Bismillahir-rəhmanir-rəhim.
Canım sənə fəda olsun, ey Əba Əbdillah!
Haradan başlayacağımı bilmirəm. Bu mənim üçün çox ağırdır və buna taqətim çatmır. Qələmi buraxıram ki, elə siz özünüz danışasınız və bu ağ vərəqi qaraldasınız. Qara... Elə bu günlərdə geyindiyim qara paltarlar kimi. Elə qəlbimin səması kimi ki, ömrümün sonunadək sizin matəminizdən qara qalacaq.
Doqquzuncu Esfənd tarixindən etibarən bizim də həyatımız çoxlarının həyatı kimi dəyişdi. Müharibə başlayanda məktəbdə, fəlsəfə dərsində idim. Müharibə başlayan kimi düşündüm ki, artıq dərslərimiz dayandırılacaq. Amma bilmirdim ki, başqa bir dərsə qatılmalıyam. Bu məktubu yazdığım bu gün də hələ həmin dərsin içindəyəm. Ümid edirəm ki, uşaqlıqdan dərslərimdə mənə necə kömək edirdinizsə, bu gün də bu dərsdə və bu imtahanda mənə yardım edəsiniz. Çünki buna çox ehtiyacım var.
Bu müharibə günlərində çox düşündüm: Siz nə etmişdiniz ki, Allah sizə belə bir mükafat nəsib etdi? Sizinlə birlikdə keçirdiyim qısa müddətə, xüsusilə də son doqquz günə dönə-dönə baxdım. Şəhidlər haqqında oxuduğum kitablar və şəhadət günləri münasibətilə keçirilən məclislər mənə bir çox həqiqətləri anlamağa kömək etdi. Siz Behişt xiyabanını və Şəhidlər Meracını çox yaxşı tanıyırdınız. Bu, təkcə mənim fikrim deyil; sizinlə bağlı danışan hər kəs eyni qənaətə gəlir.
Bir əzizin dediyi kimi, siz bütün şəhidlərin dəfn və vida mərasimlərində iştirak edirdiniz. Mən özüm dəfələrlə həmin mərasimlərdə şəhidlərlə olan dərin qəlbi rabitənizin şahidi olmuşam. Əlbəttə, bu mənəvi hissi yalnız özünüz üçün saxlamırdınız; bu pak və ülvi ləzzəti başqaları ilə, xüsusilə də məktəbdəki övladlarınızla bölüşmək üçün əlinizdən gələni edirdiniz.
Şəhidlərlə bu ünsiyyətiniz yalnız Behişt xiyabanı, Şəhidlər Meracı və Tehranın digər küçələri ilə məhdudlaşmırdı. Bunun başqa bir nümunəsi Rahiyan-e Nur düşərgələri idi. Təxminən on il idi ki, həmin səfərlər həyatınızın ayrılmaz hissəsinə çevrilmişdi – proqramlaşdırma iclaslarından tutmuş xatirə məkanlarında iştirakadək.
Siz həmişə deyirdiniz: «Hər nə istəyirsinizsə, şəhidlərdən istəyin: saleh övlad, pak nəsil, xeyirli aqibət...» Mən də şəhadət verirəm ki, siz öz şəhadətinizi də məhz şəhidlərdən aldınız.
Sonuncu il siz və məktəbin uşaqları Rahiyan-e Nur səfərinə gedə bilməyəndə buna necə də heyifsilənirdiniz! Yadımdadır, deyirdiniz: «Çox heyif oldu, uşaqlar bu fürsətdən məhrum qaldılar.» Bu mövzu açılanda qəlbinizdə qəribə bir kədər və narahatlıq hiss olunurdu.
İndi geriyə baxanda görürəm ki, son Rahiyan-e Nur səfərinizdə sizinlə birlikdə yol yoldaşı olmuşdum; bu, mənim ilk, sizin isə son Rahiyan-e Nur səfəriniz idi. O səfərə həm mənimlə, həm də Fərhəng qızlar liseyindəki digər övladlarınızla çıxmışdınız.
