عزلتِ گوشخراش.
بعضی روزها، حتی همهمهی سادهی آدمها هم برام طاقتفرساست. خندهها، نجواها و آن هیاهوی ممتد، انگار روی اعصابم چنگ میکشن. دلم فقط یک خلوت محض میخواد. جایی دور از این ازدحام بشری، که سکوتش آنقدر ژرف باشه تا ذهنم دوباره مجالِ تنفس پیدا کنه. شاید عزلت همیشه از سرِ گریز نباشه. گاهی آدم فقط از ابتذال صداها خستهست.for
ear // @xlilsta 
.
