10Жалғасы:
Лә таһзан!
Қайғырма, Жан, тірісің!
Дертің қандай болса да бір дәрет ал,
Кеңіп қалсын тынысың.
Жайнамазды жайып ал да, меншікте
Бөлмеңнің бір бұрышын.
Намаз оқы қаласаң,
Қаламасаң ештеңе айтпа...
Тыңда жүрек дыбысын.
Ол дертіңді сенен артық түсінер
Білетін Сол – сен үшін не дұрысын.
Дұға еткенде сол жаралы жүрегіңнің жай қолын
Болсын жалғыз дұға тілеу – жұмысың.
Өйткені Оның мейірімі:
Тек жаралы жүректерге ұшады,
Тек жаралы жүректерді құшады,
Білмеймісің мұны шын?..
Кілем қағу – ұру емес, шаңын қағу тазалап,
Алла сенің қағып жатса шаңыңды
Қайғырмашы, құрышым!
Лә таһзан!
Мұңайма, Жан!
Бір шаруаң таппай жатса шешімін,
Сен мұңайма, есілім.
Одан жақсы іс күтіп тұр,
Не болмауы тиіс деп біл ол істі, –
Тигізбеске кесірін,
Қайырлы деп түсін Хақтың кесімін.
Ұшқан құсқа қара бір сәт,
Ештеңе екпес, егін ормас, несі мін?
Кім береді сол құстардың несібін?
Сені ұмыта қоймас Ризық Иесі,
Тек ішіңнен қайталай бер Есімін.
Күндіз-түні бәле жауар адамға,
Тек ғашық жан соған төзер, шағым айтпас заманға.
Ғашық үшін дерт – бір тұрақ жолдағы,
Оны көрсең, ышқың артар, «қайғы бер деп маған да».
Керуені келсе-дағы қайғы-дерттің қай тұстан,
Жеке бастың дертінде емес,
Жар дертінде болар ғашық әманда.
Сен де, жаным, амалда.
Жасалуың – күйреуде тұр,
Ал бірлікті – бытыраудан табасың,
Түзелуің – қирауда тұр,
Ал мұраттың – мұратсыздық панасы.
Бар әлемің – Жоқтықта тұр,
Ал терістеу – бекітудің шарасы.
«Лә иллаһа иллалла» де, –
Жүрегіңнің жазылады жарасы.
Қандай қиын адам үшін Ақыл-Жүрек арасы,
Болмаса егер таразы.
Қандай жаман бір уақытта
Жиырылса сәт пен ғасыр арасы,
Ал адамның бар білгенін жеткізуге келмей қалса шамасы.
«Мен» деп үнсіз қалуы,
«Сен» деп, үнсіз көзіне жас алуы,
Таусылғанда шарасы.
Мұңайма, Жан,
«Менмін» десең, бекерсің.
Ал егер де Хақты «Бар» деп,
өз Меніңді жоқ қылсаң,
Шын Барлыққа жетерсің.
Менмендіктен арылғанда
Бар болғаның соншалық,
Тарға сыймай кетерсің.
Дәл сол сәтте сені саған сенсіз хәлде көрсетер,
Сен Өзіңе толық Өзің жетерсің.
Лә таһзан!
Қайғырма, Жан, сабыр ет!
Махаббаттың бір есімі – Сабыр-дүр,
Сабыр етіп үйрен, келсе көктегің:
Сен аштыққа сабыр қылсаң,
«ораза» ұстап, жемсауыңды шектедің.
Азап-мұңға сабыр қылсаң, «төзім» гүлін еккенің,
Адамдарға сабыр қылсаң, «кеңпейілдік» еткенің.
Қалауыңа сабыр қылсаң, «дұға» болар өткелің.
Сезіміңе сабыр қылсаң, «көз жасыңды» төккенің.
Сағынышқа сабыр қылсаң, «қасірет», «мұң» шеккенің,
Махаббатқа сабыр қылсаң, «ғашықтыққа» жеткенің.
Не қаласам,
Мен Раббымнан сұрадым,
Тек Раббыма жыладым.
Берсе – Оның ұлылығы,
Бермегені – сынағым.
Сен де тіле, болса қандай сұрағың.
Не тілесең,
Жар есігін қаға біл,
Жарыңа асық, сарқып жүрек құнарын.
Ашылмас деп үміт үзбе,
Сол есіктің алдында күт төзіммен,
Біл, бір күні жарқ етерін шырағың.
Ей, Жан-Шырағым,
Лә таһзан!
Руми
Қалыптаған Ләйлі Құндақбай
https://t.me/Soz_sinergiasy
