sun & moon.

[media, no text]

🖤عزلتِ گوش‌خراش.🖤 بعضی روزها، حتی همهمه‌ی ساده‌ی آدم‌ها هم برام طاقت‌فرساست. خنده‌ها، نجواها و آن هیاهوی ممتد، انگار روی اعصابم چنگ می‌کشن. دلم فقط یک خلوت محض می‌خواد. جایی دور از این ازدحام بشری، که سکوتش آن‌قدر ژرف باشه تا ذهنم دوباره مجالِ تنفس پیدا کنه. شاید عزلت همیشه از سرِ گریز نباشه. گاهی آ…

[media, no text]

🖤ضیافت تلخ صبح‌گاهي.🖤 هر صبح با یک فنجان قهوه شروع می‌شه و با یک سوزشِ جان‌فرسا ادامه پیدا می‌کنه. می‌دونم نباید بخورمش، ولی عادت، از من سرسخت‌تره. انگار این فنجان کوچک، هم مایه‌ی بیداریه، هم اسبابِ عذاب. یک جور عیشِ نامعقول که هر روز، با رضایت کامل تکرارش می‌کنم. for 🤩ear  //  @sin1er 🦌.

[media, no text]

[media, no text]

🖤مراسم دفنِ یك اندوه.🖤 صبح که شد، دیگر خبری از آن سنگینیِ همیشگی نبود. پرده را کنار زد، پنجره را باز کرد و گذاشت هوای تازه، گوشه‌گوشه‌ی اتاقی را که مدت‌ها بوی سکوت می‌داد، پر کنه. غم هنوز جایی همان حوالی بود، اما دیگر صاحب‌خانه نبود. مثل چیزی که یک شب بی‌سروصدا جمع کرده باشن و برده باشن، بی‌آن‌که کس…

[media, no text]

🖤مناسك فرسودگی.🖤 قرار بود حواسم به سلامتِ روانم باشه؛ به آرامش و تعادل و چیزهایی که زمانی برام اهمیت داشتن. ولی کم‌کم، مراقبت از خودم تبدیل شد به تقلایی برای دوام آوردن و عادت‌های فرساینده، جایی میانِ روزمرگی‌هام جا خوش کردن. چه مضحکه‌ی تلخی؛ آدم گاهی آن‌قدر درگیر بقا می‌شه که یادش می‌ره قرار بوده ز…

[media, no text]

🖤نشئه‌ي بی‌پایان صدا.🖤 گاهی فقط می‌خوام صداها آن‌قدر بلند باشن که هیاهوی جهان رو از یاد ببرم. موسیقی می‌شه تنها پناهی که می‌تونم بی‌دغدغه بهش پناه ببرم و برای چند دقیقه، از ازدحام افکارم فاصله بگیرم. هر نت، بخشی از آشوبم رو می‌بلعه و من می‌مونم و جهانی که پشت دیوار صدا، برای مدتی کوتاه، خاموش شده. f…

[media, no text]

🖤عهد فراغ. 🖤 صبح‌های اون سال‌ها، یه جور طمأنینه‌ی عجیبی داشتن؛ کاغذها مچاله می‌شدن، مدادشمعی‌ها روی میز پخش بودن و جهان هنوز اون‌قدر وسیع بود که می‌شد با چند رنگِ ساده از نو ساختش. دل‌مشغولی‌مون فقط همون لحظه بود؛ نه سودای فردا رو داشتیم، نه وحشتی از فردا. ای کاش می‌شد دوباره به همون ایام برگشت. به …

[media, no text]

🖤سوگ بي‌اشك.🖤 شب، آرام روی پلک‌ها سنگینی می‌کرد. بالشت از گریه خیس بود و چشم‌ها، دیگر رمقی برای باریدن نداشتن. انگار تمامِ اشک‌ها پیش‌تر ریخته شده بودن و آنچه مونده بود، فقط رسوبِ اندوهی بود که جایی در سینه جا خوش کرده بود. بعضی دردها گریه نمی‌خوان. سکوت می‌خوان، خاموشی می‌خوان، و صبحی که دیرتر از ه…