▪️چند روز بعد - روز مراسم▪️
▪️از دید سو-مین▪️
لباس رو تو تنم برانداز کردم
پارچه مشکی، نرم و براقش، واقعا زیبا بود. یقه ظریفش استخون ترقوهم رو نمایان کرده بود. اندامم تو لباس، کشیدهتر از همیشه به نظر میومد. لبخند محوی زدم و به موهام که بالا بسته شده بودن خیره شدم.
یاد حرف جونگکوک افتادم:
«خوبه که ساده باشی ولی همیشه سادگی رو انتخاب نکن»
با اعتماد به نفسی که خودمم نمیدونستم از کجا اومده، رژ لبم رو تمدید کردم و وقتی مطمئن شدم که هیچ اثری از دختر شکستخورده چند وقت پیش تو صورتم نیست، از اتاق رفتم بیرون.
جونگکوک منتظرم بود.
رو مبل نشسته بود و داشت با گوشیش بازی میکرد که با باز شدن در اتاق، سرشو از گوشی بلند کرد و بهم خیره شد.
یه جوری نگام میکرد که انگار زمان برای چند لحظه براش از حرکت ایستاده. پلک نزد. حتی نفس کشیدن هم یادش رفت. نگاهش آروم از صورتم پایین اومد؛ روی موهام، روی شونههام، روی لباس...
و دوباره به چشمهام برگشت. لبخند همیشگی گوشه لبش محو شده بود.
«چی شده؟»
خودم بودم که سکوت رو شکستم.
با شنیدن سوالم، سرفه مصنوعی کرد و از جاش بلند شد. گوشیشو پرت کرد رو مبل و با قدمای آهسته اومد سمتم.
آب دهنمو نامحسوس قورت دادم و سعی کردم خونسرد باشم؛ چون در هر صورت نباید فراموش میکردم که جونگکوک هم یه مرد هستش و نباید جلوش وا بدم! (از خودش یاد گرفته بودم به هر حال)
با نزدیک شدن بهم، اول دستم رو گرفت و بعد آروم سرشو تو گردنم فرو کرد.
همزمان با کشیدن نفس عمیق، بوسههای کوتاه و سبکی روی گردن و شونههام زد و بوسههاشو تا گونههام و گوشه لبام ادامه داد.
از سر رضایت و خوشحالی و با یه لبخند پت و پهن، دست آزادمو گذاشتم رو شونهش
زمزمه کردم: چیکار میکنی؟
لاله گوشمو نرم بوسید: دارم تحسینت میکنم
نیشم باز شد ولی کنترلش کردم: تحسین؟
رو لاله گوشم لب زد: اوهوم... شک داری به تحسین شدنت؟ خودتو لایقش نمیدونی؟
از سوتی که داده بودم، لبمو گاز گرفتم: اوه نه... البته که نه...
لاله گوشمو چند بار کوتاه مک زد: حیف که الان فقط میتونم اینجارو مزه کنم...
خنده بیصدایی کردم و بدون اینکه ازش فاصله بگیرم، دستمو از پشت تو موهاش بردم و آروم نوازشش کردم: دیرمون میشهها
دستم هنوز تو دستش بود
یکم ازم فاصله گرفت و دستمو بوسید: حق با توعه پرنسس؛ زود بریم که دیر نرسیم
35July 24, 2026 288 2
