قدرت سیاسی قوهی قضائیه در ایالات متحده
کنفدراسیونها در کشورهای دیگری جز آمریکا نیز وجود داشتهاند، و جمهوریها تنها در سواحل دنیای جدید تأسیس نشدهاند؛ نظام نمایندگی حکومتی در چندین ایالت اروپا پذیرفته شده است، اما من آگاه نیستم که هیچ ملتی در جهان تا کنون قدرت قضایی را بر اصلی که اکنون آمریکاییها پذیرفتهاند، سازماندهی کرده باشد. سازمان قضایی ایالات متحده نهادی است که بیگانهای بیشترین دشواری را در فهم آن دارد.
نخستین ویژگی قدرت قضایی در همهی ملتها وظیفهی داوری است. اما حقوق باید مورد مناقشه قرار گیرند تا دخالت محکمهای را توجیه کنند؛ و باید اقامهی دعوایی شود تا رأی قاضی بهدست آید. بنابراین، تا زمانی که قانون مورد مناقشه نیست، اقتدار قضایی فراخوانده نمیشود تا دربارهی آن بحث کند، و ممکن است وجود داشته باشد بدون آنکه دیده شود. وقتی قاضی در موردی خاص قانونی مرتبط با آن مورد را مورد حمله قرار میدهد، دایرهی وظایف معمول خود را گسترش میدهد، بدون آنکه از آن فراتر رود؛ زیرا او تا حدی موظف است دربارهی قانون تصمیم بگیرد تا بتواند دربارهی پرونده قضاوت کند.
دومین ویژگی قدرت قضایی این است که دربارهی موارد خاص قضاوت میکند، و نه دربارهی اصول کلی. اگر قاضی در تصمیمگیری دربارهی نکتهای خاص، اصلی کلی را نابود کند، با صدور حکمی که تمایل به رد همهی استنباطها از آن اصل دارد و در نتیجه آن را باطل میکند، در محدودهی وظایف معمول خود باقی میماند. اما اگر او مستقیماً اصلی کلی را بدون درنظرگرفتن پروندهای خاص مورد حمله قرار دهد، از دایرهای که همهی ملتها برای محدودکردن اقتدار او توافق کردهاند، خارج میشود، تأثیر مهمتر و شاید مفیدتری از قاضی بهدست میآورد، اما دیگر نمایندهی قدرت قضایی نیست.
سومین ویژگی قدرت قضایی ناتوانی آن در اقدام است، مگر آنکه مورد درخواست قرار گیرد یا تا زمانی که از امری آگاه شود. قدرت قضایی بهطور ذاتی فاقد کنش است؛ باید به حرکت درآید تا نتیجهای تولید کند. وقتی برای سرکوب جرمی فراخوانده میشود، مجرم را مجازات میکند؛ وقتی حقی پایمال شده باید جبران شود، آمادهی جبران آن است؛ وقتی عملی نیاز به تفسیر دارد، آمادهی تفسیر آن است؛ اما خود به خود به دنبال مجرمان نمیرود، خطاها را جستوجو نمیکند، یا شواهد را به ابتکار خود بررسی نمیکند. کارگزار قضایی که اقداماتی را آغاز کند و سانسور قوانین را غصب نماید، تا حدی به طبیعت منفعل اقتدار خود تجاوز میکند.
آمریکاییها این سه ویژگی متمایزکنندهی قدرت قضایی را حفظ کردهاند؛ قاضی آمریکایی تنها زمانی میتواند تصمیم صادر کند که دعوایی مطرح شده باشد، تنها با موارد خاص سروکار دارد، و نمیتواند اقدام کند تا زمانی که موضوع بهطور رسمی به دادگاه ارائه شود. بنابراین، موقعیت او کاملاً مشابه قاضیهای سایر ملتهاست؛ و بااینحال، او از قدرت سیاسی عظیمی برخوردار است. اگر حوزهی اقتدار او و ابزارهای کنش او همانند سایر قضات باشد، میتوان پرسید او این قدرت را که دیگران ندارند، از کجا بهدست میآورد. دلیل این تفاوت در این واقعیت ساده نهفته است که آمریکاییها حق قضات را برای بنیاننهادن تصمیماتشان بر قانون اساسی بهجای قوانین به رسمیت شناختهاند. بهعبارت دیگر، آنها به قضات اجازه دادهاند که قوانینی را که بهنظرشان غیرقانونی (unconstitutional) میآیند، اعمال نکنند.
در آمریکا این حق توسط همهی مقامات به رسمیت شناخته شده است؛ و نه حزبی، و نه حتی فردی، یافت نمیشود که آن را به چالش بکشد. این واقعیت تنها با اصول قانون اساسی آمریکا قابل توضیح است. در فرانسه، قانون اساسی (یا دستکم فرض بر این است که) تغییرناپذیر است؛ و نظریهی پذیرفتهشده این است که هیچ قدرتی حق تغییر هیچ بخشی از آن را ندارد. در انگلستان، پارلمان حق شناختهشدهای برای اصلاح قانون اساسی دارد؛ بنابراین، از آنجا که قانون اساسی ممکن است دستخوش تغییرات مداوم شود، در واقع وجود ندارد؛ پارلمان همزمان مجمع قانونگذاری و مؤسسان است. نظریههای سیاسی آمریکا سادهتر و عقلانیترند. قانون اساسی آمریکا مانند فرانسه تغییرناپذیر فرض نمیشود، و نه مانند انگلستان توسط قدرتهای عادی جامعه قابل اصلاح است. آن یک کل منفصل را تشکیل میدهد، که از آنجا که ارادهی کل مردم را نمایندگی میکند، به همان اندازه برای قانونگذار الزامآور است که برای شهروند خصوصی، اما میتواند توسط ارادهی مردم در موارد ازپیشتعیینشده، طبق قواعد مستقر، تغییر یابد. در آمریکا، قانون اساسی ممکن است تغییر کند، اما تا زمانی که وجود دارد، منشأ همهی اقتدارهاست، و تنها وسیلهی نیروی غالب است.
📘 دموکراسی در آمریکا
✍🏻 الکسی دو توکویل
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
December 30, 2025 124 1
