Radio Sputnik Armenia

«Մեր հիմնական նպատակն է զբոսանքի վայրերը վերածել բացօթյա համերգասրահների, որտեղ քաղաքացիներն ու հյուրերը կունկնդրեն բարձրարժեք երաժշտություն։ Առաջին համերգներից հետո տպավորված ենք․ նույնիսկ անձրևը չխանգարեց հանդիսատեսին հավաքվել երաժշտության շուրջ»,- ասում է Վարսենիկ Ավանյանը։

«Իրականում թե՛ օպերային, թե՛ ջազային արվեստը ժողովրդի միջից են դուրս եկել՝ փողոցներից ու ակումբներից», - ասում է երաժիշտն ու հավելում․ «Երբ Կոմիտասը մշակել ու տարածել է ֆոլկլորը, չի տարածել, որ այդպես մնա, այլ որ շարունակվի սերունդները զարգացնեն։ Մեր պապերը մեզ ժառանգություն են թողել, բա մենք մեր թոռներին ի՞նչ պիտի թողնենք», - նշում է Հայրապետյանը։

«Երկաթուղու պայմանագրի լուծման գործընթացն ի վնաս պետության է»:

«Եթե վարչապետը պնդում է, որ դրանում կան քաղաքական խոչընդոտներ, երևի թե ավելի ազնիվ կլիներ ընտրողների առաջ, եթե պարզապես բացահայտեր ու նշեր, թե կոնկրետ ո՛ր քաղաքական խոչընդոտների մասին է խոսքը»։

«Սա նշանակում է, որ եթե ապագայում հայտնվի այլ օպերատոր, կարող է մուտք գործել և օգտագործել համապատասխան ցանցը՝ որոշակի վճարումներ կատարելով «Հարավկովկասյան երկաթուղուն»: Այս կետը չափազանց կարևոր է նոր նախագծերի, մասնավորապես՝ Մեղրիի հատվածում կառուցվող երկաթգծի և TRIPP-ի համար։ Նույնպես, եթե բացվի Նախիջևանի հատվածով երկաթուղին, և Իրանից բեռները Ջուլֆայով (Ջուղայով) ու Երասխով մտնեն Հայաստան, ՀԿԵ-ն իրավունք չի ունենա արգելելու այլ շարժակազմերի մուտքը, չի կարող, այսպես ասած, վետո դնել այդ նախագծերի իրականացման վրա»։

«Հայաստանը, իբրև պետություն, պարկեշտ չի անգամ ԵՄ-ի հետ հարաբերություններում։ Հայաստանի և Եվրամիության միջև CEPA համաձայնագրի կնքումից անցել է 9 տարի, մինչդեռ նախատեսված ժամանակահատվածում Հայաստանի կողմից մի շարք քայլեր պետք է իրականացվեին, որոնք չեն իրականցվել»։

«Համաձայնագրով նախատեսված 25 տարվա ընթացքում պետք է բազմաթիվ քայլեր արվեն կառավարության կողմից, 9 տարին անցել այդ 25-ից։ Որևէ բան լսե՞լ եք դրա մասին։ Եվ չեք էլ լսի»։

«Եվրամիությունը նման պահանջ երբեք չի դրել և նման օրենքների ընդունումը միայն վատթարացնում է Հայաստանի հարաբերությունները թե՛ ԵՄ-ի, թե՛ Ռուսաստանի հետ: Սա Եվրամիության կամ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները գրգռելու, վատացնելու լավագույն ուղին է, որի համար, պարզ է, որ մեր թշնամին է շահգրգռված։ Ակնհայտ է»։

«Հայաստանում 80%-ից ավելին կոմերցիոն ֆլորիստիկա է։ Ճաշակն ու կոկիկությունը կա, որը նույնիսկ Եվրոպայում չկա, բայց արվեստի գիծը քիչ է, երևացող, բրենդային ու կոմերցիոն պատկերն է առաջնային»,— նշում է ֆլորիստը։

