دل‌ نوشته | 𝗗𝗲𝗹 𝗻𝗲𝘃𝗲𝘀𝗵𝘁𝗲

دیگه وقتش بود که برات بنویسم یعنی باید برات می‌نوشتم حس می‌کنم هیچ وقت نمی‌تونم باهات صافش کنم می‌دونی خیلی جاها ازت حرفی نزدم هیچ وقت نشده اسم کوچیکتو صدا بزنم نمی‌خوام ازت بت بسازم نه ولی در حد خودت خوبی قابل باوری نمی‌دونم چی بگم ولی اینو میدونم که میتونی کلی نوشته ناتموم دارم که حوصلشو ندارم …

وقتی چشمامو باز کردم و از کما برگشتم رفتار همه با من عوض شده بود یه جور دیگه‌ای نگام می‌کردن ترس نبودنم هنوز همراهشون بود تو تک تک حرفاشون تو چشماشون می‌خوندم که چه روزهای سختی رو گذروندن اما اونا بودن که ازم سوال می‌پرسیدن چیزی یادت هست کسیو دیدی حرفی شنیدی منم همیشه واسشون یه داستان تعریف می‌کردم…

پنجره رو بستم صداتو شنیدم که داشتی صدام می‌زدی از جام پریدم رفتم آشپزخونه قهوه داغ ریختم و رو همون صندلی همیشگی نشستم منتظرت شدم که بیای واسه شام که بتونیم با هم شام بخوریم صدا خندتو شنیدم برام خندیدم همراهرات ازت پرسیدم دوست داری چی واست درست کنم فقط نگام کردی سرتو کج کردی و با لبخندت دیوونه کنندت …