Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

Johnlock Heaven🪽👣: post #1718 — TG.ME

Johnlock Heaven🪽👣@johnlockheaven · 347 subscribers Open in TelegramOpen

t.me/johnlockheaven/1718

3

September 2, 2026 49

More from this channel

جان "هی جان... حالت خوبه؟" همینطور که شرلوک با تردید به پیشم اومد من توی همون نقطه خشکم زده بود، یه بهونه.. چه بهونه ای میتونم بیارم که از اینجا خارج شم..؟ جفت دستهاش رو روی شونه هام قرار داد و با این لمس بالاخره به خودم اومدم. "شرلوک.. من باید برم.." بالاخره تونستم حرفهام رو بزنم. "اتفاقی افتاده؟" "از بیمارستان بهم گزارش رسیده.. یه مریض بد حال دارم.." بزاق دهنم رو به سختی قورت دادم، اما انگار همین بهونه کافی بود و شرلوک دو قدم عقب رفت و برای اجازه سری تکون داد. "باشه.. چون میدونم نجات دادن جون بقیه برای تو مهمتر از موندن اینجاست." تا این جملات رو گفت سریع قدم برداشتم. "تو خونه میبینمت!" بعد برای تاکسی دستی تکون دادم. "رودخانه ی تایمز.. اما قبلش من رو ببر یه آدرس دیگه." این رو گفتم ولی دائما به خودم لعنت میفرستادم که مجبورم همچین کاری رو انجام بدم. 'نجات دادن جون بقیه برای تو مهمتره.' اما من دارم برای قتل یه سرباز بیگناه دیگه نقشه میچینم.. چند قدم عقبتر از اون فروشگاهی که میخواستم برم به راننده گفتم که بایسته تا خود اون هم متوجه نشه که قراره چیکار بکنم. بعد اینکه دوباره سوار شدم با حرکت سر از راننده خواستم که به سمت رودخانه حرکت کنه. شیشه سمی که توی دستم بود رو داخل آستین پیراهنم پنهون کردم. چند دقیقه طول کشید تا اینکه به اون نقطه رسیدم و بار دیگه به خودم لعنت فرستادم. کرایه رو دادم و از تاکسی پیاده شدم. وسط راه کافه ای رو دیدم و دوتا لیوان قهوه ی ساده خریدم و از دور سرباز بیچاره رو دیدم که سمت لبه ی رودخانه توی عالم خودش درحال قدم زدن بود. به اطراف نگاهی انداختم و از اون شیشه ای که داخل آستینم پنهون کرده بودم داخل یکی از لیوانها ریختم و به سمتش قدم برداشتم. "هی رفیق.." سرباز آدم خیلی جوونی بود و من از این شرمم میگرفت که باید اینکار رو انجام میدادم. به حالت آماده باش ایستادم پاهام رو به هم کوبیدم؛ فقط برای اینکه حس صمیمیت بین خودمون ایجاد کنم. "برای تو قهوه گرفتم.. اگه دوست داشته باشی.." لبخند خسته ای تحویلش دادم و قهوه ای که توش شیشه رو خالی کرده بودم دستش دادم. سرباز سری تکون داد و قهوه رو از دستم گرفت؛ بابت اینکه بدون هیچ دلیلی به من اعتماد کرده بود دلم میسوخت و درحالیکه دست دیگه ام قهوه ی دیگه ای درونش بود با دست آزادم به یکی از صندلیهای پارک اشاره کردم.. اون از خاطرات خدمتش و سختیهاش میگفت و منم با هر جمله ای که بکار میبرد قلبم به درد میومد. "من به تو افتخار میکنم که همچین سختیهایی رو سپری کردی." با بغضی که هر ثانیه با هر جرعه از قهوه قورت میدادم گفتم. سرباز تک خنده ای زد و جرعه ی دیگه ای نوشید، تا اینکه اثر دارو بر اون مقابله کرد و کلاه لبه دارش رو درآورد و خودش رو باد زد، یقه ی یونیفرمش رو گشادتر میکرد. صدای نفس نفس زدنش داخل جمجمه ام میپیچید و میتونستم سنگینی نگاهش رو به سمت خودم احساس کنم که در تلاش بود تا درخواست کمک کنه، اما من فقط به صحنه ی رو به رو و رودخانه خیره شده بودم که ناگهان سرش روی شونه ام افتاد و جایی که نشسته بودم منجمد شدم. "متاسفم.." با چشمهایی پر از اشک زیر لب زمزمه کردم، آستین یونیفرمش رو گرفتم و قسمت شاهرگ رو به نمایش گذاشتم تا با چاقوی جیبیم خیلی سطحی همون نشونه رو خراشیدم و از جایم بلند شدم. سرش رو با احترام به عقب روی پشتی صندلی قرار دادم و با دوتا انگشتم روی نقطه ی نبضش رو فشردم و بعد فریاد زدم:‌ "یکی یه آمبولانس خبر کنه!" به اطراف نگاهی کردم که تعدادی به سمت من اومدن، اما همونجا هم وقتی دور اون سرباز جمع شده بودن صحنه رو با لیوانهای کاغذی توی دستهام به آرومی ترک کردم؛ چون بهتر بود هر کسی جز من تماس بگیره تا اینکه متوجه ی صدای من بشن و همینطور باید قبل از هر چیزی خودم رو به بیمارستان برسونم و طبق معمول همه چیز رو طبیعی جلوه بدم.. تقریبا از یه مسیری به بعد دوویدم و خودم رو به بیمارستان رسوندم. هنوز نفسم جا نیومده بود که اون یونیفرم سفید رنگ رو به تن کردم و عرق پیشونیم رو با پشت دستم پاک کردم و به در ورودی چشم دوختم، و مطابق چیزی که انتظار داشتم؛ همون سرباز، با ماسک اکسیژن روی صورتش با تخت چرخدار به سمت راهرویی هدایت میشد، و من پشت سر اورژانس به سمت اتاقی که اون رو میبردن دوباره دوویدم.. #پارت_۹ 53·Sep 2

