هـ

در این عهد از وفا بویی نمانده‌ است به عالم آشنارویی نمانده‌ است جهان دستِ جفا بگشاد آوخ! وفا را زور بازویی نمانده‌ است چه آتش سوخت بستان وفا را که از خشک و ترش بویی نمانده ا‌ست فلک جایی به موی آویخت جانم، کز آن‌جا تا اجل مویی نمانده‌ است به که نالم؟ که اندر نسلِ آدم بدیدم آدمی‌خویی نمانده‌ است …

کامِ جان تلخ شد از صبر که کردم بی‌ دوست عشوه‌ای زان لب شیرین شکربار بیار حافظ.

دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشایی که بامداد پگاهش تو روی بنمایی جهان شب است و تو خورشیدِ عالم‌آرایی صباح مقبل آن کز درش تو بازآیی بِهْ از تو مادر گیتی به عمر خود فرزند نیاورد که همین بود حد زیبایی هر آن‌که با تو وصالش دمی میسر شد میسرش نشود بعد از آن شکیبایی درون پیرهن از غایتِ لطافتِ جسم چو آب صاف…

کو صبح که بار شب کشیدم در راه بلا تعب کشیدم صبرم نکشید تا سحر زآنک از موکب غم شَغَب کشیدم جان هم نکشد به حیله تا روز من تا به سحر عجب کشیدم زنده به امید صبح ماندم تا صبح بدین سبب کشیدم دارم ز خمارْ چشم میگون بی‌آن‌که می طرب کشیدم صبحا، به گلاب ژاله بنشان این دردسری که شب کشیدم بر چرخْ کمان کشی…

سگ و زمستان بلند؛ شهرنوش پارسی‌‌پور. بعد از چندین و چند ماه نبودن، امیدوارم بتونم مثل سابق چراغ این‌جا رو روشن نگه دارم. ✨

با بخت در عتاب‌ام و با روزگار هم وز یار در حجاب‌ام، وز غم‌گسار هم بر دوستان عیال‌ام و بر اهل بیت نیز بر آسمان وبال‌ام و بر روزگار هم اندر جهان من‌ام که محیط غم مرا پایان پدید نیست، چه پایان؟ کنار هم حیران‌ام از سپهر، چه حیران؟ که مست نیز محروم‌ام از زمانه، چه محروم؟ خوار هم روزم به غم فروشد، لاب…

چنان پر شد فضایِ سینه از دوست که فکر خویش گم شد از ضمیرم حافظ.

«ستاره ستیزد و شب گریزد و صبح روشن آید.» هـ

چگونه خونِ تو پامالِ ماه و سال شود که چون بهار رسد، خونِ ارغوان تازه‌ است چنان که ماتمِ تو کهنگی نمی‌گیرد شرارِ کینه‌ی ما نیز همچنان تازه‌ است - حسین منزوی.

چنان گرفته تو را بازوان پیچکی‌ام  که گویی از تو جدا نه، که با تو من یکی‌ام نه آشنایی‌ام امروزی است با تو همین که می‌شناسمت از خواب‌های کودکی‌ام عروس‌وار خیال منی که آمده‌ای دوباره باز به مهمانی عروسکی‌ام همین نه بانوی شعر منی که مدحت تو به گوش می‌رسد از بانگ چنگ رودکی‌ام نسیم و نخ بده از خاک تا …

The end of December؛ مصادف با یک شیفت طولانی و تولد پنج نفر. هـ

یادت هست نعمان؟ قصه‌گویی آمد از ایران، قصه‌ی نویی آورد؛ هزارافسان! که هر شب بدان خورنقیان خستگی از دل باز می‌کردند؛ و آتشِ شب، خاکستر! داستان شهریاری بود که هر شبی دختری به زنی می‌کرد، و روز گردن می‌زد. وحشتی بود میان زنان؛ و دختر وزیر-شهرزاد- خود در این هراس، پیِ راهی! و چون شبِ وی شد، و آنچه باید …

آن روزها رفتند آن روزهای خیرگی در رازهای جسم آن روزهای آشنایی‌های محتاطانه با زیبایی رگ‌های آبی رنگ دستی که با یک گل از پشت دیواری صدا می‌زد یک دست دیگر را و لکه‌های کوچک جوهر، بر این دست مشوش، مضطرب، ترسان و عشق، که در سلامی شرم‌آگین خویشتن را بازگو می‌کرد در ظهر‌های گرم دود‌آلود ما عشقمان را در غب…

بی‌ایمنی، شوریدگی، در قعر خوابم ای بی تو من بی‌خویش، بی‌خویشتن، بی‌کیش خاری هدف گم‌کرده در دهلیز بادم، بی‌ تو، بی تو طیف غباری خفته بر دریای شن‌زار خون شب‌ام هذیان تب‌آلود دردم، بی‌تو، بی تو رمز سکوت‌ام راز بهت‌ام؛ رنگ یادم؛ بی تو بی تو نصرت رحمانی.

امروز روز اول دی ماه است. هـ