Onun karşısına çıkan herkes öldürülür.”
Abis, ateş alevi gibi meydanda dönerek savaşmak için savaşçı istiyordu ama hiç kimsenin onun karşısına çıkmaya cesareti yoktu. Yezid ordusunun komutanı Ömer b. Sa’d bir grubun ona hücum ederek taş yağmuruna tutmasını emretti. Abis her taraftan üzerine taş yağdığını, kendisiyle erkekçe savaşacaklarına taş yağmuruna tuttuklarını görünce üzerindeki zırhı ve başındaki başlığı çıkardı.
Böylece üzerinde elbisesi olmaksızın kendisini düşman orduları denizine atıverdi ve siyah bulutlar arkasındaki güneş ve karanlıklar içinde bir ateş gibi meydana yürüdü. Rabi b. Temim diyor ki: Allah’a andolsun ki Abis her tarafa hücum ediyordu ve iki yüzden fazla kişi onun karşısından kaçıyor ve birbirlerinin üzerine yıkılıyorlardı. Abis böyle savaşıyordu. Nihayet Yezid ordusu onun dört tarafını kuşattı ve aldığı taş, mızrak ve kılıç yaralarıyla yere yıkıldı… Bir grup Abisin başını ellerine almış dolaştırıyor ve her biri onu kendisinin öldürdüğünü iddia ediyordu. Böylece Abis de şehadet şerbetini içti.
Ebuzer-i Giffari’nin kölesi Cevn İmam Hüseyin’in (a.s) huzuruna çıkarak meydana gitmek için izin istedi.
İmam: “Ey Cevn! Sen afiyet ve asayiş ümidiyle bizimle buraya kadar geldin; şimdi kendi yoluna gidebilirsin.”
Cevn İmam’ın (a.s) ayaklarına kapanarak ayaklarını öpüp şöyle dedi: Ey benim imamım! İyi günlerimde sizin yanınızdaydım. Şimdi zor durumdayken sizi nasıl bırakabilirim. Ey benim mevlam! Ben kötü kokulu, hasebi düşük ve rengi siyah bir köleyim. Güzel kokulu, şerif hasebli ve beyaz renkli olmam için cennete girmeme müsaade edin. Allah’a andolsun ki, benim siyah kanım siz Resulullah’ın (a.s) Ehl-i Beyt’inin (a.s) pak kanlarına karışıncaya kadar sizi bırakmam.
Bunun üzerine İmam Cevn’a izin verdi. Cevn meydana giderek bir kaç kişi öldürdükten sonra kendisi de şehid oldu. İmam (a.s) onun başı ucuna gelerek buyurdu ki: “Allah’ım! Onun yüzünü ak et, kokusunu güzelleştir, onu salih kişilerle haşret ve onu Muhammed ve Ehl-i Beyt’iyle haşret.”
Naklediyorlar ki: “Onun cesedinin yakınından geçen herkes orada miskten daha güzel bir koku hissediyordu.”
Daha sonra Resulullah’ın (s.a.a) sahabesinden olup Bedir ve Sıffın savaşlarına katılarak Resulullah ve Hz. Ali’nin emrinde kılıç sallamış olan yaşlı Enes b. Haris gözlerine dökülen kaşlarını bir mendille ve emamesin de beline bağlayarak İmam’ın (a.s) huzuruna çıkıp cihad için izin alarak meydana gitti ve Yezid ordusundan atmış kişiyi öldürdükten sonra şehid oldu.
İmam onu seyrederken, “Allah senin bu çabanı mükâfatlandırsın ey yaşlı adam.” diye buyuruyordu.
Sıra Amr b. Cünade-i Ensari'ye geldi. Babası Cünade b. Ka’b-i Ensari Aşura sabahı İmam Hüseyin’in (a.s) ashabından bir grupla birlikte birinci saldırıda şehid olmuştu. Onbir yaşında olan bu çocuğun annesi ona diyordu ki: Oğlum! Annenin yanından kalkarak savaş meydanına git ve Resulullah’ın torununun gözleri önünde savaş. Amr b. Cünade meydana gitmek istediğinde İmam Hüseyin : “Onun babası yeni şehid oldu. Bunun şehid olması annesine ağır gelebilir. Onu çadırlara geri çevirin.” dedi.
İmam Hüseyin’in (a.s) bu sözü karşısında Amr b. Cünade şöyle arzetti: “Annem babam size feda olsun. Meydana giderek savaşmamı annem emretti. Savaş elbiselerini kendi elleriyle giydirdi bana. Nolur bana izin verin.”
Bu delikanlı genç izin aldıktan sonra meydana giderek şöyle recez okudu:
İmamım Hüseyin, imamların en üstünüdür.
Hüseyin, Peygamberin gönlünün sevincidir.
Hüseyin, Ali ve Fatıma’nın oğludur.
Böyle iyi bir imam tanıyor musunuz?!
Yüzü güneş gibi parlak, alnı dolunay gibi nurludur.
Daha sonra düşmana hücum ederek şehid oluncaya kadar savaştı. Onun başını gövdesinden ayırarak İmam Hüseyin’in ordugâhının önüne fırlattılar. Annesi öne çıkarak oğlunun başını alıp bağrına bastı ve şöyle dedi:
“Ey oğlum aferin sana, ey gönlümün mutluluğu, ey gözümün nuru.” Daha sonra “Biz Allah yolunda verdiğimiz şeyi geri almayız” anlamında oğlunun başını düşmana doğru attı. Sonra kendisi de yerden bir sopa alarak düşmana saldırdı ve şöyle recez okudu:
June 25, 2026 193 1
