Scythe & Sparrow | داس و گنجشک

دکمه سرآستین یکی از دست‌هاش رو باز می‌کنه و پارچه طوسیِ اتوکشیده رو تا روی ساعدش بالا می‌زنه، عضلاتش منقبض شده. همون‌طور که همین کار رو با اون یکی آستینش تکرار می‌کنه، با صدایی دورگه می‌گه: «چشمت به جاده باشه.» چشماش حتی یه لحظه هم از چشمام جدا نمی‌شه. «اگه از هر طرفی گرد و خاک دیدی، بهم بگو.» یه …

‌ چند تا نفس عمیق می‌کشم و یه قلپ از آبجویی که روی داشبورده می‌خورم. «خوبم.» «قبلاً هم نسبت به خون و این صحنه‌ها همچبن واکنشی داشتی؟» «نه واقعاً... هرچند شاید حالا که می‌گی، آره موقع ماجرای پرده از حال رفتم. وقتی به هوش اومدم دیدم جیم داره دستمو مثل بال تکون می‌ده.» ‌ «اون دفعه چی که کف اتاق معای…

«و منو خبر کردی که کمکت کنم چی... جنازه‌اش رو سر به نیست کنیم؟» شونه‌هامو بالا میندازم. «یه کم گیر کردم. و تو گفتی، هر مشکلی پیش اومد زنگ بزن. اینم "هر مشکلی".» «منظورم کشتن یه نفر و سر به نیست کردن جسدش نبود.» «من بخش کشتن رو خودم انجام دادم. فقط برای از شرش خلاص شدن یه کم کمک می‌خوام.» فیو…

فیون نفسش رو حبس می‌کنه تا سؤالی بپرسه، اما من گوشی رو قطع می‌کنم و قبل از اینکه بذارمش توی جیبم، سریع لوکیشن رو براش می‌فرستم. همون‌طور که می‌زنم روی بازوی بی‌جونِ اریک، می‌گم: «خب، کل این ماجرا احتمالاً می‌تونست بهتر پیش بره. ولی از حال نرفتم، همین خودش یه برده. تو هم که با خودت آبجو برای شادی آور…

فصل هشتم در بدترین حالت رز اریک با یه جیغی که اصلاً فکر نمی‌کردم از گلوش دربیاد هوار می‌کشه، چشماش از حدقه زده بیرون و تو آینه وسط زل زده به من. کامیون از جاده منحرف می‌شه و می‌ره تو زمین‌های کشاورزی؛ قبل از اینکه بفهمه چی به چیه و بخواد واکنشی نشون بده، من از فرصت استفاده می‌کنم. نوک چاقوم رو …

ولی بعد اریک سومین آبجو رو باز می‌کنه و به نائومی زنگ می زنه تا ده دقیقه بعدی رو سرزنشش کنه، و من می تونم نت های شکسته ناامیدی و خستگی رو تو صدای زن بشنوم. بعدا می‌فهمم مشکل برگشتن به خونه رو چطور میتونم حل کنم. وقتی کارم تموم شد. حتی اگه تمام روز طول بکشه تا لنگ لنگان برگردم شهر. شن زیر لاستیکا …

هنوز به الگوهای حکاکی شده روی فولاد یه چاقوی شکاری خیره شده بودم که صدای باز و بسته شدن در رو می‌شنوم وقتی اریک می‌ره. صدای قدم‌هایی رو می‌شنوم و کنار من متوقف می‌شن. ‌ پیرمرد میگه: «از اون یارو دوری کن. اون یه آشغاله.» و قفل ویترین شیشه ای رو باز میکنه و همون چاقویی رو که دارم بهش نگاه میکنم، میده …

وقتی موقتاً از غرغراش دست می‌کشه، صدای خفه‌ی یه زن رو از اون سر خط می‌شنوم، هرچند نمی‌تونم بفهمم چی می‌گه. فقط لحنش رو می‌فهمم؛ آروم‌کننده، با ترس. «برام مهم نیست، نائومی.» بدنم خشک می‌شه. جلوی یه دسته چکمه‌ی بلند ماهیگیری که از قفسه آویزونه ایستادم، ولی واقعاً بهشون نگاه نمی‌کنم. در عوض، دارم پرست…

