𝖮𝗎𝗍𝖼𝖺𝗌𝗍

هیچ‌وقت از مشکلاتش نمی‌گفت،اگر غمی ما بین رگ هایش جریان داشت پناه می‌برد به شعر و چای و چند نخ سیگار،حالا به برکت غم شاعر و نویسنده ای درمانده در مقابل مشکلات بود.

گاهی انسان در مسیری قدم می‌گذارد که جز رنج چیزی همراهش نیست. سختی‌ها چون سایه‌ای سنگین بر شانه‌هایش می‌افتند، تنهایی مثل غباری سرد بر جانش می‌نشیند و ناامیدی آرام‌آرام او را در خود می‌بلعد. سکوت، تنها همدمی‌ست که در این تاریکی باقی می‌ماند؛ سکوتی سنگین، سکوتی که گاهی از هزار فریاد دردناک‌تر است. رنج…

بعضی آدما خودشونو وقفت می‌کنن و بعد چون متقابلاً دریافتش نمی‌کنن باهات دشمن می‌شن. با خواسته‌ی خودشون بهت عشق میدن و اگر باب میلشون رفتار نکنی ازت متنفر می‌شن. برات شعر می‌گن و وقتی شعری نشنون بهت توهین می‌کنن. بخاطرت هرکاری می‌کنن و زمانی که بهت نمی‌رسن پشت سرت کمین می‌کنن تا انتقام بگیرن. عادت کرد…

از وقتش که بگذره دیگه فایده‌ای نداره،اگه زمانی که باید می‌بودی، بودی اون قشنگه، اگه زمانی که باید توجه می‌کردی، توجه کردی اون درسته، اگه زمانی که باید گوش می‌دادی، گوش دادی اون با ارزشه. همین موقه ها ارزشت رو نشون می‌ده! حمایت به موقع ، عذرخواهی به موقع، بودن به موقع، میدونی وقتی دیر بشه دیگه نمیچس…

And you know that she will trust you, for you’ve touched her perfect body with your mind

[media, no text]

And just when you mean to tell her that you have no love to give her Then she gets you on her wavelength and she lets the river answer that you’ve always been her lover

Suzanne

[media, no text]

شاید با خودت بگی" اون مگه چی داره که انقدر بهش وفاداری" راستش رو بخوای اون چیزی رو داره که اکثر آدم‌ها ندارن اون ی نوع آرامشه، یا اگر واضح‌تر بگم مسکن برای منه، درد هام رو تسکین میده و این من رو معتاد به خودش می‌کنه .. انقدری آرومم می‌کنه که هوش رو از سرم میپرونه بی قضاوت و بی شک بهم گوش میده، اون خ…

هر آدمی شاید در عمرش فقط یک بار می تواند کسی را به تمامی دوست بدارد. تمامش را، حتی تیرگی های روحش را بپرستد. خدا بسازد از آدمی که می داند آسمانی نیست. نگاهش کند و دلش ضعف برود و بی آن که داشتن یا نداشتن آغوشش چندان مهم باشد، از حال خوب او به آرامش برسد. محو شود، پنهان شود، گم شود در زوایای تنِ او حت…

هیچ آدمی یک شب تغییر نمی‌کند هیچ آدمی یک شب تصمیمات بزرگ نمی‌گیرد ... آدمی که یک‌روز بی‌خبر ناگهان چمدان ور می‌دارد و می‌رود شک نکنید خیلی قبل‌تر از آن رفته‌است ! آدمی که یک‌روز فریاد می‌زند که " خسته‌ام " شک نکنید که مدت‌ها قبل از آن منتظرِ شنیدنِ یک خسته نباشیدِ ساده بوده‌ است ... آدمی که ناغافل …

دگر حتی نمی‌دانم چه کسی را مخاطب حرف هایم قرار دهم. چون هیچکس شنوای حرف هایم نیست. همه گوش شنوا دارند، اما هیچکس خصلت شنوا بودن را ندارد. اما امان از ادعا. آدمی خود را چو روزنامه جلوه می‌دهد. پر از کلمات فریبنده، زیبا، سنگین. و نویسندهٔ این روزنامه پشت کلماتش مخفی است و تنها با یک قلم و کاغذ، ذهن ها…

[media, no text]