[media post] 70·Sep 1 جان منو شرلوک به سمت صحنه ی قتل رفتیم که دورتادورشو نوار زرد رنگ پلیس بسته بودند.شرلوک دستشو به نوار روبه روش گرفت و اون رو برای من بالا اورد تا از زیرش رد بشم و بعد خودش به من پیوست. بعد از اینکه از بازرس های پلیس رد شدیم به محل وقوع قتل رسیدیم.گزارش ها نشون میداد که قتل توی منطقه ای رخ داده که هیچ دوربین مدار بسته ای وجود نداشته... "جان،استنتاجت از این محیط چیه؟"شرلوک بی توجه به همه من رو مخاطب قرار داد و این سوال رو پرسید.سرم رو تکون دادم تا از افکار خودم بیرون بیام.'باید تظاهر میکردم...باید اینکارو برای محافظت از خودم میکردم...'رو به شرلوک کردم و گفتم:"طبق اینکه هیچ دوربینی نتونسته از وقایع فیلمبرداری کنه و هیچ شاهدی وجود نداره پس ما با یه قاتل خیلی خیلی باهوش طرفیم و محافظه کار....و بر اساس گواهی پزشکی باید خیلی در تیر اندازی مهارت داشته باشه که از اون فاصله شلیک کرده." "از چه فاصله ای؟مگه تو میدونی؟"شرلوک با چشم های تیز بینش بهم زل زد. بدنم سرد شد و دستام شروع به لرزیدن کردن که سعی کردم مشتشون کنم.توی سرم درد شدیدی پیچید..'اگه اون بفهمه چی؟....'عرق سرد از پیشونیم چکه کرد.باید خودمو جمع و جور میکردم. "شرلوک،من فقط حدس زدم"بریده بریده گفتم و سعی کردم با لحنی عاری از احساس این حرفو بزنم اما اون شرلوک هولمزه،تنها کاراگاه مشاور جهان... "واتسون من داره یاد میگیره.."شرلوک این رو با پوزخندی گفت و با لبخند نگاهم کرد. "چی؟" "جان استنتاجت عالی بود.قطعا قاتل برای اینکه در معرض دوربین ها نباشه و حتی در زاویه ی دید اون فرد قرار نداشته باشه،باید دورترین فاصله رو انتخاب میکرده و اینطوری یه قتل سریع و تمیز رو رقم میزده."سعی کردم لبخندی بزنم. "میدونی جان چیزی که برام سواله انگیزه ی قاتله..چون توی تمام قتل های رخ داده مقتولین فقط سرباز های عادی ای بودن که هیچ ارتباطی با فرد خاصی نداشتن...و بین افرادم هیچ ارتباطی وجود نداره.انگار قاتل داره آدمای رندومی رو گلچین میکنه که از قضا آدمای ساده و بی آلایشی تو زندگی بودن.."انگار با مشت توی شکمم زدن...انگار دارن ذره ذره ی وجودمو بیرون میکشن..اما من باید دووم بیارم و هیچ چیزیو بروز ندم.اما شنیدن این حرفا از جانب شرلوک برام خیلی تلخ تر از اونیه که حتی تصورش کنم. سری به نشانه ی تایید برای شرلوک تکون دادم. شرلوک هنوز اثر ترس رو تو چشمای جان میخونم.چقدر جدیدا بودن توی صحنه ی قتل براش استرس آور شده..شاید از اول نباید میوردمش.. در حال کلنجار رفتن با خودم بودم که یکهو جان تلفنش زنگ زد و با شتاب از همه رد شد و بیرون رفت. جان وقتی موبایلمو برداشتم همون شماره ی ناشناس..همون کابوس همیشگیم بود...باید جوابشو میدادم چون فقط یک بار زنگ میزد پس بر خلاف موقعیت خیلی بدی که داشتم به ناچار از در بیرون رفتم.اما اون نگاه خیره ی شرلوک به خودم رو تا همین لحظه روی خودم حس میکنم. '۲۵ساله....سرباز در حال خدمت....آدرس:رودخانه ی تایمز' ۲۵؟.....فقط ۲۵ سال؟.... کاش همین لحظه و همینجا یکی منو میکشت و جون اون سربازو از چنگال بیرحم من نجات میداد. چرا جون یه آدم بیگناه ۲۵ساله باید به دست من گرفته شه....من تقریبا دوبرابرش سن دارم و زندگی کردم. سعی کردم به خودم مسلط شم...تا بتونم برگردم و به چهره ی شرلوک نگاه کنم.نمیتونسم خیلی معطل کنم چون شک بر انگیز میشد. چند نفس عمیق کشیدم و دستگیره ی در رو فشار دادم و وارد شدم. "هی جان...حالت خوبه؟"شرلوک با تردید ازم پرسید و به سمتم قدم برداشت. 'چی جوابشو میدادم؟..دیگه چه بهونه ای برام مونده بود؟' #پارت_۸ 74·Sep 1

