دین انسانیت و گناه یهود (بخش پایانی)
[با این اوصاف] آیا کار از کار گذشته؟ آیا وظیفۀ یادآوری و فراموش نکردن محکوم به پوچی و مضحکه است؟ آیا اومانیسم، با نابود شدن یا در محاقرفتن بخشی از ما که در برابر دوگانۀ تبعیض و حقوق بشر ایستادگی میکند، حرف آخر خودش را زده است؟ شاید نه. اما تنها راه برای نجات چیزی—و نجات یهودیان هم در این بین—این است که در برداشتن هالۀ مقدس ایدئولوژی دموکراتیک همانقدر جسور و مصمم باشیم که در گذشته در شکستن افسونهای ایدئولوژی کمونیستی بودیم. چنین کاری آسان نخواهد بود. ایدئولوژی مسلط یگانگی بیچون و چرا و قطعی ستیز میان امر منسوخ و امر خوشایند را جایگزین عدم قطعیت و نامحرز بودن بحث دموکراتیک کرده است. ایدئولوژی مسلط هر آنکه را مایل و مهیای پیوستن به رژۀ پیروزمند تاریخ نباشد--که شکستناپذیر هرچیزی را از سر راه خود برمیدارد--دشمن قسمخورده خود میشمارد و محکوم میکند. ایدئولوژی کمونیستی دروغ میگفت و بنابراین نتیجۀ شکستهایش را دید، اما ایدئولوژی دموکراتیک در زمان واقعی همراه با جامعه سیر میکند و پشت سر هم به پیروزی دست مییابد.
تردیدی نیست که برای جانبهدربردن و دوامآوردن امید لازم است. اما وقتی که برای متقاعدکردن ما به اینکه هیچ چیزی نمیتواند هرگز جلودار بولدوزر دموکراسی توبهکار باشد، از هیچ کوششی فروگذار نمیکنند، ایستادگی و دوامآوردن دشوار است.
لینک بخشهای پیشین: بخش اول، بخش دوم، بخش سوم، بخش چهارم، بخش پنجم.
@out_of_step
Telegram
Out of Step
دین انسانیت و گناه یهود (۱)
آلن فینکلکروت
اومانیستی بسیار قدیمی زمانی گفته بود، «من انسانم، پس هیچچیز انسانی با من بیگانه نیست.»* رسانههای جمعی و تودهای با دسترسپذیر کردن آنچه زمانی دور از دسترس بود، کاری کردهاند که این جملۀ قصار جاودانه کلیشه به…
February 14, 2024 1.7K 13
