#هفتهای_که_گذشت
سعی میکنم از این پس هر هفته در مورد فیلمها یا بعضا تئاترهایی که در طول هفته تماشا کردهام، چیزکی بنویسم. نمیدانم هشتگ جدید چه مدت دوام پیدا میکند لذا خواهیم دید چه خواهد شد.
فیلم Las Corrientes(2025)
[🌑🌑🌑🌕🌕] به کارگردانی میلاگروس مومنتالر کارگردان آرژانتینی/سوئیسی فیلمی زنانه است. روایت زنی [لینا] است که در کارش موفق است و با یک خانواده ثروتمند وصلت کرده و یک فرزند دارد. دختری خردسال و باهوش که انگار کودکی خود لینا است. لینا بعد از پریدن ناگهانی در آب سرد رودخانهای در ژنو دچار ترس از آب میشود. در این حد که نه میتواند حمام برود نه جرات دارد دخترش را از وان درآورد. آب عنصری بیخطر و عادی در زندگی روزمره ناگهان به تهدیدی بدل میشود که انگار میخواهد همه چیز را به درون خود بکشد. فیلم تلاش میکند مادرانگی را در مقابل سایر جوانب هویتی زن مدرن قرار دهد و این پرسش را مطرح کند که آیا زنی که مادر شده میتواند مسیر زندگیاش را آنطور که دوست دارد تغییر دهد؟ یا آنکه برای قطع روند الگوی نسلی غلط که از مادر به دختر به ارث میرسد مجبور خواهد بود که رشته ارتباطش با زندگی فعلیاش را حفظ کند و در زندان خودخواسته به حیات ادامه دهد. زنان متعددی که در فیلم به تصویر کشیده میشوند، هر یک میتوانند یک لینای بالقوه باشند. اگر لینا بچه نداشت، شاید میتوانست شبیه دستیارش باشد یا حتی یک آرایشگر در مغازهای کوچک. این سرگشتگی و بهت در رفتار و چهره لینا در تمام مدت فیلم تداوم دارد. به مانند کسی که تجربهی از مرگ برگشتن را داشته. به نظر من اما فیلم در توضیح چرایی موقعیت ناتوان بود. در طول فیلم فاصلهی من در مقام تماشاگر با کاراکتر لینا کم نشد. یک جور ناتوانی در طراحی موقعیت که سبب شد تا نتوانم با کاراکتر همذاتپنداری کنم. بیش از آنکه بحران، بحران هویتی باشد به نظر میرسد از روی شکمسیری است. یک جور ادا و اطوار مدرن. درست برخلاف فیلم Yella پتزولد که در نگاه اول شباهت تماتیک دو فیلم و نقش مهم آب در آنها غیرقابل انکار است. نمونه موفق این مدل سینما را در فیلم پتزولد میتوان تماشا کرد.
فیلم دیگری که هفته گذشته تماشا کردم The Invite(2026) [🌑🌑🌑🌕🌕] بود. فیلمی که سر و صدای زیادی حولش شکل گرفته . فیلمی که بر اساس نمایشنامه Sentimental [به نویسندگی سسک گای اسپانیایی] ساخته شده و پیش از این در چندین کشور از جمله آلمان/چک/اسپانیا/ایتالیا/کره و ... تحت عنوان Neighbors upstairs [یا عناوین مشابه] ساخته و اکران شده. به نظر میرسد نسخهی آمریکایی که الیویا وایلد کارگردانی کرده موفقترین فیلم از این اقتباس باشد. فیلم در فضای تئاتری و با چهار هنرپیشه [با شباهت قابل توجه به Carnage] و در یک تک لوکیشن ساخته شده. فیلم در نیمه اول جذاب است و در خلق تنش موفق عمل میکند. جابجایی قدرت و تغییر موقعیت و خلق کاراکترها طراحی درستی دارد. اما در نیمه دوم فیلم دچار سقوط آزاد میشود. و علت قضیه هم به نظرم تغییر لحن فیلم است. فیلم هر چه به انتها نزدیک میشود از موقعیت کمیک فاصله گرفته و بیشتر به دام پند و اندرز اخلاقی و روانشناسی زرد میافتد. و خب طبعا چشم و گوشها پر است از این دست خطابهسراییها. البته همه تقصیرات گردن خانم وایلد نیست. به نظرم خروجی متن چیزی بهتر از این از کار درنمیآمد و پتانسیل نمایشنامه چیزی در همین حدود است.
👇🏻
IMDb
The Currents (2025) ⭐ 6.1 | Drama
1h 44m
6
2August 16, 2026 781 2 4
