Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/01/2026 · v0.2.0 · da526fb

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

‌ ‌ ‌Elvère (@edt_v) — Telegram — TG.ME

‌ ‌ ‌Elvère

@edt_v · 128 subscribers

Created in 2025

‌‌ پایانِ ما، اما بدون تو. ‌ ‌ @Elvrv_bot ‌

Show more

Open in Telegram

Information

Username@edt_v

CreatedSeptember 22, 2025

Posts Media Stats Similar Reviews

⌘K

Newest first

Newest first Oldest first

Share channel “‌ ‌ ‌Elvère”

The short link opens the channel straight in the Telegram app — not in a browser tab.

tg.me/go/edt_v

Is this your channel? Add @tgme as admin — and see how many people click your links. Get the stats →

Channel history

Channel created September 22, 2025per Telegram

We have been tracking it since September 2, 2026

In all that time the channel has changed neither its name, nor its @username, nor its avatar.

We show only what we have seen ourselves.

Posts Media Stats Similar Reviews

Reviews

0

Log in to leave a reviewLog in

No reviews yet

Be the first to share your experience with this account.

Where to next

Hamster Kombat Announcement21.5M subscribers

Blum: All Crypto – One App14.9M subscribers

Proxy MTProto11.9M subscribers

Major Community11.5M subscribers

Telegram Tips11.1M subscribers

Pavel Durov10.9M subscribers

tapswap community10.6M subscribers

Telegram News9.7M subscribers

چقدر با صدات قشنگ‌تر شد ))

[media, no text]

خیلی قشنگ بود میخوام از روش بخونم

ོ 🧛🏻 or 🐺 ? ⃟

فور کنید بگم چند درصد ولفید چند درصد ومپایر

Lmt : Be join

از اینجا چک کنین.
سعی کردم هر متن رو شبیه به وایب چنلتون بنویسم، امیدوارم ازشون خوشتون بیاد. خوشحال میشم نظراتتون رو بدونم🩶

Sep 1

قسمت بیست‌ودوم — «پس از پایان»

گاهی غم، حادثه نیست؛ عادت است.

صبح‌ها بیدار می‌شوی، روزت را نفس می‌کشی، با آدم‌ها حرف می‌زنی، می‌خندی؛ و جایی درونت، چیزی همچنان در همان روزِ قدیمی مانده است.

نه آن‌قدر دردناک که زندگی را متوقف کند، نه آن‌قدر کم‌رنگ که بشود فراموشش کرد.

فقط حضوری خاموش، مثل اتاقی که سال‌هاست چراغش روشن نشده و با این حال، هیچ‌کس جرئت نکرده درش را ببندد.

آدم گاهی
غمگین نیست؛
فقط هنوز
با نبودنِ چیزی
زندگی می‌کند.

قسمت بیست‌ودوم — «هم‌آوا»

هیچ دو صدایی برای ساختنِ یک موسیقیِ خوب نباید شبیه هم باشند.
یکی باید اندکی دورتر بایستد، یکی نزدیک‌تر؛ یکی سکوت کند درست همان‌جایی که دیگری به آخرین نتش می‌رسد.

شاید هماهنگی، شبیه شدنِ دو نفر به یکدیگر نباشد؛ پیدا کردنِ فاصله‌ای باشد که در آن، هیچ‌کدام مجبور نیست خودش را کم‌رنگ کند.

و زیباترین هارمونی‌ها،
همیشه از دو صدای یکسان ساخته نمی‌شوند.

قسمت بیست‌ویکم — «طعمِ آبی»

بعضی آدم‌ها شبیه رنگ‌اند؛ هرچه بیشتر نگاهشان می‌کنی، بیشتر می‌فهمی یک رنگِ واحد نیستند.
‌آبی، می‌تواند هم آرامشِ آسمان باشد، هم عمقِ جایی که نور دیگر به آن نمی‌رسد.

شاید تلخی هم همیشه چیزی برای فرار کردن نباشد؛ گاهی فقط نشانه‌ی این است که چیزی را بیش از اندازه عمیق احساس کرده‌ای.
و بعضی زیبایی‌ها،
دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شوند؛
از جایی که
لطافت و تلخی
دیگر دو چیزِ جدا نیستند.

