Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

جهت هفتم: post #717 — TG.ME

جهت هفتم@The7thdirection · 326 subscribers Open in TelegramOpen

t.me/The7thdirection/717

March 31, 2026 200 1

More from this channel

جنگ بی امان با شپشک های برنج! چند روز است دارم بی وقفه با موجودات ذره بینی ای می جنگم که از توی کیسه ی برنج توی کابینت سر در آورده اند! حتا وسوسه شدم کیسه برنج را از پنجره پرت کنم روی رشته کوه های البرز! ولی قیمت برنج را که دیدم ازین پرتاب منصرف شدم. که البته این انصراف هیچ ربطی به قیمت برنج نداشت، بلکه به محدودیت برد پرتاب من بر می گشت! هرچند دیگر با خروج کیسه برنج از مدار زمین هم مشکل حل نمی شد! چرا که کنار کیسه برنج، در کابینت، حبوبات، ماکارونی، رشته، گندم و تمامی مایحتاجِ محبوب شپشک ها که برای چند نسل شان کافی ست فراهم بوده و آنها در مدت کوتاهی به تمامی منابع نفوذ کرده بودند و حالا از هر جایی ممکن بود برایم دست تکان بدهند و چشمک بزنند. انگار که من باهاشان بازی دارم! انگار که خودم کم کار دارم که حالا باید تمام نقاط سیاهِ ذره بینی را هم شبانه-روز تحت پیگرد قرار بدهم! تا حالا کیسه برنج نداشتم و رفتار درست با آنرا بلد نیستم! گفتند قحطی می آید و اوایل جنگ خریدمش. هوشواره مصنوعی می گوید بگذارش توی فریزر. به حرفش گوش می دهم چون حتما او بیشتر از من از برنج و شپشک سر در می آورد. گرچه می دانم اگر نتیجه خوب نباشد و بهش اعتراض کنم مثل همیشه با مسئولیت پذیری تمام، جواب می دهد "من که انسان نیستم و تجربه ی انسانی ندارم"! وسط بازارِ شامِ آشپزخانه، دوستم هم زنگ زده که "بنزین و گاز نیست... باید برای زمستان هیزم ذخیره کنیم"! می گویم "بی خیال! من همین کیسه برنج را هم به زور توی فریزر جا داده ام!" خلاصه که بعد چندین ساعت جنگ بی امان که تلفات شپشک ها در برابر منِ نیمه جان هنوز ناچیز بود، توی آشپزخانه literaly از پا در آمدم! درست جلوی سینک، دوزانویم را بغل کردم و نشستم. آدم بلاخره یکجا باید تسلیم شود. قبل از اینکه شپشک ها توی چشمش زل بزنند و تولد نسل جدید را جشن بگیرند! جلوی سینک به لشکر شپشک هایِ شناکنان در آب، زل زدم و کرال پشت زیبایشان را تماشا کردم. البته شناگران ماهری نیستند و بعد از چندی شنا کردن خسته و غرق می شوند، درست مثل ما توی مشکلات زندگی! احتمالن شپشک ها هم به قیافه زار و نزار من زل زدند و گفتند قوی باش دختر! ما فقط چندتا شپشک ایم! من هم گفتم دِ ناجور ها! کاش فقط چندتا شپشک بودید! حیف که برای من بیشتر نمونه ی زوال، الگوی شر، مضرات قانون دوم ترمودینامیک، و اصلِ بیخودِ تنوع انواع هستید! و همین جاهای دیالوگ بود که گفتم اگر مذاکرات با شپشک ها خوب پیش برود شاید بتوانیم بر سر جایی بیرون از خانه به توافق برسیم و آشپزخانه را از تجاوزشان در بیاورم! لکن شپشک های زبان نفهم در حین مذاکرات باز هم به تجاوز و اشغال آشپزخانه ادامه دادند! واقعن که موجودات شروری هستند! خواهیم دید چه خواهد شد! 71·Aug 27 Here it is! این ترانه از لئونارد کوهن (با همکاری شارون رابینسون)، از آلبوم The New Songs (2001) شاید عمیق ترین و فلسفی ترین ترانه اش باشد. شاید بشود ترجیع بند این ترانه (Here it is) را ترجمه کرد به «این هم هست! ایناهاش!» کنار «این»‌های دیگر! نه خوب، نه بد! نه خوب‌تر نه بدتر! نه جلوتر نه عقب‌تر! نه خواستنی‌تر و نه نخواستنی‌تر! دیگر هست. فقط