در واقع، زبان صوریگزارهها وابسته به فهمی پیشینی و بصری- تجربی است و «قبل از هر گزارهسازی، بدن در جهان است و درک به تعبیر مرلوپونتی از پرسپکتیوِ بدنمندی میآید و نه از ساختار گزاره.»
چند موضوع مهم و قابلتامل در اینباره وجود دارد. تولیدِ یک فیلمِ سینمایی.داستانی، خواهکوتاه یا بلند، ژانر یا ضدژانر، کلاسیکیا مدرن یا غیرخطی، معمولاً از نوشتن فیلمنامه آغاز میشود. ایدهای که از خلاقیتِ نویسنده برمیخیزد، در قالبلاگلاینهایِ فِشُردِه خلاصه میشود و در اسکریپتِ نهایی بسط مییابد. یک سیناپس یک تا سهصفحهای، فاقد دیالوگ، فاقدِ توصیف تمامِ ضربها و کنشهایِ روایی و همینطور فاقدِ تقسیمبندیِ داستان به صحنه (سکانس)ها ست. همینطور یک فیلمنامهی نهایی که حاوی تقسیمبندی منسجمِ صحنههای یکداستان و توصیف کنشها و دیالوگهاست، هیچ توضیحی دربارهی اینکه گزارهها چطور به تصاویر تبدیل میشوند یا وقایع چطور دیده میشوند یا هرگونه توضیحی که «سینمایی» باشد، نمیدهد.
Forwarded fromThe Critical frame
September 2, 2026 17