[media post] 76·Aug 31 جان هنوز هم بعد از این سالها پای لعنتی من گهگاهی تیر میکشه اما میدونم این درد و حتی بدتر از این قطعا حقمه. با همون حالت لنگان تلاش کردم از پله ها پایین بیام و از دیوار برای بالا نگه داشتن خودم استفاده کردم؛ هنوز آماده ی مقابله شدن با شرلوک رو نداشتم، نه بعد اینکه اون متوجه ی پوتینهام شده باشه.. با تردد در رو باز کردم، چهره ی شرلوک خنثی بود و روی مبل راحتیش نشسته بود. فنجون چای توی دستهاش بود و انگار منتظر بود که هر لحظه من پشت همین در ظاهر بشم. "امروز حالت چطوره؟" شرلوک با لحنی عادی گفت، اما من میدونم که معنی این لحن چی میتونه باشه. "دوباره پام.. اذیت میکنه." من هم سعی کردم همه چیز رو عادی جلوه بدم با اینکه میدونم هیچ چیزی در این لحظه طبیعی نیست و میتونستم صدای ضربان قلبم رو توی گوشهام بشنوم که شرلوک با چشمهایی باریک به ساقهای پام و مخصوصا قسمت پایین که معمولا باید پاهام رو توی کفشهام میکردم خیره شده بود؛ انگار که در تلاش برای استنتاج کردن سایز پاهام بود، که از این خیرگی به سختی بزاق دهنم رو قورت دادم و تقریبا نفس کشیدن برای من سخت شده بود. "خانم هادسون! لطفا برای دکتر واتسون قرص مسکن بیارید!" شرلوک ناگهان فریاد زد که من از این صدا از جایم پریدم، اما از طبقه ی پایین خانم هادسون متقابلا فریاد زد: "شرلوک! تو به اونجا نزدیکتری!" شرلوک چیزی نگفت و فقط پوزخند نامحسوسی روی صورتش نمایان شد و از چایش کمی نوشید، چون میدونست خانم هادسون خودش برای این کار بالا میاد؛ اما من سر جایم خشکم زده بود و نمیتونستم افکار شرلوک رو رمزگشایی کنم. بعد از چند دقیقه خانم هادسون وارد شد، با یه دست پوکه ی قرص و دست دیگه اش جفتی از پوتینهام رو گرفته بود که با این صحنه بار دیگه نفس کشیدن رو فراموش کردم. "بیا، جان." پوکه رو فورا از دستش قاپیدم و با دستهای لرزون یکی از قرصها رو بدون آب بلعیدم و فقط به پوتینهام توی دستش خیره شدم بودم. خانم هادسون با مهربونی پوتینها رو به من پس داد و از کنار من رد شد؛ ولی من انگار که پوستم به جسم داغی برخورد کرده جفت پوتینها از توی دستم سُر خوردن. "خودت دکتری و میدونی که نباید قرصی رو بدون آب بلعید!" به من گوشزد کرد و با لیوانی پر از آب به پیش من برگشت. "ممنون.. خانم هادسون.. شما قدیس هستین.." با حرفهای بریده بهش گفتم و یه جرعه ی بزرگ از آب بلعیدم. "نمیخواستم که خونه ام رو کثیف کنی پس برای همین داشتم تمیزشون.." با سرفه ای