‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌قلمِ آر.زد ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

دیوانه‌ی سرخوش ؛ آر.زد

آوارِ بی نام ؛ آر.زد

پژواکِ خاموش ؛ آر.زد

اما من اعتقاد دارم هیچ آدمی هیچ وقت درست رشد نمیکنه،همه تا حد معمولی بزرگ میشن،اما اون رشد کامل و فردی رو هیچ شخصی نمیتونه تجربه کنه
انسان تا زمانی که زندست درست مثل یک بچه ی خرد ساله و اهمیتی نداره چند سالش باشه، همیشه شدیدا نیاز به توجه، اهمیت و مراقبت های پی در پی داره
گاها اون ساید رو زمانی از خودمون نشون میدیم که عمیقا با شخصی احساس راحتی کنیم و واقعا بهش نزدیک باشیم.
چون انسان درس میگیره و این تجربيات دلیلی میشه که نتونه پیش هرکسی خود واقعیش باشه..
انسان میترسه و ترس باعث میشه که پا پس بکشه،زمانی که عقب میره چیزی باید اون رو دوباره جذب کنه ؛ و اون چیزی نیست جز اعتماد!
وقتی به شخصی دوباره بتونن اعتماد کنن خودشون رو رها میکنن و طوری که واقعا هستن برخورد میکنن
گاهی سرد،گاهی گرم.
گاهی لوس،گاهی جدی.
گاهی مضطرب و اشفته،گاهی آزاد و خوشحال!!
درحالی که یک انسان میتونه همیشه در یک ورژن زندگی کنه چون واقعا به کسی باور کافی نداره.
پس اگر شخصي رو دارید که میتونه پیشتون خود واقعیش باشه هیچ وقت پشیمونش نکنید. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌آر.زد