آدم وقتی ساکت است بیشتر از وقتی که صحبت می کند حرف برای گفتن دارد.می آید و می رود دنیا را روی سرت خراب می کند. به هر سوراخ سنبه ای ،در هر گوشه و کناره ای که جلوشان راگرفته ای سر می زنند .پیدایشان می کنند.و تا زمانی که یقه ی یکی شان را نگرفته ای ول کن نیستند.این است که آدم بعضی وقت ها با خودش صحبت می کند.به قول حافظ :
در اندرون من خسته دل نداند کیست
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست.
مشکل چیه ؟ مشکل این است که تو اجازه ی انتخاب نداری.هر چیزی را که بر می گزینی فکر می کنی داری اشتباه می کنی و یا دیگران می گویند این طور نیست.با وجود این خوشحالی که حرفت را می زنی.حرف درست همین است که تو می زنی. لابد تصور می کنی این حرف باید دوام بیاورد و قبولش کنند. ما در حال پیدا کردن خودمان هستیم.و باید خوشحال باشیم که دیگران حرف هایت را می شنوند . تنها درد این است نتوانی حرف بزنی که باز دوباره به جان خودت می افتی.که همه ی درد ها، نه یکی شان.به سراغت می آیند.این همان رنج زندگی است که باید تحملش کنی . داناترین و فریبنده ترین راه ها این است که تو را به مبدائی متصل می کند این جاست که شیطان دیگر نمی تواند تو را به اندیشه وادارد.اندیشه و رنجی که به همه کس داده نشده است!
( مبارک نصیری )
16
6
4June 1, 2025 775 1