«Հայաստանում ամեն երկրորդ մարդը նվեր տանում կամ ստանում է վարդ։ Եվրոպայում ճաշակը ավելի շատ դաշտային, փոքրիկ, կոկիկ է՝ բնությանը մոտ։ Հայաստանում դեռ կա զույգ ու կենտ ծաղիկի, մեխակը սգո ծաղիկ չհամարելու, նվերը սև թղթով փաթեթավորելու վախը։ Մարդ կա՝ ծաղկեփնջի մեջ մեխակ է տեսնում, չի առնում, որովհետև կարծրատիպ կա, թե դա «գերեզմանի ծաղիկ» է։ Բայց չկա նման ճշմարտություն»,- ընդգծում է նա։

«Արտահոսքի աղբյուրը ինքն է․ մեկ օր առաջ Ազգային ժողովի ամբիոնից ասաց՝ ինչ է անելու։ Լևոն Քոչարյանի հետ կռվում է ԱԺ ամբիոնից, դրանից հետո հայտարարում է, թե կզրկվեք ամեն ինչից, նույնիսկ ժառանգություն թողնելուց, կտեսնեք՝ ինչ եմ անելու։ Բնական է, չէ՞, որ ցանկացած մարդ հասկանում է, որ այդ հայտարարություններին հաջորդել են գործողություններ»։

«Որպես երկրի ղեկավար, նա իրավունք չունի այդպիսի հայտարարություններ անելու, եթե նույնիսկ արտահոսք է եղել, պետք է պարզվի օրենքով սահմանված կարգով»։

«Ինչու հենց Բերձորում հանդիպեցին․ հիշում եք՝ ժամանակին կար Հայաստան-Արցախ բարձրավոլտ համակարգ, որ հենց Բերձորով էր անցնում․ ուզում են էդ համակարգը օգտագործել Հայաստան էլեկտրաէներգիա մատակարարելու համար»։

«Ադրբեջանը զուգահեռ ասում է՝ եթե դուք ատոմակայանը փակեք, խնդիր չեք ունենա՝ ինչքան պետք է էլեկտրաէներգիա կմատակարարենք։ Սա շատ վտանգավոր գործընթաց է, որը բերում է Հայաստանի խորքային կախվածության։ Ցանկացած նման գործընթաց թշնամի պետության հետ ինքնին վտանգավոր է։ Ատոմակայանը փակելու դեպքում հայտնվում ենք արդեն Էլեկտրաէներգիայի դեֆիցիտի մեջ, միայն ներմուծող ենք դառնում»։

«Հնարավոր է՝ փորձում են էլեկտրաէներգիա մատակարարել Նախիջևանին, քանի որ այն էլեկտրաէներգիա ստանում է Թուրքիայից և Իրանից, միգուցե այս նպատակներ էլ է հետապնդում։ Բայց իրենց հիմնական նպատակը Նախիջևանը չէ, վստահաբար Հայաստանին էներգետիկ կախվածության մեջ գցելն է»։

«Հայաստանում վերջին օրերին տեղի ունեցող քաղաքական և իրավական գործընթացները կրկին օրակարգ են բերել պետության ինստիտուցիոնալության հարցը։ Քոչարյանի և նրա որդու շուրջ զարգացումները, ինչպես նաև քաղաքական դաշտի տարբեր ներկայացուցիչների նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումները, իշխանությունների կողմից ներկայացվում են որպես օրենքի կիրառման և իրավական գործընթացի մաս։ Այստեղ առաջանում են հարցեր՝ որքանո՞վ են նման գործընթացները հիմնված պետական ինստիտուտների ինքնուրույն աշխատանքի վրա, և որքանո՞վ են դրանք հասարակության մոտ ընկալվում որպես մեկ քաղաքական կենտրոնից կամ նույնիսկ մեկ անձից տրվող ազդակների հետևանք»։

