چشم که باز می کنم اولین چیزی که چک می کنم تصویری ست که دوستی از خرابی شریف فرستاده.. و بعد پیامک یکی از همکارا "دیدی دیشب شریف رو هم...". خبر را می خوانم و می رود توی لیست ذهنی ام لابد، از خرابی ها، تصویر را ولی کامل نمی بینم. به هیچ تصویری از خرابی ها نمی توانم کامل نگاه کنم. نمی توانم کامل بهش چشم بدوزم. چشم هام چنین طاقت و جسارتی ندارند. هر جا که ویران می شود، تازه می فهمم نگو قلبم ریشه ای عمیق هم در آنجا داشته! حتا در آن جاهای هرگز ندیده و نشنیده! یک تکه در فولاد اصفهان! یک تکه در پتروشیمی ماهشهر! در بوشهر! در همه جا! مجمع الویرانه ای شده ام!
اما تصاویر در چشمم نقش نمی بندند! خوشبختانه هر تصویری از ویرانی را که باز می کنم اشک بین من و تصویر حائل می شود. ازش ممنونم. ازینکه نمی گذارد هیچ تصویری را درست ببینم..حالا فقط در حافظه ام تصویرِ سر درِ دانشگاه با تمام دوستان و آشنایان، با دانشکده، با تصویر کیک ورودی ها، با خنده های ما در جستجوی الف صفر! و با هزار و یک طعم تلخ و شیرین و شور و ترش قاطی می شود.. و کنارش یک کلمه ی کوچکِ "ویران" نقش می بندد...کلمه کوچکی که هرگز برای ویرانیِ آن همه امید و آرزو که به آن فضا، آن خاطرات زنده، و آن بناهای قدیمی گره خورده، کافی نیست! که برای ورودِ واقعیت عریان به آن حجم سیالِ بناهای خیال ذهنم کافی نیست! هرگز کافی نیست! کلاس دارم و باید سر کلاس آن لاین بشوم، وقت بیشتری برای خبرها ندارم و سعی می کنم به خودم دلداری بدهم که "همه چیز درست خواهد شد" اما در شروعِ کلاس، وقتی دارم به دانشجوها می گویم که باید سعی کنند تمرکزشان را حفظ کنند، موقع گفتنِ "در این روزهای سخت"، حس می کنم که صدایم قدری می لرزد.
تنها کلمات خوشایندی که این میان می بینم مربوط به ایمیلی است که دوازده روز پیش رسیده و از بی دل و دماغی چک اش نکرده بودم، دوست استرالیایی برایم نوشته که
"Before I say anything else, I want you to know that people around the world see what's happening in Iran. Many of us support Persia and admire the courage of its people. I don't know your situation, and I don't want to assume, but I hope you're safe. Please take care of yourself. Be strong and hold onto faith — even when things feel heavy, you're not alone."
3
1April 6, 2026 306 1
