کار نوال روز های محرم!
هر ساله برای یک حادثه ی تاریخی که غمی در آن است مردم سنج می کوبند و سینه می زنند و نوحه می خوانند. مسیری را طی می کنند و باز می گردند.
این شیوه ای از روح شرقی است تا آن حادثه ی تلخ فراموش نشود .صدا هر چه بلند تر و گستره ی بیشتری داشته باشد تاثیر آن بر روح و جان آدمی بیشتر است.
اما این حرکت را ما در جامعه ی غربی نمی بینیم.ظاهرا آن ها در کارهایشان تعقل بیشتری به خرج می دهند برایش فیلم می سازند کتاب می نویسندو در سدد چیرگی بر آن هستند .
این شیوه نگاه در موارد مختلف خود را نشان می دهد.گاهی بزرگان بر این باورند که نگاه یک بعدی ما را از درک درست زندگی دور می کند .دل و عقل اگر در هم درآمیزند محصول دلنشبن تری به بار خواهد آورد .
برای ما چه خوب است که حاصل دل را بسنجیم و به بعد تعقلی آن نیز توجه داشته باشیم.فکر کنیم که این حادثه چگونه در یک برهه ی تاریخی شکل گرفته و منظور از آن چه بوده.ما نمی توانیم مثل غربی ها باشیم. آن ها هم نمی توانند به شیوه ی ما زندگی کنند ولی جالب این است که یک غربی اگر به خواهد به فرهنگ ما نگاه کند دوست دارد چیز متفاوتی را ببیند تا از آن لذت ببرد ما نیز باید این گونه باشیم . شیفته ی غرب شدن کمکی به ما نمی کند.ولی ما می توانیم نگاهش را ببینیم.دل را به عقل نزدیک کنیم.
صدای نوحه خوانی و سینه زنی در خیابان بگوش می رسد این بار هم شیفتگان این کارنوال مسیر خود را طی می کنند.چه می توان گفت. روزگار آشفته است و ما هم از فرهنگ خود جویای راهی امید بخش و نوید دهنده هستیم !
( مبارک نصیری )
18
2
2July 5, 2025 620