قسمت بیستم — «پشتِ ظاهر»

آدم‌ها عجیب‌اند؛ برای دیده شدن، سال‌ها چیزی را به نمایش می‌گذارند که هیچ‌وقت تمامِ آن‌ها نبوده است.

لبخندها، سکوت‌ها، حتی آن آرامشی که با دقت ساخته‌اند.

شاید شناختنِ یک انسان از دانستنِ رازهایش شروع نشود؛ از لحظه‌ای شروع شود که بفهمی کدام بخشِ او هیچ‌وقت برای دیده شدن ساخته نشده بود.

بعضی حقیقت‌ها
در تاریکی پنهان نمی‌شوند؛
فقط آن‌قدر آرام‌اند
که هیچ‌کس به فکرِ پیدا کردنشان نمی‌افتد.

قسمت نوزدهم — «آخرین نامه»

نامه را تا زدم و برای آخرین بار بوی کاغذ و جوهر در اتاق پیچید.

بعضی خداحافظی‌ها هیچ‌وقت نوشته نمی‌شوند؛ فقط یک روز، میانِ چند خطِ ناتمام، می‌فهمی دیگر چیزی برای ادامه دادن نمانده است.
گوشه‌ی همان صفحه یک کلمه مانده بود:
«نعنای تلخ»

و شاید تلخیِ بعضی خاطره‌ها از رفتنشان نباشد؛ از این باشد که یک روز، آن‌قدر نزدیک بوده‌اند که حتی بویشان را هنوز می‌توان شناخت.

قسمت هجدهم — «فاصله‌ی نور»

بعضی چیزها فقط در تاریکی دیده می‌شوند؛ نه چون در روشنایی وجود ندارند،
چون نورِ زیاد مجالِ دیدنِ ظرافتشان را نمی‌دهد.

شاید برای همین است که آدم گاهی
در آرام‌ترین ساعت‌های زندگی، چیزهایی را درباره‌ی خودش می‌فهمد که سال‌ها در شلوغی از کنارشان گذشته بود.

عمق،
همیشه جایی نیست که
صدایش بلندتر باشد؛
گاهی درست همان جایی‌ست
که هیچ‌کس برای پیدا کردنش
چراغی روشن نکرده است.

قسمت هفدهم — «یخِ نازک»

گاهی آدم آن‌قدر با چیزی زندگی می‌کند که دیگر نمی‌فهمد درد است یا بخشی از خودش.

نه فراموشش می‌کند، نه هر روز به آن فکر می‌کند؛ فقط یاد می‌گیرد چطور با جای خالیِ یک احساس روزهایش را ادامه دهد.

شاید آرام شدن همیشه به معنای خوب شدن نباشد؛ گاهی فقط یعنی دیگر آن‌قدر نزدیکِ آتش نروی که دوباره چیزی درونت
ذوب شود.

قسمت شانزدهم — «مسیر»

گاهی آدم به مقصدی مشخص نمی‌رود؛ فقط می‌داند ماندن، دیگر شبیه زندگی کردن نیست.
راه را انتخاب می‌کند، نه چون می‌داند آن سویش چه چیزی‌ست،
بلکه چون نمی‌خواهد تمام عمر در جایی بماند که دیگر خودش را در آن نمی‌شناسد.

شاید معنای حرکت
پیدا کردنِ مقصد نباشد؛
شاید همین باشد که
در میانِ ندانستن‌ها،
هنوز جرئتِ ادامه دادن داشته باشی.

قسمت پانزدهم — «پیش از آن‌که خاطره شود»

عجیب است؛ آدم‌ها معمولاً نمی‌فهمند کدام لحظه قرار است آخرین بار باشد.

آخرین باری که آهنگی را با همان شوق شنیده‌اند، آخرین تصویری که هنوز هیچ بوی نوستالژی‌ای نداشته، آخرین شبی که چیزی فقط یک اتفاق معمولی بوده است.

شاید ارزش بعضی لحظه‌ها به ماندگار بودنشان نیست؛ به این است که پیش از آن‌که خاطره شوند،
تماماً زندگی‌شان کرده‌ایم.