هست. انگار که کل اجزای زندگی را روی دایره می‌ریزد و از دور تماشایشان می‌کند: «این هم تاج ات» (نماد قدرت شاید)، «مهر و انگشترهایت» (شکوه، هویت، دلبستگی ات)، «چرخ‌دستی، مقوا و ادرارت» (جنبه‌های حقیر زندگی)، «و عشق تو به همه‌ی این‌ها»، تاج و زباله، زیبایی و زشتی در کنار هم، ... «بیماری ات» «تخت و تشت ات» (قدرت و ضعف ات/ شکوه و حقارت ات) و «اینجاست شب (پایان/تاریکی/ زوال/ رنج)/سپیده (آغاز)» و «مرگ تو در قلب پسرت/دخترت»، «تا مرگ ما را از یکدیگر جدا کند»، «ممکن است/ باشد که همه بمیرند!؛ ممکن است/باشد که همه زندگی کنند!» «سلام/ خداحافظ عشق من!» («اگر می‌توانید کلمه‌ای بر این دو بیفزایید!»)... «اینجا عجله داری» (تصویری از شروع زندگی، و کوتاهیِ شتابناک اش)، «و اینجا رفته ای» (تصویری از پایان اش)، «اینجاست عشق، که همه چیز بر آن بنا شده»، «اینجاست صلیب تو» (رنج تو/بارِ تو، رنجی که از عشق به زندگی جدا نیست)، «میخ‌ها و تپه ات» (تپه ای که در آن به خاک می روی یا شاید تپه ای که در آن مانند مسیح در جلجتا به صلیب کشیده می شوی لابد)، «و اینجاست عشق»، «که به هر جا که بخواهد ره می بَرَد» و گوش به فرمانِ زوال هم نیست... بفرما! این است، همه‌ی این زندگی، زیبایی‌ها و زشتی‌ها، رنج‌ها و شادی‌ها...همه‌ی «این»‌ها «آن»جایند. روی دایره زنگیِ زندگی. این قدر دور که بشود با فاصله تماشایشان کرد. و باور کرد نمی‌توانستیم خوب‌هایش را انتخاب کنیم و بدهایش را کنار بگذاریم. بلکه همه‌شان باهم اند. مثل تلخی فنجان قهوه که نمی‌شود از آن حذفش کرد. نمی‌توانستیم و تقصیر ما هم نبود. نقص ها جزیی از ذات آن بودند. قابل زدودن نبودند. پ.ن. این ترانه با کنار هم گذاشتن تضادها یک جور کنایه آمیز و طنازانه هم هست؛ و تسلیمی با وقار در برابر تسلیم‌ناگزیر. ... و البته که من «از ظن خود یار»ش شدم! 192·Aug 12 [media post] 151·Aug 12 قماربازی «عشق او (آلکسی، شخصیت مرد داستان) بیشتر معطوف به ناکامی‌های اگوی خودش بود تا به او(پالینا، شخصیت زن داستان)». تفسیر جوزف فرانک، استاد دانشگاه استنفورد، کالیفرنیا (از قمارباز داستایوفسکی) شخصیت زن به همین دلیل این عشق را رد می کند. (جوزف در ادامه می نویسد «آنچه پالینا یقیناً می دانست این بود که عشق آلکسی به اندازه قدرتمند و به اندازه کافی غیرخودخواهانه نیست..») این جمله حسابی ذهنم را درگیر کرد. اینکه عشقی که معطوف به ناکامی های اگوی فرد نباشد چه شکلی است. مردهایی که غالبن عاشق زن های زیبا می شوند، گمان می‌کنند به دنبال زیبایی و جوانی اند اما در اصل به دنبال جاودانگی اند: ناکامیِ یک اگوی فناپذیر. در واقع عاشق آن فرد نیستند بلکه عاشق این اند که در زیبایی آن فرد انعکاس جاودانگی را ببینند، «که تو، لاقل تو نخواهی مرد»! چهره ای که به عنوان «زیبا» شناخته می شود چهره ای ست که بیشترین شباهت را به کودکان داشته باشد. بدون خطوط غم، شادی، اندوه، یا هر چیزی که گذر زمان را نشان بدهد. چون گذر زمان بر چهره آنکه دوست می داریم نشان می دهد که او فناناپذیر نیست. و در مقابل، زن هایی که عاشق ثروت یا قدرت یک مرد می شوند و ناکامی و ضعفِ اگویشان را به این شکل در قدرت و ثروت مرد می جویند... برای اینکه واقعن عشق اتفاق بیفتد به یک «اگوی کامل» نیاز داریم؟ (چند درصد از افراد ممکن است اگوی کاملی داشته باشند؟) یا یک اگوی آگاه به نقص هایش؟ یا اگویی که به قول یونگ از فرافکنی عبور کرده باشد؟ ⊙⊙⊙☆☆☆ا قمار باز را نگه داشته بودم. کارم هست! همیشه یک کتاب خوب را ته کتابخانه نگه می دارم... می گذارم گاهی بهم چشمک بزند. در عین حال می دانم باید باشد. نباید خواندش! همیشه یکی دوتا لازم است. ضروری است... همیشه باید یک چیزی مثل یک کتاب خوانده نشده ته قفسه باشد تا ... به هر حال چند سالی بود که قمارباز را نگه داشته بودم. شاید چون اسمش هم یک جوری بود. انگار که از توی کتابخانه مثل یک سیاهچاله آدم را به خودش می کشید و دایم می پرسید "هنوز وقت قماربازت نرسیده؟" و آدم هی مور مورش می شد و سعی می کرد نادیده اش بگیرد. خودش و وسوسه اش را. بلاخره این هفته وسوسه اش مرا اغفال کرد. در اصل تقصیر شرکت برق بود! یک قطعی بی موقع و اجباری وسط روز. کاری جز قمارباز ممکن نبود! دیگر نمی شد در برابر وسوسه اش مقاومت کرد. حالا دارم در پیش رفتنِ صفحات اش خست به خرج می دهم. انگار که هم باید باقی داستان را بخوانم هم نباید تمام شود. جوری که آهویی که لبه پرتگاه به گرگ پشت سرش نگاه می کند از جلو-رفتن خست به خرج می دهد (از لابلای نوشته ها). 276·Jul 10 قبلن فکر می کردم اینجا دیگر حوالیِ ته جهنمِ این دنیاست. فکر می کردم این نقطه ته جهنمِ این دنیای جهنمی است. ولی الان که دارم از استرس و فشار با گوشی ام گیم بازی می کنم و زیر چشم هرچند دقیقه پذیرش را می پایم، کم کم دارم بهش عادت می کنم. به آدم هایی که می آیند و اشک توی چشم هایشان حلقه زده. به چشم های قرمزِ پف کرده. به فرزندانی که برای پدر و مادرشان یا پدر و مادرانی که برای فرزندانشان بال بال می زنند. به آدم هایی که به شنیدن اعداد و ارقام سرسام آور عادت کرده اند. و به شوخیِ لوسِ من وقتی می گویم "ببخشید ما اولین بارمونه! میشه بگید...؟" می خندند. آدم هایی که معلوم است تازه توی شوک فهمیدن ماجرا هستند، اخمو و عصبی اند و سیستم عصبی مغزشان از حالت تعادل خارج شده و دارد برای یافتن تعادل جدید دست و پا می زند. و دیگرانی که بی دلیل به هم کمک می کنند و راه رفته ی پیشین را نشانشان می دهند. در چهره ها اغلب خطوط اندوه عمیق و شکستگی غرور خامی که می گوید "این زندگی چه بی حساب به من بخشیده شده!"به چشم می خورَد. واقعیت این است که از باز پس گرفتن چیزی که بی حساب بخشیده شده نمی شود شاکی بود! سابقه، حق ایجاد نمی کند! مثل این است که وامی که همیشه به تو واگذار می شده دیگر واگذار نشود! زندگی، این وامِ بلاعوض که همه مرهون آنیم، در چهره هایی کم فروغ شده. ولی هنوز هست. هنوز زیباییِ لعنتیِ این نفرینِ شیرین را روی صورت های خسته، توی چشم های کم فروغ، و بین کلمات خسته می بینم؛ کلمات خسته ای که می کوشند لابلای جملات بی رحم، با قطعیتِ بالا و تلخ، و خبرهای اجتناب ناپذیر و شوکه کننده، اندک دست مایه ای برای لبخند بیابند. هنوز هست. زندگی تا آخرین لحظه همچنان حضور دارد. مثل مجلس رقصی که زمینِ زیر پای مهمانانش در حال فروریختن است ولی مهمانان از رقصیدن باز نمی ایستند. 383·Jun 23

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/02/2026 · v0.2.0 · 8721010

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

Similar channels

تناقض‌های دل1.1K subscribers

هستی_بی_کوشش5.2K subscribers

معنا اندیشی3K subscribers

شريعت،طريقت،معرفت،حقیقت5.3K subscribers

از زبانِ ذَرّه / ایرج رضایی3.5K subscribers

بزرگمهر775 subscribers

-تعلیقاتِ من-1.1K subscribers

سیاهمشق797 subscribers