«Քաղաքական գործիչների նկատմամբ քրեական հետապնդումները ցանկացած երկրում չափազանց զգայուն թեմա են, որովհետև այստեղ իրավական և քաղաքական գործընթացների միջև սահմանը շատ հեշտությամբ կարող է խախտվել։ Իրավական պետության համար խնդիրը միայն այն չէ՝ տվյալ անձը մեղավոր է, թե ոչ։ Դրա պատասխանը պետք է տա դատարանը։ Ավելի կարևոր է, թե ինչպես է գործում ամբողջ համակարգը, արդյոք նույն չափանիշները կիրառվում են բոլորի նկատմամբ, և արդյոք քրեական հետապնդումների ժամանակացույցը կախված չէ քաղաքական իրավիճակից»։

«Ինտելեկտուալ հոգով մարդը իր կյանքի որևէ պահի միշտ հասնում է դասական երաժշտությանը»։

«Ես գժվում եմ Queen-ի Bohemian Rhapsody-ի համար, ամեն նոտան գիտեմ, բայց այդ էֆեկտը կարճաժամկետ է։ Իսկ Չայկովսկու, Ռախմանինովի կամ Բեթհովենի ստեղծագործությունները լսելիս ամբողջ հոգիս շուռ է գալիս։ Դասականը պարի կամ ադրենալինի համար չէ»։

«Չեմ ասում՝ էդ մարդիկ տաղանդավոր չեն, իհարկե տաղանդավոր են․ բայց դա բոլորովին այլ մշակույթ է»։

«Իրավապահ համակարգը շարժվում է մեկ անձի քմահաճույքով․ սա քաղաքական առանփնահատուկ վարքագիծ է»։

«Հիմարություն կլինի ժխտելը․ մենք ունենք այնպիսի իրավիճակ, որ իրավապահ համակարգը մեկ անձի ձեռքում է։ Սա նշանակում է, որ իրավապահ համակարգը կարող է շարժվել մեկ անձի քմահաճույքից ելնելով։ Ակնհայտ է, որ այդ իրավապահ համակարգը տարբերակված մոտեցումներ է ցուցաբերում տարբեր անձանց նկատմամբ՝ կախված նրանից, թե նրանք քաղաքական ինչ դիրքավորում ունեն»։

«Օրեցօր «սմարթֆոնային» դարձող մեր հասարակությունը հեռանում է լուրջ արվեստից։ Դպրոցն անօգնական է ինտերնետի դեմ, ինչից ընկնում է նաև հանդիսատեսի որակը»։

«Պետական համակարգում այս կարգի ոչ կոմպետենտ միջամտություն երբեք չի եղել։ Սկսվեց գեղարվեստական ղեկավարների աննկատ գլխատման պրոցեսով, շարունակվեց տարածքները վարձով տալու, գումար աշխատելու, կաֆեներ բացելու հրահանգներով։ Թատրոնները օր օրի էս ճանապարհով կվերածվեն կոմբինատների»։

«Ազդագրի տակ ստորագրված է՝ «Գեղարվեստական ղեկավար՝ Հակոբ Ղազանչյան»։ Սա սկզբունքային է․ ստեղծագործական կազմակերպությունը առանց ստեղծագործական ղեկավարի չի կարող աշխատել»։

«Բանակն այն կառույցը չէ, որ պետք է աշխատի «լացող երեխայի» սինդրոմով՝ ձայն հանի, դժգոհություններ լինեն, նոր սկսեն ինչ-որ գործողություններ անել։ Բանակն ինքնառեֆերենտ համակարգ է․ այն աշխատեցնելու համար պարտադիր չէ ինչ–որ վատ աշխատող գործիք կամ անձի փոխես, այլ անուն-ազգանունով մեկ ուրիշին բերես, որ սկսի լավ աշխատել։ Համակարգը պետք է ինքնուրույն աշխատի»։

«Ողբերգական միջադեպերից հետո հանրության շրջանում գեներացվել է մեծ դժգոհություն, ավելացել են հարցերն ու պրոբլեմների վերաբերյալ խոսակցությունները։ Այս ֆոնին նախարարի այցերը ես ավելի շատ կգնահատեի որպես քարոզչական աջակցություն, PR աջակցություն, որպեսզի, այսպես ասած, ստվերի դժգոհությունները»,– մեկնաբանում է Սարոյանը։