قسمت چهاردهم — «آنچه از سنگ می‌مانَد»

خدایان را جاودانه می‌نامیدند، شاید چون می‌دانستند هیچ انسانی نمی‌تواند در برابر زمان دوام بیاورد.
اما سنگ‌ها ماندند؛
با چهره‌هایی که دیگر صاحبانشان را به یاد نمی‌آوردند و دست‌هایی که قرن‌هاست در انتظار لمس چیزی مانده‌اند.

شاید جاودانگی، آن‌طور که افسانه‌ها می‌گفتند، زنده ماندن نباشد؛

شاید همین باشد که
پس از تمام شدنِ یک زندگی،
چیزی از تو
هنوز جهان را وادار کند
لحظه‌ای مکث کند.

قسمت سیزدهم — «آن‌سوی سکوت»

فرمانده آموخته بود
که سکوت همیشه نشانه‌ی آرامش نیست؛گاهی چیزی‌ست که از میان دو نفر باقی می‌ماند وقتی دیگر هیچ کلمه‌ای توانِ رسیدن ندارد.

بعضی فاصله‌ها با رفتن آغاز نمی‌شوند؛
از جایی شروع می‌شوند
که آدم‌ها هنوز کنار هم‌اند، اما دیگر به یکدیگر دسترسی ندارند.

و چه غم‌انگیز است
که گاهی تمامِ آنچه از یک آدم باقی می‌ماند،
نه خاطره‌ای روشن، که جای خالیِ عجیبی‌ست در میان چیزهای کاملاً معمولی.

شاید فراموشی
نبودنِ کسی در ذهن نیست؛
عادت کردن به نبودنش
در جهانی‌ست که
هنوز هر روز ادامه پیدا می‌کند.

قسمت دوازدهم — «عمق»

دریا هیچ‌وقت واقعاً آرام نیست؛
فقط از دور،
آرام به نظر می‌رسد.

در عمقِ آب، جریان‌هایی می‌گذرند که هیچ ساحلی از آن‌ها خبر ندارد.

آدم‌ها هم همین‌اند؛ بعضی سکوت‌ها، نبودنِ طوفان نیست، فقط شکلِ دیگری از تحمل کردن است.
و شاید عمیق‌ترین آدم‌ها همان‌هایی باشند
که هیچ‌وقت برای اثباتِ عمقشان خود را به ساحل نمی‌کشانند.

قسمت یازدهم — «مقصد»

هیچ‌کس به مقصد نمی‌رسد
همان‌طور که از خانه بیرون آمده بود.

راه،
چیزی از آدم کم می‌کند
و چیزی به جایش می‌گذارد؛
گاهی آن‌قدر بی‌صدا
که تنها وقتی به پشت سر نگاه می‌کنی،
می‌فهمی دیگر
نامِ آدمِ آن روزها را نمی‌توانی
روی خودت بگذاری.

شاید مقصد،
جایی نیست که بالاخره به آن می‌رسی؛
لحظه‌ای‌ست که می‌فهمی
دیگر برای برگشتن
به آدمِ سابق،
راهی وجود ندارد.

قسمت دهم — «آن‌که می‌مانَد»

بعضی آدم‌ها
زیبا نیستند؛
زیبایی، برای توصیفشان
کلمه‌ی کوچکی‌ست.
می‌آیند، چیزی را در اتاق جابه‌جا می‌کنند
که هیچ‌کس نمی‌تواند نامش را بداند،
و بعد می‌روند.
اما عجیب اینجاست؛ حافظه، رفتنشان را قبول می‌کند، حضورشان را نه.
شاید ماندگار بودن
این نباشد که همیشه دیده شوی؛
این است که بعد از رفتنت، جهان هنوز برای لحظه‌ای شبیه قبل از تو نباشد.

قسمت نهم — «سرخی»

در کیمیاگری، آخرین رنگ همیشه سرخ بود؛
نه رنگِ چیزی که از ابتدا سالم مانده،
بلکه رنگِ چیزی که از آتش گذشته
و هنوز، شکلِ دیگری از بودن را انتخاب کرده است.
شاید کمال هم همین باشد؛ نه بی‌نقص شدن،
که آن‌قدر تغییر کردن تا دیگر نتوانی خودِ قدیمت را از میان خاکسترهایت پیدا کنی.
و در پایان، آنچه باقی می‌ماند سرخیِ عمیقی‌ست که هیچ آتشی نتوانسته خاموشش کند.