اشتباهی در فهم آموزههای NDEها و تعالیم معنوی وجود دارد که عشق و شفقت را با اجازه دادن به دیگران برای سوءاستفاده از ما اشتباه میگیرد؛ اینکه ما باید مدام ببخشیم، حتی اگر این کار باعث آزار و تشویق به تجاوزِ بیشتر به حقوقمان شود؛ اینکه نباید هیچ مرز و محدوده فردی داشته باشیم، و اینکه هرگز نباید به فکر خودمان باشیم یا از خودمان مراقبت کنیم.
این تفکر، فرسنگها با حقیقت فاصله دارد. عشق باید شامل حال خود ما نیز بشود. در حقیقت، عشق واقعی باید در درجه اول شامل شخص ما شود. اگر کمک، عشق ورزی، و فداکاری ما حس گرما در قلب ما و انبساط در روحمان ایجاد نکند، آن عمل عشق نیست. اگر باعث شود در دراز مدت احساس کنیم از ما بهرهکشی شده، تخلیه شدهایم، و دچار خشم و انزجار شویم، آن عشق نیست.
نثار کردنِ کورکورانه عشق و شفقت به یک فرد آزارگر، به یک فرد خودشیفته، به کسی که از نرمی و بخشش ما سوء استفاده می کند — بدون توجه به سلامت و رفاه خودمان — رشد معنوی نیست، بلکه خودکشی معنوی است، زیرا انرژی معنوی ما را تخلیه کرده و در نهایت ما را به انسانی بدون رحم و شفقت تبدیل خواهد کرد.
به عنوان پیروان راه معنویت و حقیقت، باید یاد بگیریم که به راحتی «نه» بگوییم، برای احساس و حد و حریم شخصی خود ارزش قائل شویم، از روابط سمی فاصله بگیریم، و همواره در عشق ورزی خود خرد و بصیرت داشته باشیم.
45
16
4December 31, 2025 3.8K 48
