Forwarded fromThe Critical frame
بههرحال هیچوقت نمیتوان از زبان شروع کرد چون خود زبان، در جهانبودن و برخورد سوژه (ذهن)–ابژه(جهان) ریشه دارد. قبل از آنکه زبان چیزی را بازنمایی کند، آگاهی با جهان درگیر است و جهان را از فیلتر خود به چیزی برایِ خود تبدیل میکند. مانند یک کودک که جهان را نه درسطح دلالتهای قراردادی، بلکه در سطحدادهشدگیِبصری میفهمد و بعد میآموزد که آنچه میبیند و آنچه تجربه میکند را انتقال دهد. در حالی که در سینما این اتفاق میافتد. چرا که همواره از زبان برایانتقالآنچه در ذهنِمان قرار دارد یا مجموعه تصاویرِ ذهنیمان استفاده میکنیم و همواره از طریقِ کلمات از بینالاذهانی بودنِ یک تجربهی بصری و حسی یا حتی یک تخیل اطمینان حاصل میکنیم. در غیر از اینصورت نمیتوانیم درک کنیم که آنچه در ذهن نویسنده میگذرد همانچیزی است که کارگردان درک میکند یا آنچه کارگردان میخواهد درست همانچیزی است که فیلمبردار بر اساسآن دوربینش را چیدمان (Setup) میکند.
September 2, 2026 12
