قسمت بیستویکم — «طعمِ آبی»
بعضی آدمها شبیه رنگاند؛ هرچه بیشتر نگاهشان میکنی، بیشتر میفهمی یک رنگِ واحد نیستند.
آبی، میتواند هم آرامشِ آسمان باشد، هم عمقِ جایی که نور دیگر به آن نمیرسد.
شاید تلخی هم همیشه چیزی برای فرار کردن نباشد؛ گاهی فقط نشانهی این است که چیزی را بیش از اندازه عمیق احساس کردهای.
و بعضی زیباییها،
دقیقاً از همینجا آغاز میشوند؛
از جایی که
لطافت و تلخی
دیگر دو چیزِ جدا نیستند.
September 1, 2026 61 1
