از فعل به فعلیت: غایت، هنجار و تجربه‌پذیری هومن کریمی‌زاده پاره‌ای از… — Thesis | تزیس — TG.ME

از فعل به فعلیت: غایت، هنجار و تجربه‌پذیری هومن کریمی‌زاده پاره‌ای از متن: هر فعلی، اگر در جهت تحقق غایتی صورت گیرد، آغازگر فرایندی است که در آن کفایت و فعلیت از شکست و خطا متمایز می‌شوند. فعل، از این حیث، صرفاً رویدادی واقع‌شده نیست؛ بلکه حرکتی است که در نسبت با آنچه باید محقق شود، قابل ارزیابی است. بنابراین، افعال فرایندهایی از صورت‌بخشی‌اند که در آنها فعلیت، به‌مثابه به‌کفایت‌رسیدن خود فعل، از مجموعهٔ کوشش‌هایی که برای تحقق غایت صورت می‌گیرند متمایز می‌شود. فعلیت همان ایده‌ای است که فعل در جست‌وجوی آن است. بدون تحقق این ایده در واقعیت، فعل چیزی بیش از نمایه‌ای کلی و تهی از یک توالی زمانی نخواهد بود. از این منظر، فعل به‌تنهایی واجد نوعی وجود است، اما هنوز حقیقت نیست. حقیقت زمانی به افعال تعلق می‌گیرد که آنچه هستند، در نسبت با آنچه باید باشند، تحقق یابد؛ یعنی هنگامی که فعل بتواند خود را در نسبت با هنجارِ کفایت‌بخشِ خویش به فعلیت برساند. حذف علت غایی در مقام هنجار، وجود را به توالی‌ای صرفاً زمانی و علّی تقلیل می‌دهد؛ توالی‌ای که، حتی اگر بخواهد از هرگونه هنجارمندی بگریزد، ناگزیر در بازتولید هنجارهای ضمنیِ خود گرفتار می‌شود. زیرا هرجا از کفایت، شکست، موفقیت یا ناکامی سخن می‌گوییم، افعال را، خواه ناخواه، در نسبت با چیزی ارزیابی می‌کنیم که باید محقق شود. https://telegra.ph/%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%B9%D9%84-%D8%A8%D9%87-%D9%81%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%AA-%D8%BA%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%87%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%B1-%D9%88-%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%DB%8C-08-23