که کردم جمله ی خانم هادسون رو قطع کردم؛ باز هم شانس آوردم که شرلوک قبل از اون متوجه اش نشده بود اما با گفتن این اطلاعات جلوی هلمز همه چیز رو بدتر میکرد. "ممنون.. ممنون.." با حرکت سر از خانم هادسون تشکر کردم. با اضطراب نیم نگاهی به شرلوک انداختم و لبخندی از روی اجبار زدم تا اینکه شرلوک فنجونش رو دو دستی بالا آورد و گفت: "چای؟!" "آره باشه.." با اینحال یه جرعه ی دیگه از آب نوشیدم و به پوتینهام که جلوی پاهام روی زمین افتاده بودن خیره شدم. "جان.. بهتر نیست یکم بشینی تا اینکه خانم هادسون برات چای آماده کنه؟" "شرلوک! چند بار باید بگم که من خدمتکارتون نیستم!" اما با اینحال به سمت آشپزخونه قدم برداشت؛ شاید به خاطر حالی که الان دارم و حتی خودم هم میتونم تصور کنم که چند لحظه پیش رنگ از چهره ام پریده بود؛ احتمالا دلش برای من سوخته، با اینکه خودم خوب میدونم به تنها کسی که نباید دلسوزی بشه منم. قدمهام بهتر شده بودن و بالاخره تونستم خودم رو به مبل راحتی رو به روی شرلوک برسونم. خانم هادسون فنجون رو میان دوتا دستهام قرار داد و از روی همدردی روی شونه ام دستی کشید، از در خارج شد و من رو با شرلوک تنها گذاشت. "حالت بهتر بنظر میاد.. فکر کنم دارو خوب بهت اثر کرده." شرلوک زمزمه کرد و دوباره از چایش نوشید؛ منم تابع از اون جرعه ای نوشیدم و سری تکون دادم. "فکر کنم بدترین نسخه از من رو دیدی." به شوخی گفتم، که شرلوک پوزخندی به من تحویل داد و گفت: "آره.. ظاهرا از درد مثل گچ سفید شده بودی." برای تایید سری تکون دادم؛ بهتر از این بود که بدونه من در واقع وحشت زده بودم. "اما متاسفانه باید بگم که دیشب یه قتل رخ داده.. و ممکنه که به تو نیاز پیدا کنم اگه بتونی.." با شنیدن این جملات فنجون نیم راه به سمت لبهام متوقف شدن؛ میتونستم تردید رو از لحنی که استفاده کرد تشخیص بدم و چشمهاش به روی صورت من حرکت میکردن، انگار که سعی داشت متوجه بشه که شاید من برای اینکار آماده هستم.. #پارت_۷ 80·Aug 31

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/02/2026 · v0.2.0 · 8721010

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

Similar channels

" 𝖲𝖧𝖤𝖱𝖫𝖮𝖢𝖪 𝖳𝖧𝖱𝖤𝖠𝖣'𝖲311 subscribers

𝐌𝒐𝒓𝒊𝒂𝒓𝒕𝒚’𝒔 𝐖𝒓𝒊𝒕𝒆𝒓🖋️806 subscribers

A third wheel113 subscribers

hannilock fanfic513 subscribers

🌈 Johnlock.IR146 subscribers

Manisa🫦489 subscribers

𝑺𝒕𝒆𝒗𝒆'𝒔 𝑺𝒖𝒏𝒔𝒉𝒊𝒏𝒆123 subscribers

Homesick923 subscribers