قسمتی از بک تجربه نزدیک به مرگ در اثر بیماری کرونا:
شنیدم که پروردگار به من گفت برای اینکه بتوانم بخششی را که به من عرضه میکرد دریافت کنم، ابتدا باید خودم دیگران را ببخشم. پرسیدم چگونه باید این کار را انجام دهم. آفریننده گفت: «فقط [احساس] بدهی و طلبکاری را رها کن.» ناگهان فهمیدم… تنها کاری که باید میکردم این بود که دیگر از آنها انتظار بازپرداخت نداشته باشم. به همین سادگی بود. باید کتابچه «تو به من بدهکاری» را دور بیندازم. در همان لحظه احساس کردم همهچیز برای روحم به تعادل رسیده است. همه را بخشیده بودم و در همان دم، خودم نیز از همهچیز بخشیده شده بودم. شادیای که در آن لحظه در حضورِ خداوند احساس میکردم، فراتر از واژهها بود. یگانگیِ کامل، درکِ کامل، و پذیرشِ کاملِ هر آنچه هست، واقعیتِ من و بهشتِ من شده بود…
من دیدم که شر به سادگی فراموشیِ حقیقت است. من هدیهٔ ضمیر و آگاهی را والاترین جلوهٔ عشق دیدم و دانستم که بزرگترین معجزه این بود که سرچشمهٔ هستی، از میان این آفرینش بینهایت، یک «من» را برگزیده و اجازه داده بود تا هویت و ایگوی خود را حفظ کنم، در حالی که در اصل هیچ نبودم...
