ပထမဦးစွာ အဂတိလိုက်စားမှု ကိုင်တွယ်ပုံနှင့် ပတ်သက်၍ ဗီယက်နမ်နိုင်ငံသည် "Blazing Furnace" စီမံချက်ဖြင့် သမ္မတ၊ ဝန်ကြီးများနှင့် ဘီလီယံနာ သူဌေးကြီးများကိုပါ ကင်းလွတ်ခွင့်မပေးဘဲ သေဒဏ် သို့မဟုတ် ထောင်ဒဏ်များဖြင့် ပြင်းထန်စွာ အရေးယူပြလေ့ရှိသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင်မူ အဂတိလိုက်စားမှု တိုက်ဖျက်ရေးကို နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်များအား အရေးယူရန်အတွက်သာ အဓိက အသုံးချလေ့ရှိပြီး အာဏာပိုင်များနှင့် နီးစပ်သည့် စစ်တပ်အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိနေကြသည်။
ဒုတိယအချက်အဖြစ် စီးပွားရေးအပေါ် သက်ရောက်မှုကို ကြည့်ပါက ဗီယက်နမ်၏ အဂတိမှာ လာဘ်ယူမှုများ ရှိသော်လည်း စက်ရုံများနှင့် ပြည်ပရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို လျှင်မြန်စွာ လည်ပတ်ခွင့်ပေးသည့် "Greasing the Wheels" (စက်ဆီထည့်ပေးသည့် အဂတိ) ပုံစံ ဖြစ်သည်။ အဂတိလိုက်စားမှု ရှိသော်လည်း အခြေခံအဆောက်အအုံ ဆောက်လုပ်ရေး၊ နိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု (FDI) ဝင်ရောက်ရေးနှင့် စက်ရုံ/အလုပ်ရုံများ လည်ပတ်ရေးတို့တွင် စီးပွားရေး မူဝါဒ ပျက်စီးသွားသည်အထိ အာဏာပိုင်များက လက်ဝါးကြီးအုပ်ခြင်း မရှိပါ။ အဂတိလိုက်စားမှုတွင် "ခန့်မှန်းရလွယ်သည့် စည်းကမ်းများ" ရှိသည်။ မည်သည့်ဌာနတွင် မည်မျှပေးရမည်၊ ပေးပြီးပါက အလုပ်ဖြစ်မည်ဆိုသည့် အတိုင်းအတာကို စီးပွားရေးသမားများ တွက်ချက်နိုင်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင်မူ မူဝါဒနှင့် လိုင်စင် အကန့်အသတ်များပြားပြီး စီးပွားရေးစနစ်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့တန့်ဆိုင်းစေသည့် "Gravel in the Gears" (စက်ယန္တရားကြား ခဲခုသည့် အဂတိ) ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ မူဝါဒများ မကြာခဏ ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် အာဏာပိုင် အဖွဲ့အစည်း အသီးသီး၏ ပေးရသည့် အနိမ့်အမြင့် မရေရာခြင်းတို့ကြောင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများအတွက် ခန့်မှန်းရ အလွန်ခက်ခဲသည်။ မူဝါဒနှင့် လိုင်စင် အကန့်အသတ်များပြားသဖြင့် လာဘ်ပေးရုံဖြင့် လုပ်ငန်းများ လွယ်ကူမသွားဘဲ စီးပွားရေး ပတ်ဝန်းကျင်တခုလုံးကို ပျက်စီးစေသည်။
နောက်ဆုံးအချက်ဖြစ်သော ခရိုနီစနစ်တွင် ဗီယက်နမ် ခရိုနီများသည် အိမ်ခြံမြေ၊ လျှပ်စစ်ကားနှင့် နည်းပညာကဏ္ဍများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရပြီး နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု (FDI) များကို အပြိုင်အဆိုင် ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုထားသည်။ မြန်မာ ခရိုနီများမှာမူ သဘာဝသယံဇာတများနှင့် အစိုးရ ပါမစ်/လိုင်စင်များကို လက်ဝါးကြီးအုပ်၍ ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ပိတ်ပင်ကာ ကိုယ်ကျိုးရှာကြသဖြင့် စီးပွားရေး ပျက်စီးမှုကို ပိုမို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
နဂိုတူသော်လည်း လမ်းခွဲခဲ့သော သင်ခန်းစာ
ဗီယက်နမ်၏ အောင်မြင်မှုမှာ "မူဝါဒ တည်ငြိမ်ရေး၊ နိုင်ငံတကာနှင့် ပူးပေါင်းရေးနှင့် စက်မှုကုန်ထုတ်လုပ်မှုကို အာရုံစိုက်ရေး" ပေါ်တွင် မူတည်ခဲ့ပြီး ပြည်သူများ၏ လူနေမှုဘဝကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေး ကျရှုံးရခြင်းမှာမူ "နိုင်ငံရေး မတည်ငြိမ်မှု၊ ဗဟိုချုပ်ကိုင်မှု လွန်ကဲခြင်းနှင့် ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးကွန်ရက်မှ အလှမ်းဝေးနေခြင်း" တို့အပြင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဗီယက်နမ်ကဲ့သို့ ပြည်သူကို မျက်နှာမမူသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း အချက်အလက်များက မီးမောင်းထိုးပြလျက် ရှိပါသည်။
30
6
5
2
1
