواجههٔ سوژه با سوژه باقی می‌ماند تا بتواند ابژکتیویته‌ای را حفظ کند که صرفاً به درون سوژه فروکاسته نشده باشد؟ اگر مواجهه با دیگری تنها لحظه‌ای در مسیر رفع‌شدن در وحدت نهایی باشد، چگونه می‌توان استقلال هنجاری و معرفتیِ فضای به‌رسمیت‌شناسی را حفظ کرد؟
شاید مسئله دقیقاً این باشد که چگونه می‌توان در سطح روش، هگلی باقی نماند و درعین‌حال عقلانیت را همچنان به شیوه‌ای بنیادین هگلی فهمید. یعنی چگونه می‌توان دیالکتیک را نه ضرورتاً به‌مثابهٔ روایت متافیزیکیِ حرکت واقعیت به سوی دانش مطلق، بلکه به‌مثابهٔ صورت‌بندیِ پویاییِ تاریخیِ اصلاح، شکست، تعارض، نقد و تجدیدنظر در نظر گرفت.

مسئلهٔ روش در فلسفه معاصر

هومن کریمی‌زاده

@deonthesis

از فعل به فعلیت: غایت، هنجار و تجربه‌پذیری

هومن کریمی‌زاده

پاره‌ای از متن:

هر فعلی، اگر در جهت تحقق غایتی صورت گیرد، آغازگر فرایندی است که در آن کفایت و فعلیت از شکست و خطا متمایز می‌شوند. فعل، از این حیث، صرفاً رویدادی واقع‌شده نیست؛ بلکه حرکتی است که در نسبت با آنچه باید محقق شود، قابل ارزیابی است. بنابراین، افعال فرایندهایی از صورت‌بخشی‌اند که در آنها فعلیت، به‌مثابه به‌کفایت‌رسیدن خود فعل، از مجموعهٔ کوشش‌هایی که برای تحقق غایت صورت می‌گیرند متمایز می‌شود.
فعلیت همان ایده‌ای است که فعل در جست‌وجوی آن است. بدون تحقق این ایده در واقعیت، فعل چیزی بیش از نمایه‌ای کلی و تهی از یک توالی زمانی نخواهد بود. از این منظر، فعل به‌تنهایی واجد نوعی وجود است، اما هنوز حقیقت نیست. حقیقت زمانی به افعال تعلق می‌گیرد که آنچه هستند، در نسبت با آنچه باید باشند، تحقق یابد؛ یعنی هنگامی که فعل بتواند خود را در نسبت با هنجارِ کفایت‌بخشِ خویش به فعلیت برساند.
حذف علت غایی در مقام هنجار، وجود را به توالی‌ای صرفاً زمانی و علّی تقلیل می‌دهد؛ توالی‌ای که، حتی اگر بخواهد از هرگونه هنجارمندی بگریزد، ناگزیر در بازتولید هنجارهای ضمنیِ خود گرفتار می‌شود. زیرا هرجا از کفایت، شکست، موفقیت یا ناکامی سخن می‌گوییم، افعال را، خواه ناخواه، در نسبت با چیزی ارزیابی می‌کنیم که باید محقق شود.

https://telegra.ph/%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%B9%D9%84-%D8%A8%D9%87-%D9%81%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%AA-%D8%BA%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%87%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%B1-%D9%88-%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%DB%8C-08-23

منطق و ابژکتیویته
یادداشتی در باب منطق استعلایی، راجع‌بودگی و گفتمان

هومن کریمی‌زاده

پاره‌ای ازمتن:

در تفاوت میان منطق صوری و منطق استعلایی، فلسفه مدت‌ها کوشیده است جای پای خود را استوار کند. از چشم‌انداز منطق استعلایی، می‌توان منطق صوری را به‌نحوی استعاری بهشت عدنِ مفاهیم و گزاره‌ها دانست: قلمرویی که در آن تعین‌های منطقی، پیش از آنکه با مسئلهٔ ابژکتیویته و نسبت با ابژه درگیر شوند، در خودِ نسبت‌های صوری‌شان انتظام می‌یابند. بااین‌حال، این استعاره نباید ما را به یک خلط تاریخی بکشاند. مسئله، نه هر صورت از منطق صوری، بلکه آن جهت‌گیری‌ای است که مفاهیم یا تعین‌های منطقی را چنان بنیادی می‌گیرد که گزاره و نسبت آن با ابژه در تبعیت از آنها فهمیده می‌شود.
در سنت منطق صوری، مفاهیم به‌منزلهٔ عناصر بنیادی منطق تلقی می‌شدند و می‌کوشیدند گزاره‌ها و ابژه‌ها را بر حسب آنها تبیین کنند. ولفندیل این وارونگیِ جهت تبیین را در هر دو سنت ارسطویی و لایبنیتسی برجسته می‌کند: در آنجا که مفهوم یا نوع، نقطهٔ آغاز است و گزاره و ابژه باید بر مبنای آن فهمیده شوند. در مقابل، بخش مهمی از سنت پسافِرگه‌ای، گرچه ساختار منطقی متفاوتی را اختیار می‌کند، همچنان با مسئله‌ای مرتبط مواجه است: مفاهیم یا به توابعی از ابژه‌ها به ارزش‌های صدق، یا به ساختارهای مجموعه‌ای و امتدادی فروکاسته می‌شوند و استقلال مفهوم به‌عنوان یک مقولهٔ منطقی به دشواری حفظ می‌شود.[۱]
هر منطقی، به یک معنا، افق متافیزیکیِ خاص خود را نیز فرا می‌خواند، و به تعبیر ولفندیل از یک منطق بد نمی‌توان یک متافیزیک خوب را انتظار داشت. اگر جهان از پیش مجموعه‌ای از افرادِ کاملاً متعین فرض شود، منطق نیز به‌سادگی می‌تواند کار خود را با مرتب‌کردن نسبت‌های میان این افراد نوعی و مفاهیمی که بر آنها صدق می‌کنند آغاز کند. اما اگر خودِ فردیت‌یافتگیِ حقیقی ابژه‌ها مسئله باشد، دیگر نمی‌توان منطق را از ابتدا بر جهانی از ابژه‌های کاملاً آماده و تفکیک‌شده بنا کرد. این همان گرهی است که مسئلهٔ منطق استعلایی را از سطح صرفاً صوری فراتر می‌برد.

https://telegra.ph/%D9%85%D9%86%D8%B7%D9%82-%D9%88-%D8%A7%D8%A8%DA%98%DA%A9%D8%AA%DB%8C%D9%88%DB%8C%D8%AA%D9%87-08-22