پیامکِ «تماسِ از دست رفته» میفته رو صفحه، زنگ میزنی ولی جواب نمیده.
به چند ثانیه نمیرسه یه صدایی میگه:
«حتماً اتفاقی افتاده»،
«حتماً کارِ فوری داشت»،
«چرا جواب نمیده؟ نکنه..»
این جمله‌ها به شکلِ خودکار میان.
تو ادبیاتِ بالینی بهشون میگیم افکارِ خودکارِ منفی که سه تا ویژگیِ مشخص هم دارن:
⋆برق‌آسا میان(چون خودکارن)
⋆کوتاهن
⋆با لحنِ قاطعی پیشبینی میکنن که یه حدس رو مثلِ یه خبرِ قطعی جلوه میدن.
جالب اینجاست که بدنِ ما به خبرها ریکشن میده نه به حدس‌ها..
پس چون این قضاوت‌ها شکل خبر به نظر میرسن فوری ضربان قلب بالا میره، یکی دیگه معده‌اش درد میگیره و علائم شدید میشن تا نهایتاً فرد بی اختیار بره سمتِ گوشی.
یعنی اضطرابِ اون لحظه بخاطرِ تماسِ بی‌جواب نیست بلکه کارِ همین فکرهاییه که ذهنمون به شکل خودکار و بی اجازه به جای جوابِ واقعی ساخته.
از طرفی چون برای آروم شدن در این لحظات سراغِ چک کردنِ مداوم، بررسیِ احتمالِ بدترین سناریوها و دلداری خواستن میریم، با همین کار به شکل ناخودآگاه به این افکار خودآیند منفی تایید میدیم: «آره، جدیه این اضطراب!»
خبرِ خوب اینه که میخوایم یاد بگیریم چطور جلوی این فکرها رو بگیریم.
ما قرار نیست با افکار بجنگیم و اونجا انرژیمون تحلیل بره. فقط باید نحوه‌ی روبه‌رو شدن باهاشون رو عوض کنیم.
10
2۱۲ آبان ۱۴۰۵ ۴۹ ۱
