•𝗫•

[media, no text]

#خاطرات_نویسنده_ها نلسون ماندلا وقتی برای اولین بار قدم به سلولم در جزیره روبن گذاشتم، با سه قدم طول و سه قدم عرض، دیوارها انگار مرا می‌بلعیدند. من زندانی شماره ۴۶۶/۶۴ بودم؛ دیگر نامی نداشتم، فقط یک عدد بودم. زندانبان‌ها می‌خواستند با این کار، کرامت انسانی ما را لِه کنند. آن‌ها می‌خواستند ما باور ک…

When everyone is responsible, no one is accountable—and that is precisely when disaster becomes ordinary. وقتی همه مسئول‌اند، هیچ‌کس پاسخ‌گو نیست؛ و این دقیقاً همان لحظه‌ای‌ست که فاجعه عادی می‌شود. نورمن میلر ترانه دژخیم @EveryDayLibrary

📕 #مطالعه_روزانه کتاب امروز ۱۲ دی   • امروز چه کتابی خوندید؟   • نظرتون در مورد کتاب بگید.   • ارزش خوندن داشت؟ چه نکته‌ای یاد گرفتید؟ •𝗫• @EveryDayLibrary

انیمیشن این هفته: This land is mine

https://youtu.be/8tIdCsMufIY?si=ajNo7mVR2XBDb6Ft

[media, no text]

[media, no text]

#خاطرات_نویسنده_ها فیودور داستایوفسکی اگر بخواهم تصویری از جهنم ترسیم کنم، آن تصویر نه شعله‌های آتش، بلکه "حمام زندان" ما در سیبری بود. یک روزِ بسیار سرد، اجازه یافتیم به حمام برویم. فضایی کوچک، تاریک و پوشیده از دود که شاید برای چند نفر جا داشت، اما بیش از صد زندانی را در آن تپانده بودند. وقتی در را باز کردم، با دیواری از بخارِ غلیظ و بوی تعفن مواجه شدم. هیچ جا برای نشستن نبود. روی زمین، روی پله‌ها و حتی لبه‌های پنجره، بدن‌های برهنه و کثیف روی هم میلولیدند. اما آنچه قلبم را به درد آورد، صدای طنین غل و زنجیرها بود. زندانیان حتی در حمام هم اجازه نداشتند زنجیرهای پایشان را باز کنند. هر حرکتِ کوچکی، صدای برخورد آهن با آهن را بلند می‌کرد؛ صدایی خشک و بی‌روح که در میان بخار می‌پیچید. در میان آن شلوغی، مردی را دیدم که سعی می‌کرد به پیرمردی نحیف کمک کند تا پاهایش را بشوید. او با دقت زنجیر سنگین پیرمرد را با یک دست بلند می‌کرد تا پیرمرد بتواند زیر آن را تمیز کند. در آن فضای وحشتناک که آدم‌ها مثل حیوان در هم می‌لولیدند، این صحنه برای من لرزاننده بود. آنجا بود که با تمام وجود درک کردم: انسان موجودی است که به همه چیز عادت می‌کند. ما در میان کثافت و زنجیر بودیم، اما هنوز کسانی بودند که به دیگری کمک می‌کردند. وقتی از حمام بیرون آمدم و هوای یخ‌زده سیبری به صورتم خورد، احساس کردم چیزی در من فرو ریخته است. من در آن جهنم کوچک، هم پستیِ بی‌پایانِ وضعیت بشر را دیده بودم و هم نوری از شفقت که حتی زیر زنجیرهای آهنی خاموش نمی‌شد. @EveryDayLibrary

The worst form of control is when a person believes they are free, having forgotten even the language of protest. بدترین شکل کنترل آن است که فرد تصور کند آزاد است، در حالی که حتی زبان اعتراض را از یاد برده. ناتانیل وست دل‌شکسته @EveryDayLibrary

📕 #مطالعه_روزانه کتاب امروز ۱۱ دی   • امروز چه کتابی خوندید؟   • نظرتون در مورد کتاب بگید.   • ارزش خوندن داشت؟ چه نکته‌ای یاد گرفتید؟ •𝗫• @EveryDayLibrary

از عکسای برفیی که گرفتید بفرستید.❄️❄️❄️❄️ ❄️❄️❄️❄️ ❄️❄️❄️ ❄️❄️❄️ ❄️❄️❄️

#خاطرات_نویسنده_ها البر کامو به یاد می‌آورم که در خانه‌ای زندگی می‌کردیم که پله‌هایش تاریک بود و بوی فقر می‌داد. مادرم، زنی که تقریباً تمام عمرش را در سکوت گذرانده بود، پس از مرگ پدرم در جنگ، با خدمتکاری در خانه‌های دیگران روزگار می‌گذراند. شبی را به یاد می‌آورم که خسته از کار به خانه بازگشته بود. …

[media, no text]

[media, no text]