‌فصل هفتم تا-دا رز فیون می‌پرسه: «چه حسی داری؟» و من کنارش از درهای کشویی بیمارستان رد می‌شم، گچ فایبرگلاس نو و نوارپیچی شده‌م با خطوط مشکی تمام پایین پام رو گرفته، از زانو تا پنجه پا، حالا که بخیه‌هام رو کشیدن جای آتل موقت رو گرفته. «خوب. یه کم عجیبه، ولی عادت می‌کنم.» فیون لبخند می‌زنه و من…

لبخندی بهم می‌زنه و یه لحظه یادم می‌ره امشب نزدیک بود چه غلطی بکنم. جلوی پاش می‌شینم و بهش اشاره می‌کنم که مچ پاش رو بذاره روی زانوم. همین کار رو هم می‌کنه، با احتیاط، و من دست‌هام رو به هم می‌مالم تا گرم بشن؛ کاری که باعث می‌شه یه خط کوچیک بین ابروهاش بیفته وقتی نگاهم می‌کنه. «درد می‌کنه؟» رز ش…

آستین کتم رو میکشم روی دستم و در رو هل میدم تا برم تو انبار. یه میز سمت چپمه که سنگ‌فرز اونجا روی یه میز کار استیل افتاده، سطحش از خش و لکه‌های چربی کدر شده. ابزارا کنارش پخش و پلان. یه چکش زنگ‌زده. یه دست پیچ‌گوشتی. یه رول سیم مفتول و یه اره آهن‌بر. انگشتام دور دسته آبی مات آچار حلقه می‌شه و از ر…

بالاخره میگم: «نه. ممنون. این خیلی کمک کرد.» «امیدوارم حالا خیلی زیاد هم کمکت نکرده باشه.» «به اندازه کافی کمک کرده.» لاکلن تو گوشی زمزمه‌ای میکنه و بعد خداحافظی می‌کنیم. مدت زیادی به یادداشت‌هام خیره میشم، اطلاعات رو بارها میخونم تا مطمئن بشم حفظشون کردم، بعد میندازمشون تو دستگاه خردکن و نابو…

فصل شش سایه‌ها فیون ‌ «با این اطلاعات چیکار می‌کنی، دکتر کین؟» آرنجم رو روی میزم تو کلینیک می‌ذارم و پیشونیم رو می‌مالم. لاکلن مردی نیست که بشه باهاش درافتاد. مخصوصاً وقتی تو برادر کوچیک‌ترش باشی. «چیز مهمی نیست. کرانول یه آشغاله و کارای خوبی نکرده. می‌خوام بدونم واقعاً چقدر آشغاله.» «یا عیسی …

این افکار مثل پیچک‌هایی هستن که می‌پیچن و منو تو یه زندگی خطرناک گیر میندازن که نمی‌تونم ازش فرار کنم. دیدم که چطوری اتفاق میفته. تو برادرام، لاکلن و روئن. منم قبلا همون وسوسه‌ها رو حس کردم، خس کردم که دورم حلقه زدن. ولی یاد گرفتم اون خواسته‌ها رو تو یه جعبه بذارم تا خشک و فراموش بشن. از نور محروم ب…

نگاهم برای یه لحظه روش میمونه و بعد براش یه سر تکون میدم قبل از اینکه دوباره حواسم رو به مخلوط‌کن و اسموتی بدم. وقتی آماده شد، دو تا لیوان از کابینت برمی‌دارم و با مایع غلیظ پرشون می‌کنم، و با دو تا نی فلزی می‌برمشون سر میز. صندلی رو از انتهای میز با یه زیربشقابی تکی عقب می‌کشم، چشمای رز تو هر حرکتم…

«آره، یه جورایی. ولی بیشتر شبیه گنجیشک تو قفسم.» اینو با یه حالت نمایشی میگه و موقع گفتن کلمه گنجشک دستاشو مثل رقاصا تکون میده. یه نگاه کوچیک میندازه به من و قیافه گیج منو می‌بینه. «من تو 'کره مرگ' موتورسواری می‌کنم.» دهنمو باز می‌کنم که هزار تا سوال بپرسم، ولی قبل از اینکه فرصت کنم، بحثو برمیگردون…