تقویم قدرت و بازماندگانِ ساختگی: نقدی بر سیاست زمان و تبعیض زمانی بهمثابهی استراتژی سلطه
گفتمانهای قدرت سیاسی نهتنها دربارهی فضا، بلکه دربارهی زمان نیز تصمیم میگیرند. آنها به همان اندازه که قلمرو را سامان میدهند، «تقویم» نیز میسازند: تعیین میکنند چه کسی در اکنون ایستاده، چه کسی حامل آینده است، و چه کسی در گذشته متوقف مانده است. این تقسیمبندی، توصیفی تاریخی نیست، بلکه توزیعی سیاسی از زمان به شمار میرود. از این منظر، هنگامی که در گفتمان مسلط کنونی، از گروههای ملی غیرفارس با تعبیرهایی همچون «ایل و طایفه»، «عشایر» و «اقوام» یاد میشود، با یک لغزش لفظی ساده روبهرو نیستیم، بلکه با کنشی زمانشناختی مواجهیم: جایگذاری بخشی از جامعه در گذشته و بخشی دیگر در اکنون و آینده. این نوشتار میکوشد تا با بهرهگیری از آرای نظریهپردازانی چون یوهانس فابیان، میشل فوکو، راینهارت کوزلک و فرانسوا آرتوگ، نشان دهد که چگونه کاربرد این اصطلاحات، نه یک انتخاب واژگانی بیطرفانه، بلکه یک استراتژی برای توزیع نابرابر زمان و در نتیجه بازتولید سلطهی قومی در درون ایران است.
برگوتای ایلتریش
@ilter
6
3
1
1June 1, 2026 753 4
