We remember little to nothing of early childhood and a recent mouse study may help explain why
تقریباً هیچکس خاطرات واضحی از ۲ تا ۳ سال اول زندگیاش ندارد؛ پدیدهای که به آن Childhood Amnesia (فراموشی کودکی) میگویند. اما یک مطالعهی جدید روی موشها شاید دلیلش را روشنتر کرده باشد.
دانشمندان دریافتند که مرکز حافظهی مغز (hippocampus) در ابتدای زندگی اصلاً یک «لوح سفید» نیست. برعکس، با شبکهای بسیار متراکم و شلوغ از ارتباطات عصبی شروع میکند؛ بهطوری که یک سیگنال کوچک میتواند تعداد زیادی نورون را همزمان فعال کند.
با رشد مغز، بخش زیادی از این ارتباطات حذف (pruning) میشوند و شبکهها دقیقتر و سازمانیافتهتر میشوند. نتیجه چیست؟
در سالهای اولیهی زندگی، مغز احتمالاً تجربهها را ثبت میکند، اما با دقت پایین. خاطرات مختلف روی هم میافتند و مرز مشخصی بین آنها شکل نمیگیرد. به همین دلیل، هرچند آن تجربهها روی رشد شخصیت و مغز ما اثر میگذارند، بعدها نمیتوانیم آنها را بهصورت خاطرات واضح و قابل بازیابی به یاد بیاوریم.
مغز نوزاد بیشتر برای «یادگیری سریع» طراحی شده تا «ثبت دقیق خاطرات». بعدها، با هرس شدن ارتباطات عصبی، سیستم حافظه دقیقتر میشود و خاطرات ماندگارتری شکل میگیرند.
این پژوهش روی موشها انجام شده است و هنوز نمیتوان با قطعیت گفت همین مکانیسم دقیقاً در انسان هم رخ میدهد؛ اما یافتهها با بسیاری از شواهد قبلی دربارهی فراموشی دوران کودکی همخوانی دارند و میتوانند بخشی از توضیح این پدیده باشند.
@Scientific_Stuffs
#علوم #عصب_شناسی #مغز #حافظه #روانشناسی #Neuroscience #Memory #Brain
