این بار هم کوه بهترین خویشاوندی است که به ان پناه می بریم.قله نقطه ی آخر رسیدن است.
این بار هم مثل همیشه کوله بارم را می بندم و با دوستانم راهی کوه می شوم.
هوا سرد است ، راه دشوار است .این روزها با همه ی سال ها فرق می کند.باران ، برف و کوه می خواهند ایران را در خود بپوشانند . سیل ها رودخانه ها را بشویند و دره ها را بپیمایند ، برف ها بر قله ها بنشینند تا تشنگی این همه خشکسالی را جبران کنند و کوه ها همچنان پابر جا بمانند تا شاهد گذر کوه نوردانی باشند که گاهی برای استقامت تن و روان به آغوششان پناه می آورند .رسم این است که باید تا قله رفت ولی کوهنوردان گاهی از تغییرات طبیعت آگاهند و می دانند که نمی توان با طببعت جنگید آهسته با نجوایی از سر تسلیم به هم می گویند بیا برگردیم " ما سال ها این قله را فتح کرده ایم و لی این بار حریف این مغرور خود آگاه نمی شویم" . کوه می خواهد این بار بر خود و دره و دشت ببارد که مبادا دشمن بپندارد این سر زمین همیشه خشک و بی حاصل است و یا این که در آن امیدی به زندگی نیست .اما ابن بار باید نشانه ای از خود بجا بگذارد زنی سرسختانه می خواهد در سخت ترین شرایط تک و تنها به قله برسد این است که طبیعت در سر مای خود به نشانه ای از استقامت او را در خود قاب کند و اگر بپرسند آن چه سالی بود که باران و برف شدیدی از کوه سرازیر شد : " سالی که خانم طاهره ی حاصلی به تنهایی به راهش ادامه داد تا به قله برسد !"
( مبارک نصیری )
25
11December 18, 2025 786 2
