خودفرمانی (Self-Governance) چیست؟
خودفرمانی یا Self-Governance به زبان ساده یعنی توانایی انسان برای اداره کردن زندگی و رفتار خودش. فردی که خودفرمان است، میتواند درباره زندگی خود تصمیم بگیرد، هدف تعیین کند، رفتار و هیجانهایش را مدیریت کند، مسئولیت انتخابهایش را بپذیرد و در صورت نیاز مسیر خود را تغییر دهد. خودفرمانی یعنی انسان بتواند هدایت زندگی خود را تا حد امکان در دست داشته باشد و برای تصمیمهای مهم زندگی منتظر تصمیم دیگران نماند.
به بیان دکتر محمدرضا مقدسی، معاونت علمی و پژوهشی جمعیت همیاران سلامت روان ایران و بنیانگذار تابآوری ایران، خودفرمانی یعنی توانایی هدایت خویشتن با آزادی آگاهانه، مسئولیتپذیری و تنظیم مستمر رفتار در مسیر ارزشها و اهداف معنادار که انسان را به سوی انتخاب آگاهانه و زندگی مسئولانه هدایت میکند.
خودفرمانی با استقلال تفاوت دارد.
استقلال بیشتر به نداشتن وابستگی گفته میشود، اما خودفرمانی به توانایی هدایت و مدیریت خویشتن مربوط است.
ممکن است فردی از نظر مالی یا اجتماعی مستقل باشد، اما در تصمیمگیری، کنترل هیجان یا مدیریت رفتار خود توانایی کافی نداشته باشد.
در مقابل، فردی ممکن است در خانواده، جامعه یا یک سازمان زندگی کند و در عین حال از خودفرمانی بالایی برخوردار باشد.
خودفرمانی به این معنا نیست که انسان هر کاری را که دوست دارد انجام دهد. چنین رفتاری بیشتر به خودسری نزدیک است.
در خودفرمانی، آزادی با آگاهی و مسئولیت همراه است. فرد میتواند انتخاب کند، اما در برابر انتخاب خود و پیامدهای آن نیز مسئول است.
خودفرمانی در روانشناسی با مفاهیمی مانند خودمختاری، خودتنظیمی، خودمدیریتی، خودکارآمدی و عاملیت ارتباط نزدیکی دارد.
🌈⭕️🌈⭕️
