به گذشته که نگاه میکنم، اینکه چه آدمهایی را بسیار صمیمی و امن می پنداشتم، عاشقشان می شدم، تحسینشان میکردم، چه آدمهایی را دوست نداشتنی و گیر و ملالآور برچسب میزدم، به چه کسانی اعتماد تام داشتم و هر چه در زندگی ام میرفت، خیلی داوطلبانه بعنوان اولین خبر روزانه بهشان اطلاع میدادم، از چه کسانی فاصله میگرفتم و بی دلیل و بادلیل ازشان خوشم نمی آمد، دوری از کدامها قلبم را به درد می آورد و نزدیک شدن به کدامها آرزویم بود،.... و الان که جایگاه بسیاری طی این سالها تغییر کرده، اصلا جایشان با هم عوض شده، اهمیتشان بسیار کم یا اتفاقا زیاد شده، دوریشان حقیقتا نعمت شده یا بیخبری طولانی ازشان آزاردهنده است درحالیکه قبلا اصلا اینطور نبوده و حتی برعکس بوده،... به من نشان میدهد که خودم، امیالم، ظرفیتم و نیازهایم طی سالیان چقدر زیاد تغییر کرده ایم.
آدم معمولا به دلیل کارکرد آشناسازی مغز و میل شدیدش به عادت پذیری و عادتسازی، تغییرات روزمره و پیوسته خودش را متوجه نیست. درست مثل وقتی که عکس دوستی را بعد بیست سال ببینی و فکر کنی اوه چقدر تغییر کرده در حالیکه خودت هم همانطوری بی آنکه از دانستش شوکه شوی.
درست وقتی عکس هنرپیشه محبوب نوجوانی ات را ببینی و زیرنویس نامحبوب «پیر نشو لعنتی»، غافل از آنکه خودت نیز رد گذر زمان به چهره و بدن داری، فقط چون بیهوا باهاش مواجه نیستی روند زندگی روزمره به تو این توهم را داده که خودت همان آدمی، بی تغییر خاصی، و بقیه اند که یکهو بزرگتر و پیرتر و .... شده اند.
فکر میکنم مبحث ثابت ماندن ارزشها/باورها و تغییر بنیان شخصیت طی گذار عمر، اصلا مغایر هم نیستند. ولی این به معنی توازی و همپوشانی هم نیست. یعنی اصلا پیشفرض نیست سالخوردگی آدم، اثر بگذارد روی یک سری باور بنیادی: معنای صداقت، معنای شرافت، معنای خیانت، معنای رذالت... آدم احتمالا همان تعریف کلی را که در پانزده سالگی از خیانت دارد، در پنجاه سالگی هم خواهد داشت (صرف نظر از اینکه طی این سالها خیانت کرده یا نکرده) ولی نظرش در مورد دسته بندی آدم های درستکار و خیانتکار، به احتمال زیاد تغییر خواهد کرد. برچسبها را تغییر خواهد داد یا برای بعضی تبصره هایی خواهد گذاشت که قبلاً نبود.
سالخوردگی یک موانعی را از سر راه درک آدم برمیدارد، یعنی فضای دید آدم را خلوت تر میکند و با حذف حواشی، تشخیص این طرف از آن طرف را راحت تر.
بعد طی کرد مسیر هم راحت تر است. یک جایی که دیگر فرعی ها تو را به خود مشغول نکند: کدامها درباره ام چه فکری میکنند، چقدر دوستم دارند، مفهوم شرم، مفهوم آبرو، اهمیت نظرات حلقه معاشران، اهمیت وقایع،....
اینجوری است که سن آدم بالا میرود، حلقه معاشران تغییر میکند، بسیار کوچک میشود، آدم مزخرفی در گذشته میشود دوست آدم، آدمهای صمیمی قبلی میشوند آشناهای دور، و تایید و تکذیب ونتچ نتچ و تحسین بسیاری، صرفا حواله میشود. هشتگ میخورد: فاقد اهمیت.
@November25th
31
25
8August 17, 2026 1.3K 1 20
