پژوهشهایی در باب مفهوم «بهرسمیتشناسی» در خوانش برندم از هگل
هومن کریمیزاده
بخش اول: نقش حیات و میل
پارهای از متن:
انسان اغلب میپندارد شرط اعتبار و دلیل توجیه نسبت خویش با هدف و غایتی که مقرر میدارد، صرفاً «رسیدن» یا «نرسیدن» به آن است. اصولاً چنین میپنداریم که مقطعی زمانی وجود دارد که در آن میتوان ادعا کرد افعال ما در نسبت با غایت، به شکلگیری ساختاری انجامیدهاند که خودِ وجود آن دال بر کفایت و تحقّق غایت است. در نتیجه، انسان همواره در تلاطم میان «رسیدن» و «نرسیدن» به آنچه به صورتی تجویزی برای خود تعیین کرده، ادعایی در باب خود یا برداشتی از خویشتن دارد که مورد پذیرش خود اوست.
اما از آنجا که انسان حق ندارد این تلاطمِ مدام میان رسیدن و نرسیدن را در ایستگاهی پایانی — که میپندارد در آن کفایتِ قصدهایش حاصل آمده — محبوس کند، تلقّی اولیهٔ او از خود (یعنی همان تلقّیای که میپندارد او را تعریف میکند) دلیلی بر «سوژه بودن» او نیست. در خوانش رابرت برندم از هگل در کتاب روح اعتماد (در مبحث «ساختار خودآگاهی»)، تلقّی اولیهٔ یک عاملِ آگاه نسبت به خویش، اگرچه میتواند مبین وجود قصدیتی اولیه باشد، اما هرگز دال بر تکوینِ «هنجاریتی» که به سوژه منتسب میکند نیست [Brandom, ST Ch. 9, §I; Hegel, PhG §166]. تا زمانی که این تلقّی نسبت به خود، صرفاً پنداری باشد که سوژه در خلاء و انزوا به واسطهٔ قصدیت اولیه برای خود میسازد، او از درستی یا نادرستیِ هنجاریِ این تلقّی آگاهی حاصل نمیکند.
https://telegra.ph/%D9%BE%DA%98%D9%88%D9%87%D8%B4%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%A8-%D9%85%D9%81%D9%87%D9%88%D9%85-%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D9%85%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%AF%D9%85-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%DA%AF%D9%84-09-04
Telegraph
پژوهشهایی در باب مفهوم «بهرسمیتشناسی» در خوانش برندم از هگل
هومن کریمیزاده بخش اول انسان اغلب میپندارد شرط اعتبار و دلیل توجیه نسبت خویش با هدف و غایتی که مقرر میدارد، صرفاً «رسیدن» یا «نرسیدن» به آن است. اصولاً چنین میپنداریم که مقطعی زمانی وجود دارد که در آن میتوان ادعا کرد افعال ما در نسبت با غایت، به شکلگیری…
September 4, 2026 277 14
