Forwarded fromThe Critical frame
پدیدارشناسی از این نقطه شروع میکند که آغازگاهِ خودِ تجربهٔ زیسته (pre-predicative experience) و مبدا درک و مفهومسازیما از جهان است. در حالی که تمام فهم ما از تصویر آغاز میشود و سینما در همین نقطه تلاش میکند از طریقِ دوربین با ایجاد نظرگاهی سیال یا نوعی بدنمندیِ مجازی، شکلی ساماندهیشده از درک بصری ارائه دهد. برایمثال، حرکتپن (Pan) بهبازسازی نگاهانسانی و حرکتگردن انسان بهصورت افقی، در حالیکه یکجا ایستاده میپردازد یا حرکت دالیاین (Dolly in) حرکت بدنی و فیزیکی تماشاگر در یک فضای واقعی رو به جلو را بازآفرینی میکند. بنابراین، تنظیمگری جزئی لایَنفَک از آنچیزی است که فیلمسازی مینامیم و یک فیلمساز در تمام عمر خود تلاش میکند چیزهایِ قابلرویت را تنظیم و کنترل کند. امر قابل رویت را به قاب و امر قابلپدیداری (زمان واقعی) را به زمان رواییپلات محدود کند. هوسرل به درستی توضیح داده که «تحلیل زبانی تنها توصیف سایهٔ آگاهی است، نه خودِ آگاهی.» و دیگر اینکه در حقیقت، «زبان، رسوب آگاهیِنوعی در سطحِ قراردادهاست و نه سرچشمهی آن.»
September 2, 2026 15
