یادداشت‌های یک دانشجو

"گر نگیرم دربرت عذر است از آنک
بوی بیماری همی آید ز من"

«از اطبا زمان میرزا ابوالقاسم بابر و سلطان ابوسعید بود. برادرزاده‌اش مسیح الدین نیز پزشک بود».

مشفق عمرها حسین طبیب/ در همه فعل‌ها بدیع و غریب

«أنشد رجل أبا عثمان المازني شعراً له وقال: كيف تراه قال: أراك قد عملت عملاً بإخراج هذا من صدرك لأنك لو تركته لأورثك السل».

مردی بر ابو عثمان مازنی^ شعری برخواند و گفت: شعرم را چگونه دیدی ابو عثمان؟
مازنی گفت: بسیار نیک دیدم که درونت از این مزخرف تهی داشتی ورنه تخم سل در درونت می‌پراکند.

وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ ۖ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا (اسرا:۳۴).

«وكان في الجاهلية ستة عشر شاعرًا كلهم يتسمى باسم امرئ القيس».

تصحیح ضیاالدین سجادی، صفحه ۴۶۸.

«خواهی که پنج نوبت الصابرین زنی
تعلیم کن ز چار خلیفه طریق آن
از صادقین وفا طلب، از قانتین ادب
از متقین حیا، وز مستغفرین بیان»

«الصابرین و الصادقین و القانتین و المنفقین و المستغفرین بالاسحار».

فإن تنفرى من قبح وجهى فإننى/
أريب أديب لا غبىّ ولا فدم

ترجمه:

گر که بیزاری تو از زشتی من،
من خردمند و ادیبم، نی سفیه و ابله‌م!

رجوع کنید به: نهايه الارب في فنون الادب، جلد ۴، ص ۲۱.

باب پنجم، در عشق و جوانی؛

( عجایب‌المخلوقات، علی‌بن طوسی، ص. ۱۵۷).

نک: لسان‌العرب، جلد ۱۵، ص ۲۳

«بلع ار نه دعای بلعمی بود/ در صبح چرا دو دست بنمود»

[برای تفصیل بیشتر بیت و نکتۀ آن رجوع شود به مقاله بنده‌ در چهاردهمین همایش انجمن ترویج زبان و ادبیات فارسی، ارومیه. «واکاوی بیتی از لیلی و مجنون نظامی؛ بلعمی یا ابلعی»].

طبقات‌الاطباء، ترجمهٔ سیدجعفرِ غضبان و دکتر محمودِ نجم‌آبادی، انتشاراتِ دانشگاهِ تهران، ۱۳۴۹، صص ۸_۳۰۶

دبیر ما به صفت روبه است و گواه دم او
بلی هرآینه روباه را دم است گواه