شبنم

١ من یکی دست شُستم از ایمان باشد اما که مست بچرند گاوها در بهشت خدایان ٢ بر شکوه مزار غریبت چگونه پیدا کرد علف شهامت رستن را؟ ٣ جنگل تقسیمِ ده بر نُه است انبوهی از ایستادگان بی‌انتها درختِ مست ۴ نه! پاداش زیستن مرگ نیست فراموش گشتن است ۵ مرده‌اند در من هزاران تن آنسان که خون می‌ریزد هر بار از شک…

هنوز آنجا دلم مشتاقِ کوچی _با تو_ زین «مهمان‌کشِ» شوم است که در شیب پلنگستان «دیزاشکن» پیاده همسفر با آب‌های بی‌وطن باشیم. منوچهر آتشی آواز خاک

سکوت، زبانِ رنجِ من است؛ رنجی که التیام و التهابش هر دو از ناکجایِ ناممکن نشأت می‌گیرد. مثالِ لحظه‌ای که سوز سرمای انگشتانم میان داغ دست تو می‌سوزد. وصال؛ آه عجب واژه‌ی جان‌سوزی! خسته‌ام از من و تو، از تکرار ما در هر کالبد؛ اما گلایه‌ای نیست. در هر ناممکن، امکانی مرده است؛ در هر عشقی هم، عاشقی؛ و در…

Gholame Chashm

Chashme Mast, Paye Lang

یک سالی بود که برای رفتن مصمم بودم؛ اما خب آدم مصمم در اولین فرصت می‌رود، مگر نه؟ راستش چندباری را بهانه آوردم، انگار گوشه‌ی دلم گیر تمنای یک وصال بود و همین پاگیرم کرده بود به این دنیای هیچی‌ندار! یکی دو مرتبه هم رفتم که بروم، یعنی چمدان آماده، خداحافظی‌ها بر در یخچال چسبانده، کفش‌هایم به پا بود؛ ا…

مثل هر شب، تیغ بر رگ و قلم در دست، منتظر بود واژه نازل شود. در این انتظار نه خالقی آمد نه اعجاز مخلوقی. چنان غرق خون شده بود که سوز اندیشه را حس نمی‌کرد. آنقدر از مرگ اشباع شد تا عاقبت جان داد. شب سیاهی بود که حتی واژه‌ها راه را گم کرده بودند. شاید کمی نور می‌خواست و شاید هم‌صحبتی که تا صبح، صبرش را…

Mahboub e Simandam (محمدرضا شجریان - محبوب سیم اندام)

گرم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل گُل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گِل ایا باد سحرگاهی! گر این شب روز می‌خواهی از آن خورشید خرگاهی، برافکن دامن محمل گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می‌کُشم شاید هزارش صید پیش آید، به خون خویش مُستعجِل گروهی هم‌نشینِ من، خلاف عقل و دین من بگیرند آستین من، ک…

آدمی‌زاد در عین تقلای استقلال در تمنای تعلقه؛ نقطه‌ی امنی که بامدادی تمام مدت به خوبی حافظش بوده. خلاصه که ارادت!✨ «زاده‌ی بامدادی» پی‌نوشت: هرچی بد و بی‌ریخته، مشکل از عدم تمرین و یادگیری منه؛ هرچی قشنگ و درست و ارزشمنده، معلومه که نتیجه زحمات نیماست. 😇

Diare Asheghihayam

شتاب راه و سکون ماه؛ در زندگی بعدی‌ام حلزونی می‌شوم که خانه‌اش را با بال‌های پروانه‌ای معاوضه کرده. خانه‌ای که محدود به یک جغرافیا نیست اما محبوس سرعت زمان است؛ و بال‌هایی که پرواز را ممکن و زیبایی را مقدور می‌سازد. من در مسیر زنده‌ام، حتی اگر خیال باشد. با احتمال یک سفر، تمام رنج‌هایم جایشان را به …

اتفاقاً فکر می‌کنم انسان متشکل از همه‌ی این‌هاست. تمام کاستی‌ها، نواقص، عجول بودن‌ها، سیاهی‌ها و... هر کسی عادت‌هایی داره که به نظرش غیرانسانی و نامتمدنانه‌ست؛ اما انسان دقیقاً تو کشمکش مهار امیالش متولد میشه. چیزی که انسان رو متمایز می‌کنه تمنا و تقلای کمال و تعالیه، میل به آگاهی و میل به بودن؛ نه …

حکیم فردوسی هم زیبا فرموده‌اند: مگر در نهانش سخن دیگرست پژوهنده را راز با مادرست خلاصه که هیچ وقت چیستی‌شان را نفهمیدم؛ منفورترین واژه‌ها هم از وصفشان عاجزند...

Salam